จุดเปลี่ยนของชะตากรรม

ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากแผงวงจรที่ถูกกระสุนเจาะทะลุ เสียงโลหะกรีดร้องด้วยความร้อนสูงดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินที่ไร้แรงโน้มถ่วง อีธาน เกรย์ ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาดีดตัวออกจากจุดกำบัง พุ่งร่างผ่านกลุ่มควันสีเทาคลุ้งเข้าหาแผงควบคุมระบบพยุงชีพกลางสถานีเซกเตอร์ศูนย์ "แกทำอะไรลงไป อีธาน! แกกำลังฆ่าพวกเราทุกคน!" เสียงคำรามของนายทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงกระสุนพลาสม่าที่เฉี่ยวผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว อีธานไม่ตอบโต้ด้วยวาจา ปลายนิ้วที่สั่นเทาด้วยอะดรีนาลีนป้อนรหัสผ่านที่เขาจดจำมาจากช่วงเวลาที่ทำงานเป็นเพียงมดงานตัวเล็กๆ บนสถานีแห่งนี้ แผงควบคุมตรงหน้าไม่ใช่แค่ปุ่มกด แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ของคนนับหมื่นที่ถูกคาร์ล่ากักขังไว้ในกรงขังลอยฟ้าแห่งนี้ "ฉันไม่ได้ฆ่าใคร..." อีธานพึมพำกับตัวเองขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ฉันแค่กำลังปิดสวิตช์ความโหดร้ายของพวกแก" ทันใดนั้น บานประตูไฮดรอลิกที่ถูกล็อคไว้ก็เปิดออกอย่างรุนแรง ร่างสูงเพรียวในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการสีเข้มก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าเยือกเย็น ผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้หยิบปืนขึ้นมา เธอเพียงแค่ยืนมองดูอีธานที่กำลังก้มหน้าก้มตาแก้ระบบด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "อีธาน คุณคิดว่าการตัดออกซิเจนจะทำให้คุณเป็นวีรบุรุษอย่างนั้นหรือ?" เสียงของเธอราบเรียบจนน่าขนลุก "คุณมันก็แค่เศษเหล็กที่กำลังสนิมเกาะ คุณจำไม่ได้หรือว่าครอบครัวของคุณตายอย่างไรในเหตุการณ์คราวก่อน? พวกเขาตายเพราะความอ่อนหัดของคนอย่างคุณที่พยายามจะกู้ระบบ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่มองดูพวกเขาขาดใจตายในห้องปรับแรงดัน" มือของอีธานชะงักไปชั่วครู่ ภาพใบหน้าของลูกสาวตัวน้อยที่สำลักอากาศในวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำราวกับคมมีดบาดลึก แต่วินาทีต่อมา เขาก็ขบกรามแน่น สลัดความอ่อนแอทิ้งไป "เพราะฉันจำได้ต่างหาก คาร์ล่า" อีธานหันกลับไปสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนเมื่อก่อน "ฉันจึงรู้ว่าไม่มีทางที่พวกเราจะรอดไปพร้อมกับกฎระเบียบที่ไร้หัวใจของเธอได้ การตายด้วยน้ำมือของเธอกับการตายเพื่ออิสรภาพ... คนบนสถานีนี้มีสิทธิ์เลือก" "เลือกงั้นหรือ?" คาร์ล่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น นอกจากจุดจบที่ผมจัดเตรียมไว้ให้" เธอส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว ทหารหน่วยอารักขาก็ระดมยิงเข้าใส่ตำแหน่งของอีธาน ทว่าเขากดปุ่มสุดท้ายที่บันทึกคำสั่ง 'Override' ทันเวลา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วสถานี แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นฐานของตัวสถานีสั่นคลอน ระบบแรงโน้มถ่วงประดิษฐ์เริ่มแปรปรวน แรงดึงดูดหายไปชั่วขณะ ส่งผลให้ทุกคนลอยเคว้งกลางอากาศ ท่ามกลางความโกลาหล อีธานใช้แรงเหวี่ยงจากเศษซากของแผงวงจรพุ่งเข้าหาช่องระบายอากาศ นี่คือโอกาสเดียวของเขาที่จะเข้าถึงแกนกลางของระบบพยุงชีพที่แท้จริง ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปถึงคันโยกฉุกเฉิน แรงดึงดูดก็กลับมาทำงานกะทันหัน ร่างของเขาตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม "คุณพยายามได้ดีมาก วิศวกร" คาร์ล่าเดินเข้ามาหาเขาโดยไม่สะทกสะท้าน เธอใช้รองเท้าบูทกดลงบนแผ่นหลังของอีธานที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้น "คุณคิดว่าคุณตัดระบบได้แล้วงั้นหรือ? ผิดถนัด... สิ่งที่คุณทำไปเมื่อครู่คือการเปิดระบบระบายความร้อนของเตาปฏิกรณ์หลักให้รั่วไหลต่างหาก อีกไม่ถึงห้านาที สถานีนี้จะระเบิดเป็นฝุ่นผง" อีธานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยหวาดกลัว ทว่าตอนนี้เขากลับพบความจริงที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้น มันคือความกลัว... ความกลัวที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา "เธอก็อยู่ที่นี่ด้วย คาร์ล่า" อีธานยิ้มทั้งเลือดที่มุมปาก "ถ้าฉันเป็นเศษเหล็ก เธอก็คือสนิมที่กำลังจะถูกเผาไปพร้อมกับฉันในเตานี้เหมือนกัน" คาร์ล่าชะงัก สายตาของเธอเหลือบมองแผงควบคุมที่เริ่มส่งเสียงหวีดแหลมมากขึ้นเรื่อยๆ ความมั่นใจของเธอเริ่มร้าวรานเมื่อเห็นว่าอีธานไม่ได้โกหก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อควบคุมสถานี แต่เขามาที่นี่เพื่อทำลายมันทิ้งไปพร้อมกับความลับที่เธอกลัวที่สุด ทว่า ในขณะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เสียงวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่บนปกคอเสื้อของอีธานก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงจากทหารของคาร์ล่า แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนหัวใจของเขาแทบหยุดเต้น 'อีธาน... อย่าเพิ่งปิดระบบ... เรายังอยู่ข้างใน... คนที่เธอคิดว่าหายไป... กำลังรออยู่ในชั้นที่สิบสาม' ดวงตาของอีธานเบิกโพลง เขามองคาร์ล่าที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคเดียวกันนั้นผ่านสัญญาณรบกวน ความลับของเซกเตอร์ศูนย์ไม่ได้มีเพียงเรื่องพลังงาน แต่มีบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าถูกซ่อนอยู่ใต้ชั้นพื้นดินที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บและร่วมเป็นสักขีพยานในโชคชะตาของอีธานไปพร้อมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์สัญญาว่าจะนำพาคุณไปสู่ตอนจบที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าครับ