แรงกดดันจากเบื้องบน

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำครางหึ่งอยู่ในผนังโลหะสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับจังหวะหัวใจของสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะตาย อีธาน เกรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผงวงจรที่เขากำลังบัดกรี กลิ่นตะกั่วร้อนระอุผสมกับกลิ่นอับชื้นของระบบหมุนเวียนอากาศเก่าคร่ำคร่ากลายเป็นกลิ่นประจำตัวที่เขาคุ้นเคยเกินไป "ถอดปลั๊กออกเดี๋ยวนี้ อีธาน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นจากเงามืดหลังตู้ควบคุม อีธานชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะวางหัวแร้งลงอย่างเชื่องช้า เขาหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับร่างในชุดเครื่องแบบสีเทาเข้มขลิบทองที่ดูสะอาดสะอ้านจนน่าสะอิดสะเอียนในสถานที่ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันแห่งนี้ ผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นคมปลาบดุจมีดผ่าตัดที่มองทะลุเข้าไปถึงสมองของเขา "คุณรู้ดีว่าการดึงข้อมูลจาก 'กล่องดำ' ในเขตจำกัดมีโทษสถานใด" คาร์ล่ากล่าว น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าขนลุก "รัฐบาลดวงดาวไม่ชอบนักหรอกเวลาที่พนักงานตัวเล็กๆ พยายามสวมบทบาทเป็นนักสืบในพื้นที่ที่ควรจะฝังกลบไปพร้อมกับความตายเมื่อยี่สิบปีก่อน" อีธานแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเย็นชาไม่แพ้กัน "ถ้ามันฝังไปแล้วจริงๆ ทำไมพวกคุณถึงต้องรีบเร่งแผนการทำลายสถานีนี้ให้เร็วขึ้นกว่ากำหนดเดิมถึงสามเดือนล่ะครับ ผู้บัญชาการ? กลัวว่าความจริงที่กำลังจะผุพังออกมาตามสนิมเหล็กจะทำลายชื่อเสียงของรัฐบาลหรือไง" คาร์ล่าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าของเธอเป็นจังหวะที่ดูบิดเบี้ยว "สถานีนี้เป็นภัยต่อความมั่นคง อีธาน เธอก็รู้ สถานีเซกเตอร์ศูนย์คือขยะอวกาศที่รอวันเผาไหม้ หากเธอฉลาดพอ ก็ควรจะรีบแพ็กกระเป๋าและไปให้พ้นจากที่นี่ก่อนที่แรงดันอากาศจะถูกตัดออกจากระบบชั้นใน" "ผมคงไปไม่ได้" อีธานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ความสูงของเขาจะน้อยกว่าเธอเล็กน้อย แต่แววตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคาร์ล่ากลับไม่แสดงความหวาดหวั่น "เพราะเสียงที่ผมได้ยินเมื่อครู่... เสียงของพ่อที่เตือนผมผ่านระบบสื่อสารที่ถูกดักฟัง... มันไม่ได้เตือนเพราะกลัวผมตาย แต่มันเตือนเพราะเขารู้ว่าพวกคุณกำลังจะใช้ชีวิตของทุกคนที่นี่เป็นเชื้อเพลิงให้กับ 'รหัสลับ' ที่พวกคุณพยายามปกปิด" คาร์ล่าเงียบไปชั่วขณะ เธอขยับถุงมือหนังสีดำเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบที่อันตรายกว่าเดิม "เธอยังไม่เข้าใจอะไรเลย สินะ อีธาน... ความรักของพ่อเธอไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องเธอ แต่มันมีไว้เพื่อหลอกล่อให้เธอเดินเข้ามาในกับดักที่เขาสร้างไว้ต่างหาก" บรรยากาศในห้องซ่อมบำรุงเปลี่ยนเป็นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อีธานรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาตามสันหลัง เขาสังเกตเห็นนิ้วมือของคาร์ล่าที่แตะอยู่กับอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ "ถ้าอย่างนั้น... พ่อของผมอยู่ที่ไหน" อีธานถาม เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ คาร์ล่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่หันหลังกลับช้าๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ "เริ่มการทำลายระบบหล่อเย็นในโซนบีเดี๋ยวนี้" เธอพูดผ่านช่องสื่อสารที่เชื่อมต่อกับหน่วยจู่โจม "และจัดการตัวการที่ขัดขวางแผนการให้เรียบร้อย... อ้อ ลืมบอกไป อีธาน เธอกำลังสงสัยเรื่องพ่อของเธอใช่ไหม? งั้นมองไปที่จอมอนิเตอร์หลักในห้องควบคุมสิ บางทีอดีตอาจจะกำลังเดินมาหาเธอในรูปแบบที่เธอคาดไม่ถึง" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นไปทั่วสถานี แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วทางเดิน อีธานพุ่งตัวไปที่หน้าจอหลักทันที ภาพบนจอกำลังแสดงการเคลื่อนไหวของแคปซูลนิรภัยที่กำลังพุ่งเข้าหาสถานีจากระยะไกล มันไม่ใช่ยานกู้ภัย แต่มันคืออาวุธชนิดหนึ่งที่เขาสร้างขึ้นมากับมือเมื่อยี่สิบปีก่อน และบนหน้าจอสื่อสารที่กำลังแสดงอัตลักษณ์ของผู้ที่ควบคุมยานลำนั้น... ชื่อที่ปรากฏขึ้นทำให้อีธานถึงกับเข่าอ่อน 'ผู้ควบคุม: ดร. เกรย์ - รหัสผ่าน: ไม่มีการระบุ - สถานะ: มีชีวิต' ประตูห้องซ่อมบำรุงถูกกระแทกเปิดออกด้วยกำลังคนนับสิบในชุดเกราะครบมือ อีธานหันกลับไปเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนที่จ่อเข้ามาจากทุกทิศทาง ทว่าเขากลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่เต็มไปด้วยความแค้นและความบ้าคลั่งที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่น นี่ไม่ใช่จุดจบของสถานี... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะสร้างขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ หวังว่าจะพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์