การตัดสินใจที่หัวใจสลาย

"มันไม่ใช่แค่การทดลอง อีธาน" น้ำเสียงของคาร์ล่าสั่นพร่าเบาบาง ราวกับกระซิบผ่านแผ่นโลหะที่กำลังจะแตกสลาย เธอไม่ได้มองหน้าผม สายตาของเธอจับจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมมวลพลังงานสีดำสนิทที่กำลังกัดกินโครงสร้างสถานีเซกเตอร์ศูนย์อยู่เบื้องหน้า "มันคือการคืนชีพ... และตอนนี้ มันจำลูกชายของมันได้แล้ว" ผมกระชับประแจในมือจนนิ้วซีดขาว เสียงโลหะบิดตัวด้วยความดันมหาศาลดังโหยหวนเหมือนสัตว์บาดเจ็บรอบตัวเรา แรงสั่นสะเทือนทำให้อากาศในห้องควบคุมสั่นไหวจนเห็นเป็นริ้วคลื่น ความร้อนจากระบบเตาปฏิกรณ์ที่รั่วไหลทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแสบผิวหนัง "คุณพูดเรื่องอะไร คาร์ล่า?" ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน "ลูกชาย? คุณกำลังพูดถึงสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างจากขยะอวกาศและรังสีนิวเคลียร์นั่นน่ะหรือ!" คาร์ล่าหันมามองผม ดวงตาที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของเธอมีร่องรอยของการพังทลาย เธอไม่ได้ตอบทันที แต่ขยับนิ้วเรียวยาวเหนือแผงควบคุมหลัก "ระบบทรงตัวของสถานีล้มเหลวเกินกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ อีธาน ถ้าเราไม่คายแรงดัน (Vent) ออกจากเซกเตอร์ใดเซกเตอร์หนึ่งภายในสองนาที สถานีจะขาดออกจากกันเป็นชิ้นๆ และเราทุกคนจะกลายเป็นฝุ่นผงในสุญญากาศ" ผมมองไปยังจอแผนผัง เซกเตอร์เอ: แหล่งเก็บเสบียงหลักและห้องนิรภัยที่ลูกเรือส่วนที่เหลือหลบอยู่ เซกเตอร์บี: ห้องทดลองต้นแบบ... และเป็นที่ที่ 'สิ่งนั้น' กำลังยึดครองอยู่ "เรามีทางเลือกเดียว" เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่กลับมาจับขั้วหัวใจอีกครั้ง "คายแรงดันเซกเตอร์บี สิ่งมีชีวิตนั้นจะถูกดูดออกไปสู่อวกาศพร้อมกับห้องทดลอง แต่ถ้าเราทำแบบนั้น... หน่วยวิจัยที่ยังติดอยู่ข้างในจะตายทันทีโดยไม่มีโอกาสสวดส่ง" หัวใจของผมกระตุกวูบ ความทรงจำเมื่อครั้งสถานีล่มสลายในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของครอบครัวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในห้องสุญญากาศ... ภาพที่ผมไม่อาจลืมได้แม้แต่วินาทีเดียว "แล้วถ้าเป็นเซกเตอร์เอล่ะ?" ผมถาม ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว "นั่นคือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คนของเราทั้งหมดเพื่อรักษาความลับของรัฐบาล" คาร์ล่าแค่นยิ้ม "คุณเป็นวิศวกร อีธาน คุณมีมือที่เปื้อนเลือดมามากพอแล้ว ครั้งนี้คุณจะเลือกให้มือของคุณสะอาด หรือจะเลือกให้หัวใจของคุณแตกสลายไปตลอดกาล?" ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับผู้บัญชาการที่ผมเคยได้รับคำสั่งให้รับใช้ กลิ่นโอโซนและเนื้อไหม้โชยเข้าจมูก "มันไม่ใช่ลูกของคุณ คาร์ล่า มันเป็นแค่รหัสพันธุกรรมที่คุณพยายามจะชุบชีวิตขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธ คุณกำลังพยายามแก้ไขความผิดพลาดด้วยการฆ่าชีวิตคนบริสุทธิ์อีกครั้ง!" "โลกนี้ไม่มีคนบริสุทธิ์หรอก มีแต่ผู้รอดชีวิต" เธอขยับปืนพกข้างเอวเล็กน้อย "ตัดสินใจเสีย อีธาน หรือจะให้ฉันเป็นคนกดปุ่มนั้นเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงระบบเตือนภัยที่ดังเตือนถึงจุดวิกฤต วินาทีที่ตัดสินชะตากรรมของชีวิตนับร้อยกำลังถูกนับถอยหลังในใจผม ผมมองไปที่หน้าจอกล้องวงจรปิดในเซกเตอร์บี เห็นเงามืดสีดำนั้นกำลังรวบตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ มันไม่ได้แสดงความโกรธแค้น แต่มันกำลังรอคอย... ราวกับรู้ว่าผมกำลังตัดสินใจเรื่องความเป็นความตายของมัน มือของผมสั่นเทาขณะเลื่อนไปเหนือคันโยกนิรภัย เซกเตอร์บี... เซกเตอร์เอ... ลูกชายของเธอ... ชีวิตของผู้บริสุทธิ์... ความแค้นในอดีต... หรืออนาคตที่ไม่มีวันลบเลือน ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น มือของผมกระชากคันโยกไปทางซ้ายสุด แรงดันอากาศมหาศาลถูกดูดออกสู่ภายนอกด้วยความรุนแรงจนโครงสร้างสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของโลหะบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทราวกับเสียงร้องไห้ของผู้ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ทว่า... ในวินาทีที่แรงดันถูกปล่อยออกไป แทนที่สิ่งนั้นจะถูกดูดออกไปสู่ความว่างเปล่า ภาพบนจอโฮโลแกรมกลับเปลี่ยนไป ร่างสีดำนั้นไม่เพียงไม่กระจัดกระจาย แต่มันกลับขยายตัวขึ้น ครอบคลุมไปทั่วทั้งห้องทดลอง มันพุ่งทะลุผนังโลหะที่กำลังจะขาดออกจากกัน เข้าสู่ช่องระบายอากาศ... ตรงมายังห้องควบคุมที่ผมและคาร์ล่ายืนอยู่ คาร์ล่าเบิกตากว้าง เธอไม่ได้ตกใจที่สถานีจะระเบิด แต่เธอกลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูกสันหลัง "คุณเลือกผิดแล้ว อีธาน" เธอพึมพำขณะหยิบรีโมทขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อทำลายสถานี... มันถูกสร้างมาเพื่อ 'สิงสู่' เครื่องจักรที่ล้ำสมัยที่สุด" ประตูกลอนห้องควบคุมถูกล็อกอัตโนมัติ เสียงระบบรักษาความปลอดภัยประกาศก้องว่า 'ตรวจพบผู้บุกรุกภายในระบบควบคุมหลัก' ก่อนที่ร่างสีดำสนิทนั้นจะแทรกซึมเข้ามาทางรอยแยกของช่องแอร์ แล้วพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างของคาร์ล่าอย่างรวดเร็วราวกับน้ำมันดินที่หิวโหย เสียงของคาร์ล่าเปลี่ยนไป มันกลายเป็นเสียงทุ้มต่ำและซ้อนทับกันหลายเสียง เธอหันมามองผม ดวงตาของเธอไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือช่องว่างแห่งดวงดาวที่ไร้จุดจบ "ขอบคุณที่เปิดทางให้เราได้กลับมาพบกัน... พ่อ" ความรู้สึกผิดที่เคยกดทับหัวใจผมพลันมลายหายไป เหลือเพียงความกลัวที่สั่นสะท้านไปทั่วร่าง เมื่อร่างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้บัญชาการก้าวเข้ามาหาผม พร้อมกับแผงควบคุมทั้งสถานีที่ดับมืดลงสนิท ทิ้งให้เราทั้งคู่จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดของห้วงอวกาศอย่างแท้จริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศแห่งความกดดันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์