สงครามกลางอวกาศ

"หยุดสถานีเดี๋ยวนี้! นั่นคือคำสั่งสุดท้ายจากสภาความมั่นคงแห่งดวงดาว อีธาน ถ้านายยังแตะต้องแผงวงจรนั้นอีกแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะถือว่านายคือผู้ก่อการร้ายเต็มตัว" เสียงของคาร์ล่าผ่านเครื่องสื่อสารไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย มันเรียบเฉย เย็นเยือก และแฝงไปด้วยอำนาจสั่งตายที่เคยทำลายชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน อีธาน เกรย์ กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือของเขาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่เชื่อมต่อสายเคเบิลข้อมูลเข้ากับเมนเฟรมของ 'เซกเตอร์ศูนย์' "ผู้บัญชาการครับ" อีธานตอบกลับผ่านวิทยุ เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น "คำสั่งของคุณมันมีไว้เพื่อปกปิดความผิดพลาดของรัฐบาล ไม่ใช่เพื่อความมั่นคงของใคร... ผมเห็นข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์สำรองนี้หมดแล้ว เรื่อง 'โครงการสุริยะดับ' ที่คุณพยายามจะกวาดล้างพยานทั้งหมดทิ้งไปพร้อมกับสถานีแห่งนี้" "นายรู้มากเกินไป อีธาน... และความรู้นั่นแหละคือสิ่งที่ฆ่านาย" สิ้นคำพูดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็กระแทกเข้าที่โครงสร้างสถานีจนไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะรัวราวกับหัวใจที่กำลังจะวาย อีธานเซถลาไปพิงผนังโลหะ เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโถงซ่อมบำรุง กองยานรัฐบาลไม่ได้มาเพื่อเจรจา พวกเขาเริ่มเปิดฉากโจมตีด้วยมิสไซล์พิสัยไกลทันทีที่ได้รับสัญญาณจากคาร์ล่า "พวกมันเริ่มยิงแล้ว!" เสียงตะโกนของลูกเรือคนหนึ่งดังแทรกเข้ามาในระบบสื่อสารอีธาน "อีธาน! ถ้าคุณไม่ปล่อยข้อมูลนี้ออกไปสู่สาธารณะ พวกเราทุกคนที่นี่จะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังในประวัติศาสตร์ที่รัฐบาลบิดเบือนขึ้นมา!" อีธานเงยหน้าขึ้นมองจอภาพโฮโลแกรมที่แสดงภาพกองยานสีเงินวาววับนับสิบลำที่กำลังเรียงแถวหน้ากระดานล้อมกรอบสถานีราวกับฉลามที่กำลังรุมทึ้งเหยื่อ ในหัวของเขาภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ครอบครัวของเขาถูกฝังอยู่ในสถานีที่ล่มสลายฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ความแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเงียบขรึมมานานนับปีปะทุขึ้นจนกลายเป็นความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว "คาร์ล่า" อีธานเรียกชื่อเธออีกครั้ง "คุณคิดว่าการทำลายหลักฐานจะช่วยรักษาอำนาจไว้ได้เหรอ? คุณลืมไปแล้วหรือว่าผมเป็นวิศวกรที่สร้างสถานีนี้ขึ้นมากับมือ... ผมรู้ทุกซอกทุกมุมที่แม้แต่คุณก็เข้าไม่ถึง" "วิศวกรที่ไร้บ้านอย่างนายจะทำอะไรได้ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต" คาร์ล่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "กองยานเตรียมปล่อยขีปนาวุธทำลายล้างระยะประชิด เตรียมตัวรับความตายได้เลย อีธาน เกรย์" สถานีเริ่มเอียงองศาจากการถูกยิงเข้าที่ส่วนค้ำยัน อีธานรีบดีดตัวกลับมาที่แผงควบคุม นิ้วมือของเขารัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เขาไม่ได้กำลังพยายามหนี แต่เขากำลัง 'เปลี่ยนทิศทาง' ของพลังงานในสถานีทั้งหมดให้มุ่งตรงไปยังระบบสื่อสารแม่ข่ายที่เชื่อมต่อกับดาวเคราะห์หลักทุกดวงในระบบสุริยะนี้ เขากำลังจะประกาศความจริงให้จักรวาลได้รับรู้ "โอนถ่ายข้อมูล 85%... 90%..." อีธานพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดโตไหลเข้าตาจนแสบพร่า แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา รอบตัวเขาเกิดการระเบิดย่อยๆ จากความร้อนที่สูงเกินพิกัด ระบบระบายอากาศพังทลายลง ส่งผลให้กลิ่นโอโซนและควันไหม้คละคลุ้งไปทั่ว ข้างนอกนั่น แสงจากลำแสงเลเซอร์ของกองยานรัฐบาลสาดส่องเข้ามาในหน้าต่างสังเกตการณ์ แสงนั้นรุนแรงจนแทบจะกลืนกินทุกอย่างไปในความว่างเปล่า ทว่าในขณะที่อีธานกำลังจะกดปุ่ม 'ส่งออก' ครั้งสุดท้าย ประตูนิรภัยของห้องควบคุมก็ถูกกระแทกจนบุบเข้ามาจากแรงระเบิดของหน่วยรบพิเศษที่คาร์ล่าส่งมาจัดการเขาโดยเฉพาะ ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะครบมือสามคนก้าวเข้ามา ปืนในมือเล็งตรงมาที่หน้าผากของอีธาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไม่ใช่กระบอกปืนเหล่านั้น หากแต่เป็นบุคคลที่เดินตามหลังกองกำลังเข้ามา—ผู้บัญชาการคาร์ล่า เธอเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มือข้างหนึ่งถือรีโมตควบคุมระบบทำลายตัวเองของสถานี "จบกันทีนะ อีธาน" คาร์ล่ากล่าวพลางกดรีโมตในมือ "นายอาจจะส่งข้อมูลไปได้ครึ่งหนึ่ง แต่นายจะไม่มีวันได้เห็นมันออกอากาศ เพราะสถานีนี้กำลังจะกลายเป็นขี้เถ้าในอีกสิบวินาที" อีธานมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้คาร์ล่าชะงัก "คุณน่ะ... พลาดไปอย่างหนึ่ง คาร์ล่า" "อะไรนะ?" "ผมไม่ได้พยายามส่งข้อมูลผ่านสถานี... ผมส่งมันผ่านสัญญาณดาวเทียมที่ผมแอบติดตั้งไว้ใต้เกราะของยานลำเลียงที่คุณใช้ส่งกองกำลังเข้ามาเมื่อกี้นี้เอง" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยในชุดเกราะของหน่วยรบพิเศษก็ดังระงมพร้อมกัน ทุกจอภาพในห้องควบคุมเปลี่ยนเป็นภาพเหตุการณ์การทุจริตและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของรัฐบาลที่กำลังถูกแพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของระบบดวงดาวเสียเดี๋ยวนี้ ขณะที่เสียงของคาร์ล่าที่ยอมรับสารภาพผ่านเครื่องบันทึกเสียงเมื่อครู่กำลังดังก้องไปทั่วสถานีและออกอากาศสดไปถึงหูชาวดาวนับล้าน คาร์ล่าหน้าถอดสี มือที่ถือรีโมตสั่นสะท้าน เธอหันไปมองหน้าจอที่แสดงกราฟการเข้าถึงข้อมูลที่พุ่งทะลุเพดาน ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดที่รุนแรงกว่าครั้งไหนก็ดังสนั่นจากส่วนหัวของสถานี แผงควบคุมตรงหน้าอีธานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดกระแทกจนร่างของเขากระเด็นไปติดผนังอีกลากยาว พื้นสถานีที่เขายืนอยู่ขาดสะบั้นออกจากกัน อีธานคว้าขอบโลหะที่เหลืออยู่เพียงนิ้วเดียว ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาจากการที่ไฟทุกดวงในสถานีดับลงอย่างสิ้นเชิง มีเพียงแสงจากหน้าจอที่ยังคงฉายภาพความจริงให้โลกได้รับรู้ เขามองเห็นคาร์ล่าที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในความมืด ก่อนที่แรงดึงดูดเทียมจะสูญหายไป ส่งผลให้ทุกอย่างลอยละล่อง เขาตัดสินใจปล่อยมือ... แล้วคว้าเอาบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในช่องลับที่ผนังห้อง ซึ่งเป็นของที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศแห่งความกดดันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์