สัญญาณเตือนภัยสีแดง

"ถอยไปจากแผงควบคุมเสีย อีธาน... ถ้าไม่อยากให้เราทุกคนกลายเป็นเพียงฝุ่นผงในห้วงอวกาศก่อนที่ผมจะทันได้กดปุ่มยืนยันรหัสทำลายตัวเอง" เสียงของผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้สั่นเครือ แม้มือข้างหนึ่งของเธอจะกำปืนพกพัลส์แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวราวกับกระดูกปลา แสงไฟสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวในห้องโถงเซกเตอร์ศูนย์สะท้อนลงบนนัยน์ตาที่เยือกเย็นของเธอ ราวกับสัตว์นักล่าที่จนตรอกแต่ยังคงเขี้ยวเล็บครบถ้วน อีธาน เกรย์ ไม่ได้ขยับตามคำสั่ง มือของเขายังคงวางค้างอยู่บนแผงวงจรหลักที่กำลังร้อนจัดจนส่งกลิ่นไหม้อ่อนๆ เขาหันกลับมามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่าภายในใจกลับกำลังเดือดพล่านด้วยภาพความทรงจำที่พยายามลบเลือน... สถานีที่ล่มสลายเมื่อสิบปีก่อน พ่อของเขาที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังท่ามกลางเสียงกรีดร้องของอากาศที่รั่วไหลออกจากตัวถัง "คุณไม่ได้กำลังจะทำลายสถานีเพื่อหยุดยั้งบางอย่างใช่ไหม คาร์ล่า" อีธานเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคง "คุณแค่กำลังลบหลักฐาน... ลบสิ่งที่พวกคุณสร้างขึ้นใต้ชั้นดินนั่น ใช่หรือไม่?" คาร์ล่าแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "ความจริงเป็นทรัพยากรที่มีราคาแพงเกินกว่าที่วิศวกรชั้นต่ำอย่างคุณจะจ่ายไหว อีธาน โลกภายนอกเชื่อว่าเราคือป้อมปราการแห่งความหวัง แต่ภายใต้แผ่นเหล็กหนาที่เธอเห็นอยู่นี้... เราคือโรงเพาะพันธุ์สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุด" เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงดังระงม มันไม่ใช่เสียงเตือนการบุกรุก แต่มันคือเสียงเพชฌฆาตที่นับถอยหลังสู่การระเบิดของแกนพลังงานหลัก ตัวเลขดิจิทัลสีเลือดบนผนังกระโดดจาก 05:00 ลงสู่ 04:59... อีธานกวาดสายตามองไปรอบห้อง ผนังโลหะเริ่มสั่นไหวเบาๆ ไม่ใช่เพราะกลไกการทำงาน แต่มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างที่ 'มีชีวิต' กำลังทุบทำลายกำแพงจากอีกฝั่งของเซกเตอร์ที่ถูกปิดตาย เขาจำเสียงทุบนั้นได้... เสียงที่ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่เครื่องจักร แต่มันคือเสียงของการกลายพันธุ์ที่ไม่อาจควบคุมได้ "ถ้าคุณกดปุ่มนั้น" อีธานขยับตัวเข้าหาคาร์ล่าทีละนิด แม้ปลายกระบอกปืนจะจ่อเข้าที่ขมับ "คุณไม่ได้แค่ฆ่าพวกเรา แต่คุณกำลังปลดปล่อยมันออกมาพร้อมกับแรงระเบิด รัศมีการทำลายล้างของเซกเตอร์ศูนย์จะฉีกกระชากชั้นบรรยากาศของดวงจันทร์นี้ทิ้ง... คุณคิดหรือว่ารัฐบาลจะไว้ชีวิตคุณหลังจากทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดของพวกเขา?" คาร์ล่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันเลือนหายไปจากใบหน้า เธอลังเล... เพียงเสี้ยววินาทีที่ความเปราะบางของความเป็นมนุษย์ปรากฏขึ้นในดวงตาคู่นั้น แต่มันก็ถูกกลบด้วยความบ้าคลั่งในวินาทีต่อมา "ไม่มีใครรอดหรอก อีธาน" เธอพึมพำ "แต่บางความลับ... ถูกฝังไว้ใต้เถ้าถ่านได้ดีที่สุด" จังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องผ่านระบบสื่อสาร มันไม่ใช่สัญญาณรบกวน แต่มันคือเสียงร้องของสิ่งมีชีวิตที่หลุดพ้นจากกรงขัง พื้นห้องโถงใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนรุนแรงจนอีธานเสียหลักล้มลง แผงควบคุมตรงหน้าเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน อีธานรีบฉวยโอกาสนั้นพุ่งเข้าหาคาร์ล่า สัมผัสถึงความเย็นเยียบของเหล็กปืนที่บาดผ่านผิวหนังขณะที่เขากระแทกเธอลงกับพื้น เสียงปืนลั่นสนั่นห้องหนึ่งนัด แต่กระสุนพุ่งผ่านความว่างเปล่าไปกระทบกับผนังเหล็กจนเกิดรอยบุบ ทั้งสองยื้อยุดกันท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นาฬิกานับถอยหลังพุ่งลงสู่ 02:15... 02:14... "ปล่อย!" คาร์ล่าตวาด เธอใช้เข่ากระแทกเข้าที่ซี่โครงของอีธานจนเขาจุกจนตัวงอ แต่ในขณะที่เขากำลังจะสูญเสียการควบคุม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ส่องสว่างอยู่ใต้แผงควบคุมที่พังทลายลงมา มันไม่ใช่สายไฟ แต่มันคือ 'รหัสผ่าน' ที่เขากำลังตามหา... โฮโลแกรมสีน้ำเงินเข้มที่ฉายภาพบันทึกเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน... ภาพใบหน้าของพ่อเขายืนอยู่เคียงข้างคาร์ล่า ในชุดเครื่องแบบระดับสูงของรัฐบาล! ความจริงที่กระแทกเข้ากลางใจของอีธานรุนแรงกว่าแรงระเบิดใดๆ เขาหยุดนิ่ง สายตาของเขาสบเข้ากับคาร์ล่าที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้กลัวความตายที่กำลังจะมาถึง แต่เธอเกรงกลัวสิ่งที่อีธานเพิ่งจะได้เห็น "พ่อผม..." อีธานพูดเสียงสั่น แววตาที่เคยหม่นแสงกลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้น "คุณไม่ได้แค่ทำลายสถานี... คุณเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหนึ่งในพวกมัน ใช่ไหม?" วินาทีนั้นเอง ประตูนิรภัยของเซกเตอร์ศูนย์ที่ควรจะปิดตายกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนสยองขวัญ ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดิน กรงเล็บแหลมคมยาวผิดปกติกรีดลงบนผนังเหล็กจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู สิ่งนั้นไม่ได้มองมาที่คาร์ล่า แต่มันจ้องเขม็งมาที่อีธานด้วยดวงตาสีอำพันที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา... หรือความอาฆาต คาร์ล่าปล่อยปืนในมือลง สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความสิ้นหวังสุดขีดเมื่อเห็นผู้มาเยือน "มันไม่ใช่แค่การทดลอง อีธาน" เธอกระซิบด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน "มันคือการคืนชีพ... และตอนนี้ มันจำลูกชายของมันได้แล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ใกล้จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่สุดไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์