ความสูญเสียที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

"กดปุ่มสีแดงนั่นเสียที อีธาน! อย่าให้ความลังเลของนายทำลายโอกาสสุดท้ายของพวกเรา!" เสียงตะโกนของ 'มาร์คัส' สหายร่วมรบที่เปรียบเสมือนพี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ดังแทรกผ่านเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผดร้องระงมไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ ของเซกเตอร์ศูนย์ กลิ่นโอโซนจากแผงวงจรที่ลัดวงจรผสมกับกลิ่นไหม้ของโลหะอบอวลจนน่าคลื่นเหียน อีธาน เกรย์ ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการจับประแจมาค่อนชีวิตสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขสถานะความดันอากาศที่ลดลงอย่างรวดเร็วบนหน้าจอ "ถ้าฉันกด ประตูกั้นนิรภัยจะปิดตายฝั่งนาย มาร์คัส... นายจะติดอยู่ข้างในกับพวกหน่วยล่าสังหารของคาร์ล่า" อีธานเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาของเขามองผ่านกระจกนิรภัยหนาเตอะเห็นมาร์คัสกำลังใช้ปืนพลาสม่าคู่ใจยิงสกัดกั้นร่างของทหารไซบอร์กที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงมด มาร์คัสหันกลับมามองเขา แววตาของชายที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนไม่ได้มีความหวาดกลัวอยู่เลย เขายิ้ม—รอยยิ้มที่อีธานจดจำได้แม่นยำตั้งแต่วันที่พวกเขาติดอยู่ในซากสถานีร้างด้วยกันเมื่อห้าปีก่อน "อีธาน ฟังนะ... นายคือคนเดียวที่จะพาแผนผังความลับนี้ออกไปสู่ดวงดาวเบื้องล่างได้ หน้าที่ของฉันจบลงที่นี่แล้ว อย่าทำให้อากาศที่ฉันสละชีวิตรักษามันไว้ต้องสูญเปล่า กดเดี๋ยวนี้!" เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นที่ประตูฝั่งมาร์คัส โลหะบิดเบี้ยวตามแรงอัด มาร์คัสไม่มีเวลาเหลือแล้ว อีธานกัดฟันกรอด ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่สูญเสียไปในเหตุการณ์สถานีล่มสลายครั้งก่อนผุดขึ้นมาราวกับภาพหลอน เขาไม่อยากเสียใครไปอีก แต่ในโลกที่ผู้บัญชาการคาร์ล่ามองชีวิตเป็นเพียงตัวเลข การตัดสินใจที่ถูกต้องมักแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก *แกร๊ก* อีธานตัดสินใจกระแทกฝ่ามือลงบนปุ่มสั่งการสีแดงฉาน ประตูนิรภัยไฮดรอลิกขนาดมหึมาเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว ตัดขาดภาพของมาร์คัสที่กำลังพุ่งเข้าใส่ศัตรูในวินาทีสุดท้าย เสียงปืนเงียบหายไป แทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว อีธานทรุดตัวลงพิงผนังโลหะที่สั่นสะเทือน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยกรงเล็บเหล็กที่มองไม่เห็น ในห้องบัญชาการที่ห่างออกไป ผู้บัญชาการคาร์ล่าเฝ้ามองภาพบนจอแสดงผลด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนรูปปั้น เธอจิบกาแฟดำสนิทพลางมองดูความพินาศของสถานีผ่านกล้องวงจรปิด "ความสูญเสียคือต้นทุนที่จำเป็นสำหรับการรักษาเสถียรภาพ เกรย์" คาร์ล่ากล่าวกับอากาศธาตุข้างตัว "เจ้าคิดว่าความเจ็บปวดจะทำให้เจ้าหยุดเดินงั้นหรือ? เปล่าเลย... มันจะทำให้เจ้าวิ่งเข้าหาหลุมศพที่ข้าขุดไว้ให้เร็วขึ้นต่างหาก" อีธานลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความโศกเศร้าถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาหยิบเครื่องมือจารกรรมข้อมูลขึ้นมาเตรียมอัปโหลดไฟล์ลับ ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยที่เคยดังระงมก็ดับวูบลงเหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ของระบบพยุงชีพที่กำลังจะล้มเหลว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอีธานหยุดเต้นไม่ใช่การสูญเสียเพื่อนรัก แต่มันคือเสียงก้องที่ดังผ่านระบบสื่อสารส่วนบุคคลของเขา เสียงที่เขาไม่ควรจะได้ยินอีกต่อไป เสียงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "อีธาน... ขอบคุณที่กดปุ่มนั้นนะ" น้ำเสียงของมาร์คัสที่ดังออกมาจากลำโพง ไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ผิดแปลกไปอย่างสิ้นเชิง "แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... แผนผังที่เจ้าถืออยู่น่ะ มันคือคำสั่งทำลายตัวเองของสถานีทั้งหมด ไม่ใช่ข้อมูลความลับที่เจ้าตามหาหรอก" ทันใดนั้น หน้าจอที่อีธานกำลังถืออยู่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่เริ่มนับจากสิบลงมา อีธานมองเห็นประตูเบื้องหลังเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับชายในชุดเครื่องแบบของรัฐบาลที่เดินเข้ามา... ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่สถานีล่มสลายครั้งแรก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงดาวอันหนาวเหน็บไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์