ความหวังสุดท้าย

“วางมือลงจากแผงควบคุมซะ อีธาน... ก่อนที่ฉันจะต้องเปลี่ยนให้มันเป็นหลุมศพของคุณ” เสียงของคาร์ล่าดังสะท้อนผ่านระบบสื่อสารที่ถูกดัดแปลง มันไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก อีธาน เกรย์ ไม่ได้หันไปมองกล้องวงจรปิดที่จับจ้องเขาอยู่ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการสูญเสียออกซิเจนในชุดสูททวีตความเร็วจนเป็นจังหวะที่เด็ดขาดบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม “ผู้บัญชาการครับ” อีธานขานตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับพื้นผิวดาวเคราะห์ที่ไร้อากาศ “ผมเคยสูญเสียทุกอย่างไปในเซกเตอร์เจ็ด... ตอนนั้นผมทำได้แค่ยืนมองครอบครัวตัวเองสลายไปกับสุญญากาศ แต่ครั้งนี้... ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม” “ความตายคือสิ่งที่ยุติธรรมที่สุดสำหรับทรัพยากรที่หมดค่าแล้ว” คาร์ล่าสวนกลับทันควัน เสียงฝีเท้าของหน่วยรักษาความปลอดภัยกระทบพื้นโลหะดังระงมอยู่เบื้องหลังประตูนิรภัย “คุณคิดว่าการส่งสัญญาณออกไปจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นหรือ? รัฐบาลจะเปลี่ยนจากนักฆ่ามาเป็นนักบุญเพียงเพราะคุณประกาศความจริงน่ะหรือ? คุณมันก็แค่วิศวกรเพ้อฝันที่ติดอยู่ในอดีต” อีธานไม่ตอบ เขาเพียงแค่เร่งความเร็วในการเชื่อมต่อ ข้อมูลชุดสุดท้าย—หลักฐานการทดลองลับที่สังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานี—กำลังไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เสาสัญญาณหลัก แรงดันไฟฟ้าในห้องพุ่งสูงจนหลอดไฟเหนือศีรษะระเบิดออก ส่งประกายไฟสีน้ำเงินสว่างวาบไปทั่วพื้นที่ *ความหวังสุดท้าย* ไม่ใช่การมีชีวิตรอด แต่มันคือการทำให้ความตายของพวกเขาเหล่านั้นมีความหมาย “อึ๊ก!” อีธานครางออกมาเมื่อกระแสไฟฟ้าดีดกลับเข้าสู่ถุงมือซ่อมบำรุง ผิวหนังของเขาเริ่มไหม้เกรียมจากอุณหภูมิที่สูงเกินขีดจำกัด แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ แววตาของวิศวกรผู้เงียบขรึมคู่นี้ไม่ได้สะท้อนความกลัว แต่มันสะท้อนภาพของสถานีที่กำลังล่มสลายในความทรงจำ—ภาพที่เขากำลังจะลบมันทิ้งด้วยความจริงชุดนี้ “อีกแค่สิบเปอร์เซ็นต์” เขากระซิบกับตัวเองขณะที่ประตูนิรภัยเริ่มบิดเบี้ยวจากการถูกระเบิดทำลายจากฝั่งตรงข้าม ข้างนอกนั่น คาร์ล่ากำลังยืนกอดอก เฝ้ามองผ่านกระจกนิรภัยด้วยใบหน้าที่ปราศจากความรู้สึก เธอไม่ได้รีบร้อน เพราะเธอรู้ดีว่าอีธานไม่มีทางออกไปจากห้องนี้ได้ ไม่ว่าจะส่งข้อมูลสำเร็จหรือไม่ก็ตาม “อีธาน” คาร์ล่ากดปุ่มสื่อสารอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอเปลี่ยนไป—มันมีความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความอำมหิตอย่างประหลาด “ถ้านายหยุดตอนนี้ ฉันจะให้โอกาสนายหนีไปกับยานกู้ภัยลำสุดท้าย นายจะเป็นคนเดียวที่รอดจากโศกนาฏกรรมครั้งนี้ นายจะเก็บข้อมูลไปทำไมในเมื่อนายไม่มีชีวิตอยู่เพื่อดูผลลัพธ์ของมัน?” อีธานหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สัมผัสถึงความเงียบงันที่แสนเปราะบางในห้องนั้น เขาเหลือบมองไปยังรูปถ่ายเก่าๆ ที่เหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ—ภาพของคนรักและลูกสาวที่เลือนลางไปตามกาลเวลา แต่ใบหน้าของพวกเขายังคงชัดเจนในใจ “ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเองครับ” อีธานตอบเบาๆ “ผมทำเพื่อคนที่จะไม่ต้องเป็นแบบพวกเขาอีก” *เข้าสู่กระบวนการถ่ายโอนข้อมูลสำเร็จ 98%... 99%...* ในวินาทีที่เกจวัดพุ่งถึงจุดสูงสุด แรงอัดอากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที เสียงหวีดหวิวของอากาศที่รั่วไหลดังสนั่นเมื่อแผ่นโลหะหนาของประตูนิรภัยถูกฉีกออกด้วยแรงระเบิด ร่างของอีธานกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก แผงควบคุมตรงหน้าดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ คาร์ล่าเดินเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยควันจางๆ เธอเหยียบย่ำลงบนเศษซากอุปกรณ์ซ่อมบำรุงอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าอีธานที่หอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้น “คุณพยายามได้ดีมากครับ วิศวกร” เธอกล่าวพลางเล็งปืนเลเซอร์ไปที่หัวของเขา “แต่ความจริงที่คุณส่งไปน่ะ... มันไม่เคยถึงปลายทางหรอก” อีธานฝืนยิ้มแม้เลือดจะนองปาก เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำให้คาร์ล่าต้องชะงักเป็นครั้งแรก “คุณแน่ใจหรือครับ... ผู้บัญชาการ?” เขายกมือข้างที่ถือแท็บเล็ตขนาดเล็กขึ้นมา ในขณะที่แสงสีเขียวบนแท็บเล็ตระยิบระยับเตือนสถานะ *‘Upload Complete: Encrypted Broadcast Global’* คาร์ล่าเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงประกาศจากระบบสื่อสารหลักของสถานี—ไม่ใช่เสียงของเธอ แต่เป็นเสียงของอีธานที่บันทึกไว้ล่วงหน้า พร้อมกับไฟล์วิดีโอที่กำลังแพร่กระจายออกไปสู่ทุกภาคส่วนของจักรวาลในวินาทีนี้เอง ทว่า ในจังหวะที่คาร์ล่ากำลังจะลั่นไก สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของสถานีก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำให้พื้นโลกถล่มลงมา สิ่งที่ไม่คาดฝันไม่ได้มาจากกองทัพรัฐบาล แต่เป็นบางสิ่งที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการเข้าถึงไฟล์ข้อมูลรหัสลับที่เขาเพิ่งส่งออกไป “แก... แกทำอะไรลงไป!” คาร์ล่าตะโกนก้องขณะที่ผนังห้องเริ่มร้าวและเผยให้เห็นเงาทมิฬของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของจักรวาล—สิ่งที่ควรจะเป็นเพียงตำนานสยองขวัญของสถานีเซกเตอร์ศูนย์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศแห่งความกดดันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์