การล่มสลายของออโรรา

"ถ้าคุณกดปุ่มปล่อยกระสวยลำสุดท้ายในตอนนี้ คนอีกสามร้อยชีวิตในเซกเตอร์บีจะถูกทิ้งให้เป็นเถ้าถ่านกลางสุญญากาศ คาร์ล่า... คุณมีจิตวิญญาณหลงเหลืออยู่บ้างไหม" เสียงของอีธาน เกรย์ แหบพร่าและสั่นเครือ แต่มือที่กุมคันบังคับระบบนิรภัยกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของโลหะที่กำลังบิดเบี้ยวจากการถูกแรงดันมหาศาลของห้วงอวกาศบีบอัด สถานีอวกาศออโรราในยามนี้เปรียบเสมือนปลาวาฬยักษ์ที่กำลังขาดใจตาย พื้นที่ทุกตารางนิ้วสั่นสะเทือนจนฝุ่นผงจากเพดานร่วงหล่นลงมาเป็นสายราวกับหิมะแห่งความตาย ผู้บัญชาการคาร์ล่ายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเธอ เธอไม่ได้มองอีธาน เธอเพ่งมองจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพสถานะของสถานีซึ่งกำลังกลายเป็นสีแดงเถือกไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ "จิตวิญญาณคือทรัพยากรที่สิ้นเปลืองที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ อีธาน" คาร์ล่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความลังเล "เราเหลือเวลาไม่ถึงสี่นาที ก่อนที่แผงควบคุมระบบพยุงชีพจะระเบิดเป็นจุณ หากฉันไม่ตัดเซกเตอร์บีทิ้ง พลังงานทั้งหมดจะถ่ายเทไปเลี้ยงระบบทำความเย็นไม่พอ และนั่นหมายถึงคนทั้งสถานี รวมถึงฉันและคุณ จะต้องตายกันหมดที่นี่" "นั่นไม่ใช่เหตุผล แต่มันคือข้ออ้างที่คุณใช้เพื่อรักษา 'ความมั่นคง' ของรัฐบาล... เพื่อรักษารหัสลับนั่นไว้เพียงลำพัง" อีธานขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นโอโซนจากแผงวงจรที่ไหม้เกรียมอบอวลไปทั่วอากาศ "คุณทิ้งพวกเขาไว้เป็นโล่กำบัง เพื่อซื้อเวลาให้คุณนำข้อมูลนั่นหนีไปกับกระสวยวีไอพี ใช่ไหม?" คาร์ล่าเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "นายฉลาดกว่าที่ฉันคิด แต่ความฉลาดของนายก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เกรย์ นายสูญเสียครอบครัวไปในเหตุการณ์ที่เซกเตอร์สี่เมื่อหลายปีก่อน นายน่าจะเข้าใจดีที่สุดว่าในโลกที่เน่าเฟะนี้... การเอาชีวิตรอดสำคัญกว่าความเมตตา" เสียงเตือนภัยดังแหลมสูงขึ้นอีกระดับ แรงเหวี่ยงจากการที่สถานีเริ่มเสียการทรงตัวทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาไปตามทางเดินโลหะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ อีธานกัดฟันกรอด ความทรงจำเกี่ยวกับห้องนิรภัยที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของลูกสาวแล่นผ่านเข้ามาในสมอง ภาพของผนังที่ค่อยๆ ปิดตายขณะที่อากาศค่อยๆ เจือจางลง ความแค้นที่เคยเป็นเพียงเถ้าถ่านในใจของเขาบัดนี้กำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "ผมจะไม่ปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" อีธานคำราม เขาไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าประชิดตัวคาร์ล่า หมายจะแย่งชิงแผงควบคุมรหัสผ่านที่เธอถือไว้ การต่อสู้ในสภาวะไร้น้ำหนักเป็นไปอย่างทุลักทุเล ทั้งคู่ฟาดฟันกันท่ามกลางเศษเหล็กที่ลอยคว้าง คาร์ล่าชักมีดพกออกมาจากเข็มขัด แต่ก่อนที่เธอจะได้จ้วงแทง อีธานกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่สั่งสมมาจากความเคียดแค้นทำให้กระดูกข้อมือของเธอส่งเสียงลั่น "คุณไม่ใช่มนุษย์แล้ว คาร์ล่า" อีธานกล่าวชิดหูเธอ "คุณเป็นเพียงฟันเฟืองที่ขึ้นสนิม และผมคือคนที่ต้องมาถอดฟันเฟืองชิ้นนี้ออกเสียที" "ถ้าคิดว่าการฆ่าฉันจะหยุดยั้งทุกอย่างได้..." คาร์ล่าพ่นลมหายใจออกมาเป็นเลือดขณะที่เธอกดปุ่มสื่อสารลับบางอย่าง "นายคิดผิด... ลองมองไปที่จอภาพหลักนั่นสิ เกรย์" อีธานชะงัก สายตาเหลือบไปมองหน้าจอที่อยู่ไกลออกไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น กระสวยกู้ภัยลำที่บรรจุผู้รอดชีวิตจำนวนมากไม่ได้กำลังมุ่งหน้าสู่จุดปลอดภัยตามที่เขาเข้าใจ แต่พวกมันกลับกำลังถูกระบบนำร่องของสถานีบังคับให้พุ่งชนเข้ากับแนวป้องกันของกองยานรัฐบาลที่รออยู่เบื้องนอก "นี่ไม่ใช่การอพยพ" คาร์ล่าหัวเราะร่าด้วยความบ้าคลั่ง "นี่คือการกำจัดพยาน... ทุกคนที่รู้เรื่องรหัสลับดับสุริยะ จะต้องถูกกำจัดไปพร้อมกับการล่มสลายของออโรรา" ขณะที่อีธานตกตะลึงกับภาพหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้นจากส่วนล่างของสถานี แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนโครงสร้างหลักฉีกขาด พื้นที่เขาเหยียบอยู่กำลังแยกออกจากกัน อีธานเสียหลักร่วงลงสู่ช่องว่างระหว่างทางเดิน มือของเขาคว้าขอบโลหะไว้ได้ทันท่วงที แต่ทว่าเบื้องล่างของเขาคือความว่างเปล่าของอวกาศที่จ้องมองกลับมาด้วยความมืดมิด ในวินาทีที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ขอบประตูทางเดิน ร่างนั้นไม่ใช่ทหารของคาร์ล่า ไม่ใช่หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัย แต่เป็นชายในชุดสูทสีเทาที่เขาเคยเห็นแค่ในภาพถ่ายแฟ้มคดีลับเมื่อสิบปีก่อน ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวของเขาในเหตุการณ์ครั้งก่อน เขายื่นมือมาหาอีธานพร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยือก "เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย อีธาน... เกี่ยวกับความจริงที่ว่า พ่อของนายไม่ได้ตายในเหตุการณ์นั้น" มือของเขากำลังจะหลุดจากขอบเหล็ก และคำพูดของชายคนนั้นก็เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดชีวิตเขาไว้กับความลับที่ดำมืดที่สุดของจักรวาลในวินาทีที่สถานีออโรรากำลังจะกลายเป็นเพียงเศษซากที่ลอยคว้างไร้จุดหมาย หวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาระดับลมหายใจและเตรียมใจสำหรับบทสรุปในตอนสุดท้ายไปด้วยกันนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์