การรวมตัวของชนชั้นแรงงาน

"ถ้าคุณยังก้มหัวอยู่แบบนี้ ในอีกสามวันเราทุกคนจะเป็นได้แค่เศษเหล็กที่ถูกเขี่ยทิ้งในเตาเผาขยะอวกาศ ไม่ใช่คนครับ" เสียงของอีธาน เกรย์ ทุ้มต่ำและเย็นเฉียบราวกับเหล็กกล้าที่ถูกแช่แข็งในสุญญากาศ เขาไม่ได้ยืนอยู่บนแท่นปราศรัย แต่เขายืนอยู่บนลังบรรจุอะไหล่เก่าๆ กลางโรงซ่อมบำรุงเซกเตอร์ที่เก้า ที่ซึ่งไอระเหยของน้ำมันหล่อลื่นและกลิ่นอับของระบบกรองอากาศเสียสะท้อนถึงความเสื่อมโทรมของชีวิตแรงงาน รอบตัวเขาคือเหล่าวิศวกรและพนักงานทำความสะอาดสถานี หน้าตาแต่ละคนหม่นหมอง ดวงตาที่เคยเป็นประกายแห่งความหวังบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าจากการถูกกดขี่ด้วยปันส่วนอาหารและชั่วโมงทำงานที่เกินขีดจำกัด "คุณพูดง่ายนะอีธาน" ชายร่างท้วมคนหนึ่งที่ชื่อมาร์คัสเอ่ยขึ้น มือของเขาที่สั่นเทาถือประแจตัวเขื่องไว้แน่น "ผู้บัญชาการคาร์ล่ามีระบบตรวจจับสัญญาณชีพในทุกจุดของสถานี หากเราหยุดทำงานเกินสิบนาที ทีมรักษาความปลอดภัยจะเข้ามา 'จัดระเบียบ' พวกเรา... คุณก็รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร" อีธานก้าวลงจากลังเหล็ก เขาสบตามาร์คัสด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศมืดมิด เขารู้ดีว่าความกลัวคือเครื่องมือที่คาร์ล่าใช้ปกครองคนเหล่านี้ แต่ความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกลัวนั้นคือเชื้อเพลิงชั้นดี "ผมรู้ดีกว่าใครมาร์คัส" อีธานตอบพลางขยับเข้าไปใกล้ "ผมสูญเสียครอบครัวไปในตอนที่สถานีล่มสลายครั้งก่อน เพราะความเชื่อฟังแบบโง่เขลาของพวกเราที่คิดว่าถ้าทำตามคำสั่งแล้วจะรอด... แต่ความจริงคือ พวกเขามองเราเป็นเพียงตัวเลขในบัญชีทรัพยากร ถ้าเราตายไปสักร้อยคนเพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานี คุณคิดว่าเธอจะกะพริบตาไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมโรงซ่อมบำรุง มีเพียงเสียงคำรามเบาๆ ของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่อยู่ห่างออกไป อีธานหยิบแท็บเล็ตเครื่องเก่าออกมา เขาไม่ได้เปิดภาพกราฟิกหรูหรา แต่เขาเปิดข้อมูลที่ถูกดึงมาจากระบบคลังเสบียงลับ "นี่คือบันทึกการส่งออกทรัพยากรในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา" อีธานโชว์หน้าจอ "พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนออกซิเจน หรืออาหารอย่างที่คาร์ล่าประกาศออกสื่อ แต่เธอกำลังกักตุนมันไว้เพื่อกองเรือส่วนตัวที่กำลังจะเดินทางหนีไปพร้อมกับชนชั้นนำของรัฐบาล ในขณะที่พวกเรากำลังจะขาดอากาศหายใจตายในตอนที่ระบบหมุนเวียนอากาศถูกปิดลงเพื่อประหยัดพลังงานในสัปดาห์หน้า" เสียงฮือฮาดังขึ้นเหมือนคลื่นใต้น้ำ คนงานหลายคนเริ่มมองหน้ากัน ความลังเลในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความแค้น "เราจะทำอะไรได้?" หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น เธอคือนักคณิตศาสตร์ประจำภาคส่วนที่ถูกลดระดับมาทำงานใช้แรงงาน "ระบบความปลอดภัยของเธอแข็งแกร่งเกินไป" "ระบบความปลอดภัยจะใช้ไม่ได้ถ้าไม่มีพลังงาน" อีธานตอบพลางยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "ผมพบจุดบอดในวงจรไฟฟ้าหลักที่เชื่อมต่อระหว่างหอกลางกับระบบควบคุมชีวิต ถ้าเราทำให้มันโอเวอร์โหลดพร้อมกันทั้งสถานี ระบบรักษาความปลอดภัยของคาร์ล่าจะกลายเป็นเพียงกองขยะเหล็ก แต่เราต้องการมือดีที่จะเข้าไปลัดวงจรในห้องเครื่องส่วนลึก" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยดังก้องไปทั่วสถานี แสงไฟกะพริบเป็นสีแดงฉาน ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบเกิดขึ้นกับทุกคน ประตูไฮดรอลิกของโรงซ่อมถูกกระแทกจนบุบเบี้ยว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยพร้อมอาวุธความร้อนสูงดังใกล้เข้ามา "พวกมันรู้แล้ว!" มาร์คัสตะโกนพลางถอยกรูดไปด้านหลัง อีธานไม่ได้ลนลาน เขาเพียงแต่คว้าประแจคู่ใจและหันไปมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความมั่นคง "นี่คือโอกาสเดียวของเราครับ ถ้าคุณเลือกที่จะยอมจำนน คุณก็แค่รอวันตาย แต่ถ้าคุณพร้อมจะกำหนดชะตาชีวิตตัวเอง... ตามผมมาทางท่อระบายอากาศด้านหลัง!" เขาถีบฝาครอบท่อออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะมุดเข้าไป อีธานหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานที่ยืนแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูโรงซ่อมจะถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิด ลำแสงเลเซอร์กราดไปทั่วห้องจนประกายไฟแตกกระจาย อีธานรีบปิดฝาท่อลง ความมืดมิดในช่องแคบๆ ทำให้เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว แต่เขารู้ว่าเขาไม่ได้สู้อยู่คนเดียวอีกต่อไป บัดนี้เมล็ดพันธุ์แห่งการขัดขืนได้ถูกหว่านลงไปแล้ว ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะคลานลึกเข้าไปในความมืด เขากลับพบว่าที่ปลายทางของอุโมงค์นั้นมีร่างหนึ่งยืนรออยู่ ร่างนั้นสวมชุดเกราะเต็มยศสีขาวบริสุทธิ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของกองกำลังพิเศษของคาร์ล่า "คุณคิดจริงๆ หรือคะอีธาน ว่าคนอย่างคุณจะวางแผนการปฏิวัติได้โดยที่ดิฉันไม่รู้ตัว?" เสียงของผู้บัญชาการคาร์ล่าดังสะท้อนก้องในท่อแคบๆ พร้อมกับแสงไฟจากอาวุธที่จ่อมาที่หน้าผากของเขาโดยตรง "การรวมตัวของชนชั้นแรงงานน่ะเหรอ? น่าขำสิ้นดี เพราะคนที่คุณเชื่อใจที่สุด... เพิ่งส่งพิกัดตำแหน่งคุณให้ดิฉันเมื่อสามนาทีที่แล้วนี่เอง" อีธานชะงักงัน เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายคาร์ล่า คนที่เขาเพิ่งจะฝากชีวิตไว้ด้วยเมื่อครู่... มาร์คัส ยืนก้มหน้าอยู่ข้างผู้บัญชาการพร้อมกับเงินรางวัลในมือ หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์