แสงสุดท้ายของวัน

"ปล่อยมือเสีย อีธาน... นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่นี่คือคำสั่งสุดท้ายของวิศวกรอาวุโส" เสียงของลุงเบ็นแหบพร่าผ่านแผงสื่อสารที่สั่นสะเทือนตามแรงระเบิดของห้องเครื่องยนต์หลัก อีธาน เกรย์ กัดกรามแน่นจนขากรรไกรขึ้นสันนูน มือที่สวมถุงมือกันกระแทกของเขาเปื้อนคราบน้ำมันและเลือด สั่นสะท้านขณะที่พยายามยึดเหนี่ยวร่างของชายชราที่ถูกเศษเหล็กแหลมคมของโครงสร้างสถานีเสียบทะลุช่องท้องเอาไว้ "ผมไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!" อีธานตะคอก เสียงของเขาแตกพร่าสะท้อนก้องในห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันไฟสีส้มจัดจ้าน ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีเซกเตอร์ศูนย์กำลังกรีดร้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงดังก้องถี่ๆ ประหนึ่งเสียงหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้นของมวลเหล็กกล้าขนาดยักษ์แห่งนี้ "ฟังนะ..." ลุงเบ็นกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม ลมหายใจแผ่วเบาของเขาดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับเสียงเครื่องยนต์พลาสม่าที่กำลังวิกฤต "ผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้ต้องการให้สถานีนี้รอด... เธอต้องการให้มันระเบิดเพื่อปิดบังข้อมูลการค้าอาวุธเถื่อนนั่น ถ้าเธอเอาชีวิตรอดออกไปได้เพียงคนเดียว ความตายของพวกเราทุกคนจะกลายเป็นแค่ตัวเลขในรายงานงบประมาณที่ถูกทำลายทิ้ง" อีธานก้มมองหน้าจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพสถานีอวกาศที่กำลังเอียงกระเท่เร่ พลังงานหลักกำลังจะดับวูบลงในอีกห้านาที การเสียสละของลุงเบ็นที่ยอมเข้าสู่แกนกลางเพื่อแมนนวลโอเวอร์ไรด์คือโอกาสเดียวที่พวกเขามี แต่ชายชรากลับเลือกที่จะล็อกระบบจากด้านใน เพื่อกันไม่ให้คาร์ล่าสั่งการจากศูนย์บัญชาการได้อีก "ลุงเบ็น..." "อีธาน..." ชายชราขยับมือที่สั่นเทาขึ้นมาแตะไหล่ของอีธาน "ในโลกที่มองชีวิตคนเป็นแค่ทรัพยากรแบบนี้ การเลือกที่จะตายเพื่อผู้อื่นคือสิ่งเดียวที่พิสูจน์ว่าเรายังเป็นมนุษย์... ไปเสีย ไปที่กระสวยกู้ชีพสุดท้าย นั่นคือคำสั่งของหัวหน้าช่างที่ไม่เคยมีใครจดจำชื่อได้" อีธานรู้ดีว่าการขัดคำสั่งนี้หมายถึงความตายของทั้งคู่ แต่ในดวงตาที่ฝ้าฟางของชายตรงหน้า เขากลับเห็นความสงบอย่างประหลาด ความสงบของผู้คนที่ผ่านความสูญเสียมาจนถึงจุดที่ไม่เหลืออะไรให้ต้องกลัวอีกต่อไป ในขณะเดียวกัน ที่ศูนย์บัญชาการหลัก ผู้บัญชาการคาร์ล่ากำลังยืนกอดอกมองหน้าจอขนาดมหึมา ใบหน้าของเธอเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับรูปสลักหินที่ทำจากน้ำแข็ง เธอกดคำสั่งผ่านคีย์บอร์ดเบาๆ ด้วยท่าทางที่ดูสง่างามผิดกับความหายนะที่กำลังเกิดขึ้น "เป้าหมายสถานีเซกเตอร์ศูนย์กำลังจะถึงจุดวิกฤต" เสียงของคาร์ล่าเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ "เตรียมระบบขับเคลื่อนสำหรับยานหลบหนีของฉันทันที และตรวจสอบให้แน่ใจว่า... ทุกอย่างที่อยู่ภายในนั้นจะถูกลบหายไปพร้อมกับสุริยะ" "แต่ท่านครับ ยังมีเจ้าหน้าที่เหลืออยู่..." เจ้าหน้าที่ควบคุมสื่อสารพยายามทักท้วงด้วยเสียงสั่นเครือ คาร์ล่าหันมามองด้วยสายตาที่คมกริบเพียงวูบเดียว คำพูดนั้นก็กลืนหายไปในลำคอของเขา เธอมองผ่านกระจกนิรภัยออกไปสู่ความมืดมิดของอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาว แสงสีฟ้าจากจอภาพสะท้อนในนัยน์ตาคู่คมของเธอ "คนที่ตายเพื่ออุดมการณ์ไร้สาระ คือคนที่ไม่มีประโยชน์ต่อรัฐบาล" คาร์ล่ากล่าวเบาๆ "เราไม่ได้สร้างวีรบุรุษ เราแค่คัดกรองขยะออกจากระบบ" ย้อนกลับมาที่ห้องเครื่อง อีธานตัดสินใจถอยหลังหนึ่งก้าวตามคำสั่งสุดท้ายของลุงเบ็น เขาหยิบเครื่องมือสแกนรหัสผ่านขึ้นมา เชื่อมต่อเข้ากับระบบหลักของลุงเบ็นเพื่อส่งต่อคำสั่งสุดท้ายที่จะปิดผนึกห้องเครื่องยนต์ตลอดกาล นั่นหมายความว่าลุงเบ็นจะถูกขังไว้ในนรกที่กำลังลุกไหม้เพื่อรักษาสมดุลของพลังงานให้ยานกระสวยของอีธานออกไปได้ "ลุง..." อีธานหยุดลังเล มือสั่นเทาขณะสัมผัสแป้นพิมพ์ "ผมจะจดจำชื่อลุงไว้... ทุกคนจะจำได้" "ไม่ต้องหรอกไอ้หนู..." ลุงเบ็นยิ้มทั้งน้ำตา "แค่มีชีวิตอยู่ต่อไป... เพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟังว่า... ในสถานีที่ไร้หัวใจแห่งนี้ ยังมีคนอย่างพวกเราอยู่" อีธานกดปุ่มสุดท้าย เสียงระเบิดของประตูนิรภัยตัดขาดระหว่างเขากับลุงเบ็นดังขึ้นทันที แรงอัดอากาศทำให้เขาเซถอยหลังไปไกล เขาตะเกียกตะกายขึ้นสู่ห้องโดยสารของกระสวยกู้ชีพที่จอดเทียบท่าอยู่เพียงลำพัง ทันทีที่เขากระโดดเข้าสู่ที่นั่งคนขับและดีดตัวออกสู่ความว่างเปล่า ภาพเบื้องหลังคือสถานีเซกเตอร์ศูนย์ที่เริ่มแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับดอกไม้ไฟที่ตายซากในห้วงอวกาศ ภายในห้องควบคุมของยานกระสวย อีธานหอบหายใจถี่ สายตาของเขาจ้องมองไปยังซากสถานีที่กำลังจะระเบิดเป็นจุณ ในตอนนั้นเอง แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากหน้าจอเรดาร์ ไม่ใช่การระเบิดของสถานี... แต่เป็นสัญญาณชีพจรที่ปรากฏขึ้นจากยานรบที่ซ่อนอยู่ในเงาของดวงจันทร์ยักษ์ ยานรบลำสีดำสนิทที่เขาคุ้นเคยดี มันคือยานธงของฝ่ายต่อต้านที่คาร์ล่าประกาศว่าถูกทำลายไปนานแล้ว ประตูห้องโดยสารของยานกู้ชีพถูกกระชากเปิดออกโดยแรงดันอากาศฉุกเฉิน และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ทหารฝ่ายรัฐบาลที่ตามล่าเขา แต่เป็นหญิงสาวในชุดเครื่องแบบที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเขา และในมือของเธอกำลังเล็งปืนเลเซอร์มาที่หัวใจของเขาโดยตรง "อีธาน... นายไม่ควรจะรอดมาได้" เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา "และตอนนี้ นายก็รู้ความลับที่ทำให้พวกเราทุกคนต้องตายแล้ว" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจักรวาลอันมืดมิดนี้มาด้วยกันนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์