วินาทีแห่งการปลดแอก

"หยุดมือคุณเดี๋ยวนี้ อีธาน!" เสียงของคาร์ล่าดังแทรกผ่านความเงียบงันของห้องควบคุมหลัก มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นกระแสเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจกดทับเหมือนแรงจีมหาศาล อีธาน เกรย์ ไม่ได้หันไปมอง เขายังคงรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่สั่นไหวด้วยข้อมูลดิบสีฟ้าคราม สัญญาณชีพของเขานิ่งสนิท ต่างจากจังหวะหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบใต้เสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมัน "คุณรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรลงไป?" คาร์ล่าก้าวเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทหนังของเธอกระทบพื้นโลหะดัง *กริ๊ก... กริ๊ก* มันเป็นจังหวะที่อีธานจดจำได้ดีจากวันที่สถานีเดิมล่มสลายลงเมื่อหลายปีก่อน "คุณกำลังจะพาทุกคนในระบบสุริยะไปสู่ความพินาศ เพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของวิศวกรชั้นต่ำที่สูญเสียครอบครัวไปอย่างไม่เป็นท่า" อีธานหยุดนิ้วลงชั่วขณะ เขาไม่ได้หันไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนพลาสม่าที่เล็งมายังแผ่นหลังของเขา แต่เขากลับแค่นยิ้มออกมาเบาๆ "ความแค้นเหรอครับ ผู้บัญชาการ? ผมว่ามันคือ 'ความจริง' ที่คุณพยายามจะฝังกลบมาตลอดหลายทศวรรษต่างหาก" เขากดปุ่มสุดท้ายบนหน้าจอ แถบความคืบหน้าการส่งสัญญาณพุ่งไปที่ร้อยละเก้าสิบห้า "แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ยึดติดกับอดีต" คาร์ล่าลดปืนลงเล็กน้อย แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นตัวเลขบนจอนั้น "หากข้อมูลพวกนั้นหลุดออกไป รัฐบาลจะส่งกองเรือมาทำลายสถานีนี้ทิ้ง และพวกเราทุกคน... รวมถึงแก จะกลายเป็นเศษซากในห้วงอวกาศ" "ผมรู้ครับ" อีธานหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาว่างเปล่าและสงบนิ่งอย่างน่ากลัว "นั่นคือเหตุผลที่ผมตั้งค่าระบบให้ปล่อยสัญญาณกระจายออกไปเป็นเครือข่ายใยแมงมุม ข้อมูลนี้จะส่งถึงทุกสถานีอาณานิคม ทุกยานพาณิชย์ และทุกครัวเรือนในเซกเตอร์ศูนย์... ไม่ใช่แค่คนของรัฐบาล" คาร์ล่าชะงัก เธอรีบพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมสำรองเพื่อขัดขวาง แต่เธอกลับพบเพียงหน้าจอสีดำสนิทที่มีตัวอักษรวิ่งผ่านด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน สัญชาตญาณในฐานะผู้คุมกฎบอกให้เธอรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว ภายในห้องควบคุมบรรยากาศเริ่มบีบคั้นขึ้น อากาศถ่ายเทช้าลงเนื่องจากระบบรักษาเสถียรภาพถูกปิดกั้น อีธานยืนตัวตรง มองไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นความมืดมิดของห้วงอวกาศเบื้องนอก ที่ซึ่งมีดวงดาวระยิบระยับกำลังรอรับข้อมูลที่กำลังเดินทางด้วยความเร็วแสงออกไปสู่ทุกมุมของจักรวาล "มันเริ่มแล้ว" อีธานพึมพำ ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร ในห้องนั่งเล่นของครอบครัวแรงงานขุดเจาะแร่ บนจอภาพที่เคยฉายเพียงโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาล ทันใดนั้นสัญญาณก็ตัดสลับไปเป็นภาพบันทึกเหตุการณ์สถานีล่มสลายครั้งก่อน พร้อมด้วยหลักฐานการตัดสินใจของผู้บัญชาการคาร์ล่าที่ยอมสละสถานีทิ้งเพียงเพื่อปกปิดความผิดพลาดของโครงการลับ บนสถานีหลัก ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารที่ดังระงมไปทั่ว ทั้งสถานีเริ่มโกลาหล เสียงของผู้คนตามทางเดินที่เคยเป็นระเบียบวินัยกำลังเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนแห่งความแค้นและสับสน ข้อมูลถูกแพร่กระจายออกไปดั่งไฟที่ลามทุ่งในป่าแห้งแล้ง คาร์ล่าทรุดตัวลงบนเก้าอี้บัญชาการ แววตาของเธอไม่ได้มีความกลัว แต่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง "แกทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา... ทุกอย่างที่ข้าพเจ้าทุ่มเทเพื่อความสงบสุขของพวกมนุษย์ที่โง่เขลา" "ความสงบสุขที่แลกมาด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่ความสงบสุขครับ แต่มันคือการปกครองด้วยความกลัว" อีธานเดินเข้าไปใกล้เธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เขาเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของหญิงผู้เคยอยู่เหนือทุกคน "ตอนนี้... โลกภายนอกรู้ความจริงแล้ว และพวกเขาจะตัดสินคุณเอง" ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะเข้าสู่จุดจบของความขัดแย้ง ประตูห้องควบคุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขาไม่ใช่ทหารจากกองเรือของคาร์ล่า และไม่ใช่ฝ่ายวิศวกรของอีธาน ทว่าเขาคืออดีตคู่หูของอีธานที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ครั้งก่อน เขาสวมชุดเกราะที่ดัดแปลงจนแทบจำไม่ได้ พร้อมกับปืนพลังงานในมือที่เล็งมายังทั้งคาร์ล่าและอีธาน "สัญญาณนั่นไม่ได้แค่แฉความลับหรอกนะอีธาน" ชายผู้มาใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แต่มันคือ 'คำสั่งซื้อ' ของระบบอาวุธที่ติดตั้งไว้ในสถานีนี้ ให้เริ่มการระเบิดตัวเองในอีกสามนาที... ขอบคุณที่กดปุ่มนั้นนะ เพราะนั่นคือรหัสผ่านสุดท้ายที่ฉันต้องการ" อีธานเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง นี่ไม่ใช่การปลดแอก... แต่มันคือกับดักครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สถานีอวกาศที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศแห่งความกดดันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์