แผนซ้อนแผน

“ถ้าพวกมันก้าวเข้ามาในรัศมีห้าสิบเมตรจากช่องแคบเซกเตอร์สี่ ก็จุดระเบิดทันที อย่าให้เหลือแม้แต่ซากหุ่นยนต์เก็บกู้” อีธาน เกรย์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท มือของเขาขยับปรับจูนแผงวงจรในกระเป๋าเครื่องมืออย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางความมืดสลัวของอุโมงค์ระบายอากาศชั้นล่างสุด สถานที่ซึ่งความเย็นเยียบของอวกาศภายนอกซึมผ่านแผ่นเหล็กกล้าเข้ามาจนรู้สึกได้ถึงกระดูก “อีธาน… ถ้าเราทำแบบนั้น ทางออกฉุกเฉินจะถูกตัดขาดถาวร เราจะหนีไปทางไหนต่อ?” ลูคัสถามด้วยเสียงสั่นเครือ แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเขา อีธานหยุดมือลงครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองลูคัสด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ลูคัส ฟังผมนะ บนสถานีที่ไร้ความปรานีแห่งนี้ ทางออกมีไว้สำหรับคนที่ยอมจำนนเท่านั้น แต่เรา… เราไม่ใช่คนแบบนั้น” เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนมาแต่ไกล เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและหนักแน่น มันคือเสียงของกองกำลัง ‘อีจิส’ หน่วยรบพิเศษภายใต้คำสั่งโดยตรงของผู้บัญชาการคาร์ล่า พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อกวาดล้าง อีธานรีบยัดแผงควบคุมเข้าที่เดิม ก่อนจะคว้าปืนเลเซอร์รุ่นเก่าที่ถูกดัดแปลงจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ เขาขยับตัวเข้าซ่อนหลังถังบรรจุออกซิเจนที่บุบเบี้ยว กวาดสายตามองผ่านช่องว่างของผนัง เห็นแสงไฟจากหมวกนิรภัยของศัตรูสาดส่องเข้ามาในโถงทางเดินแคบๆ เบื้องหน้า ในห้องบัญชาการที่หรูหราและเย็นเยือก ผู้บัญชาการคาร์ล่ายืนมองจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงตำแหน่งของอีธาน เธอจิบกาแฟดำสนิทด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นความเคลื่อนไหวในช่องแคบ “หนูติดกับแล้วสินะ” คาร์ล่าเปรยเบาๆ กับความว่างเปล่า “ส่งสัญญาณให้หน่วยรบที่สองเข้าโอบล้อมจากด้านหลัง อย่าให้มันรู้ว่าเราเปลี่ยนแผน นี่ไม่ใช่การจับกุม แต่มันคือการกำจัดขยะ” เสียงสื่อสารของคาร์ล่าดังแทรกเข้ามาในคลื่นวิทยุที่อีธานแอบดักฟังอยู่ ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาสั่นไหวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานนับปี ความสูญเสียในอดีตฉายชัดในหัวเหมือนภาพยนตร์ที่ไม่มีวันจบสิ้น เสียงกรีดร้องของครอบครัวเขาในวันที่สถานีเดิมล่มสลายยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพเสมอมา “คาร์ล่า… เธอคิดว่าเธอคุมเกมได้เสมอสินะ” อีธานกระซิบกับตัวเองพลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “แต่เธอคงลืมไปว่า ฉันคือคนที่สร้างสถานีนี้ขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง” เขากดปุ่มเปิดใช้งานโปรโตคอล ‘โอเวอร์โหลด’ ในระบบทำความเย็นของท่อแก๊สที่อยู่เหนือหัวกองกำลังอีจิสโดยตรง แรงดันที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้วาล์วนิรภัยกรีดร้องออกมาดั่งปีศาจ ก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองไนโตรเจนเหลวที่เย็นจัดปกคลุมไปทั่วช่องแคบ “เดี๋ยวนี้!” อีธานตะโกนลั่น ทันทีที่เสียงสั่งการจบลง ระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้าที่เขาติดตั้งไว้ก็ทำงาน สร้างคลื่นพลังงานที่ฉีกกระชากชุดเกราะและอาวุธของศัตรูจนกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า กองกำลังอีจิสที่เคยองอาจต้องทรุดลงกองกับพื้นด้วยความทรมานจากอุณหภูมิที่ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ทว่า ในวินาทีที่อีธานคิดว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังก้องไปทั่วทั้งสถานี แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่เป็นสีเลือด และประตูเหล็กหนาที่ปิดตายทางออกของเขาค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ไม่ใช่เพื่อปล่อยให้เขาหนี แต่เพื่อต้อนรับใครบางคน เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดออกมา ชุดเกราะของเขาไม่ใช่ของกองกำลังอีจิส แต่เป็นชุดเกราะสีดำสนิทที่อีธานคุ้นเคยดีกว่าใครในโลก มันคือชุดของหน่วย ‘โกสต์’ หน่วยล่าสังหารระดับตำนานที่เชื่อกันว่าสูญสิ้นไปพร้อมกับสถานีแห่งก่อน ร่างนั้นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอีธาน ชักปืนพกกระบอกสั้นออกมาเล็งตรงมาที่หน้าอกของเขาด้วยความนิ่งสนิท ก่อนที่หน้ากากนิรภัยจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของอีธานแทบหยุดเต้น “พี่ชาย…?” อีธานพึมพำด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ชายตรงหน้ายิ้มออกมาด้วยแววตาที่เย็นเยียบไม่ต่างจากคาร์ล่า “คาร์ล่าไม่ได้ส่งฉันมาเพื่อฆ่านายอีธาน… เธอส่งฉันมาเพื่อบอกว่า เกมนี้ไม่มีใครรอดตั้งแต่แรกแล้ว” หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์