เสียงปืนนัดแรก

กลิ่นฉุนของโอโซนผสมกับสารสังเคราะห์โปรตีนไหม้เกรียมอบอวลอยู่ในอากาศ อีธาน เกรย์ ยืนนิ่งอยู่หลังแผงควบคุมระบบไฮโดรโปนิกส์ที่กำลังสั่นสะเทือนตามจังหวะระเบิดของแรงดันอากาศจากภายนอกประตูเหล็กกล้า เสียงตะโกนสาปแช่งของเหล่านักโทษแรงงานในเขตผลิตอาหารดังระงม ปะปนกับเสียงทุบโลหะที่ดังสนั่นไม่ขาดสาย "อีธาน ถ้ามึงไม่เปิดประตูบานนี้ออกไป พวกเราก็ต้องตายกันหมดในนี้ ไม่ใช่แค่ไอ้พวกข้างนอกนั่น!" เสียงของหัวหน้างานเขตการผลิตดังก้อง สั่นเครือด้วยความกลัว ดวงตาของเขาสะท้อนภาพสถานีอวกาศที่กำลังจะสูญเสียความเสถียร อีธานไม่ตอบ เขาเพียงแค่กระชับประแจหนักในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขารู้ดีว่าหากเปิดประตูบานนี้ออกไป ความโกลาหลจะหลั่งไหลเข้ามาเหมือนน้ำป่า และผู้บัญชาการคาร์ล่าจะถือโอกาสนี้ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด—การกวาดล้างด้วยปืนใหญ่พลาสม่าที่ติดตั้งไว้ตามเพดาน "ฟังนะ" อีธานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าเปิดตอนนี้ คาร์ล่าจะได้ข้ออ้างในการปิดตายเซกเตอร์นี้ทั้งหมด เราจะกลายเป็นเหยื่อในกับดักที่เธอเตรียมไว้ให้พวกเราเอง เธอไม่ได้ต้องการจัดการจลาจล เธอต้องการกำจัด 'ขยะ' ที่เป็นภาระของสถานี" "แต่มึงดูนั่น!" หัวหน้างานชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ บนหน้าจอ แสงสีแดงกระพริบถี่พร้อมข้อความแจ้งเตือนสถานะ 'วิกฤตความมั่นคงระดับสีแดง' ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นที่อีกฝั่งหนึ่งของโถงทางเดิน ก่อนที่เสียงปืนนัดแรกจะแผดก้องผ่านกำแพงเหล็ก *เปรี้ยง!* กระสุนพลังงานเจาะทะลุแผ่นโลหะเข้ามาเฉียดไหล่อีธานไปเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นไหม้ของโลหะที่ถูกความร้อนสูงทำให้เขาต้องหรี่ตาลง การจลาจลไม่ใช่แค่เรื่องของคนงานที่หิวโหยอีกต่อไป แต่มันคือสงครามที่ถูกชักใยจากเงามืด อีธานขยับตัวอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้หลบเข้าที่กำบัง แต่กลับพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วสัมผัสคีย์บอร์ดด้วยความชำนาญ พลังงานของระบบผลิตอาหารทั้งหมดถูกดึงไปใช้กับระบบระบายอากาศแรงดันสูง เขาต้องการสร้างม่านหมอกควันขึ้นเพื่อบดบังวิสัยทัศน์ของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่กำลังรุกคืบเข้ามา "ถอยออกไปให้ห่างจากประตู" อีธานสั่งสั้นๆ "มึงจะทำอะไร!" "จะทำให้คาร์ล่าเห็นว่า เธอคุมสถานการณ์ไม่ได้... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" ในขณะที่ระบบระบายอากาศส่งเสียงหวีดหวิว ร่างของหน่วยรักษาความปลอดภัยในชุดเกราะสีดำทมิฬก็พังประตูเข้ามา พวกเขาไม่รอให้มีการเจรจา ลำแสงสีฟ้าจากปืนไรเฟิลกราดไปทั่วห้องผลิตอาหาร อีธานหมอบต่ำอยู่ใต้แท่นเพาะเลี้ยงพืชสีเขียวที่กำลังเหี่ยวเฉา แววตาของเขาเย็นเยียบเหมือนเหล็กกล้าที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี ความแค้นจากการสูญเสียครอบครัวในอดีตกำลังลุกโชนอยู่ในใจ แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้มันครอบงำความเยือกเย็นที่มี เขาสังเกตเห็นจุดอ่อนของทหารหน่วยนำ—รอยต่อบริเวณลำคอของชุดเกราะที่มีประกายไฟแลบออกมาจากการดัดแปลงระบบไฟฟ้า อีธานรอจังหวะที่ทหารคนนั้นก้าวผ่านท่อน้ำมันหล่อลื่นที่เขาลอบปล่อยออกมาเมื่อครู่ เขาขว้างประแจในมือสุดแรงไปกระแทกวาล์วปล่อยก๊าซพิษสำรองที่ติดตั้งอยู่บนเพดาน *ฟู่!* ก๊าซสีขาวหนาทึบพวยพุ่งลงมา ทัศนวิสัยกลายเป็นศูนย์ เสียงร้องโหยหวนของหน่วยรักษาความปลอดภัยดังขึ้นท่ามกลางความสับสน อีธานไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนเหมือนเงาที่ไร้เสียง เขากระชากร่างของทหารที่ใกล้ที่สุดเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดตายใต้หมวกนิรภัย การต่อสู้ในพื้นที่จำกัดเป็นเรื่องของความเร็วและการตัดสินใจ อีธานเคลื่อนไหวเหมือนนักล่าที่ช่ำชอง เขาปลดอาวุธและทำให้เป้าหมายเป็นกลางอย่างเงียบเชียบ ทุกการกระทำเปี่ยมไปด้วยความแม่นยำและการคำนวณมาอย่างดีเยี่ยม กระทั่งเขาสามารถยึดครองพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ได้ ทว่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เหนือกว่าและจังหวะที่หนักแน่นกว่าเดิมก็ดังขึ้นจากทางเดินหลัก เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะที่น่าเกรงขาม อีธานหยุดกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองผ่านช่องว่างของกลุ่มควัน ผู้บัญชาการคาร์ล่ายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงไฟจากทางเดินสาดส่องลงบนใบหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่ปราศจากความปรานี เธอมองร่างของลูกน้องที่นอนกองอยู่แทบเท้าอีธานด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังมองมดปลวก "คุณทำได้ดีมาก อีธาน" คาร์ล่ากล่าว น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าขนลุก "แต่น่าเสียดายที่ความพยายามของคุณเป็นเพียงแค่การยื้อเวลาให้ตัวเองตายช้าลงเท่านั้น" เธอไม่ได้ถือปืน แต่ในมือของเธอกลับถือรีโมตคอนโทรลขนาดเล็กสีเงินวาว "รหัสลับดับสุริยะที่พวกคุณพยายามปกปิดมาตลอด... ผมพบมันแล้ว" อีธานสวนกลับ เสียงเขามั่นคงแม้ลมหายใจจะหอบถี่จากการต่อสู้ "คุณไม่ได้กักขังเราไว้ที่นี่เพื่อความปลอดภัย แต่คุณกักขังเราไว้เพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้กับ 'โปรเจกต์ซันไลท์' ของคุณ" คาร์ล่าชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เธอค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งกดปุ่มสีแดงบนรีโมตช้าๆ "ฉลาดเกินไปก็เป็นภัยต่อตัวเองนะอีธาน" เธอพูดเบาๆ "คุณคิดว่าเสียงปืนนัดแรกที่คุณเริ่มขึ้นในวันนี้ คือความหวังใช่ไหม? แต่เปล่าเลย... มันคือสัญญาณเริ่มการทำลายล้างที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกคุณต่างหาก" ทันทีที่เสียงของเธอดับลง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของสถานีก็ดังระงมไปทั่วทุกชั้น แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนอีธานเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น กราวิตี้เทียมเริ่มผิดปกติ ร่างกายของเขารู้สึกเบาโหวงดั่งล่องลอยอยู่ในอวกาศว่างเปล่า ในวินาทีนั้นเอง ประตูทางเข้าเขตผลิตอาหารอีกด้านหนึ่งก็เปิดออกอย่างรุนแรง ไม่ใช่กองกำลังของคาร์ล่าที่ก้าวเข้ามา แต่เป็นร่างของคนที่เขาไม่คิดว่าจะรอดชีวิตจากเหตุการณ์ล่มสลายครั้งก่อน... ผู้หญิงที่เขาสูญเสียไปในบันทึกความทรงจำกำลังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงปืน เธอคนนั้นหันมามองอีธานด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้อีธานรู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกกระชากออกจากอก "อีธาน... การเผชิญหน้ากับอดีตมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และวันนี้... ราคาของมันคือชีวิตของนายเอง" หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์