การสื่อสารผ่านความว่างเปล่า

“คุณดูประหลาดใจเกินกว่าจะรักษาบุคลิกผู้กอบกู้สถานีเอาไว้นะครับ อีธาน” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังก้องผ่านลำโพงติดผนัง ชายในชุดเครื่องแบบของรัฐบาลที่อีธานคิดว่าตายไปแล้ว—ชายผู้เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน—ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องควบคุมที่กำลังสั่นไหว ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอสื่อสารนับถอยหลังเหลือเพียง 07... 06... วินาที อีธานไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักในฐานะวิศวกรซ่อมบำรุงจดจำใบหน้านี้ได้ดี แม้จะผ่านไปหลายปี ใบหน้าที่เคยเปื้อนเลือดในวันนั้น บัดนี้กลับดูสะอาดสะอ้านและไร้ความรู้สึก ผิวหนังส่วนที่เคยถูกไฟคลอกกลับดูเรียบเนียนผิดธรรมชาติเกินกว่ามนุษย์จะซ่อมแซมได้ “วิกเตอร์?” อีธานเค้นเสียงออกมาเบาๆ ขณะที่มือยังคงกดรหัสผ่านลงบนแผงควบคุมหลักเพื่อฝังชุดข้อมูลหลักฐาน ‘เซกเตอร์ศูนย์’ เข้าสู่คลื่นความถี่วิทยุระยะไกล “วิกเตอร์ตายไปแล้วครับ” ร่างนั้นเอ่ยพลางยิ้ม แววตาของเขาไร้ซึ่งกระแสชีวิต “ตอนนี้ผมคือ ‘ส่วนขยาย’ ของระบบระเบียบที่ผู้บัญชาการคาร์ล่าปรารถนาจะสร้างขึ้น และคุณ... อีธาน คุณกำลังทำลายความสงบสุขที่เธอกำลังพยายามรักษาไว้” ตัวเลขบนหน้าจอเหลือ 03... 02... อีธานไม่สนคำขู่ เขาตัดสินใจก้าวถอยหลังไปที่คอนโซลสำรอง สองมือรัวบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับสัญชาตญาณ หากหลักฐานนี้ไม่ถูกส่งออกไปยังสถานีข้างเคียง ทุกชีวิตบนสถานีอวกาศแห่งนี้จะถูกหลอมรวมกลายเป็นเพียงทรัพยากรในโครงการทดลองของคาร์ล่าในชั่วข้ามคืน *‘ส่งข้อมูล... ได้โปรด’* เขาภาวนาในใจ ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่รุนแรงพอจะทำให้แผงควบคุมข้างตัวอีธานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ สะเก็ดเหล็กบาดเข้าที่ข้างแก้มของเขาจนเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมา อีธานล้มตัวลงหลบหลังตู้เซิร์ฟเวอร์ หายใจหอบถี่ พยายามสงบสติอารมณ์ท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังก้องไปทั่วสถานี “คุณคิดว่าคนอย่างคุณจะเอาชนะอัลกอริทึมที่ควบคุมโดยคาร์ล่าได้งั้นหรือครับ?” วิคเตอร์ก้าวเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีความตื่นตระหนก ราวกับว่าเขาเป็นนักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่จนมุม “คาร์ล่าไม่ได้รักษาความสงบ... เธอแค่ฝังกลบความผิดพลาดของตัวเอง” อีธานตอบกลับ เสียงของเขานิ่งขึ้นแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น “เธอกลัวความจริง และนั่นคือเหตุผลที่เธอส่งคนตายอย่างคุณมาขวางผม” อีธานคว้าแท่งเหล็กจากซากคอนโซลที่พังทลายเตรียมไว้เป็นอาวุธ เขาตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้อมูลนั้นต้องถูกส่งออกไป เขาไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง แต่เขาสู้เพื่อดวงดาวที่ถูกทรยศ เพื่อครอบครัวที่เขาสูญเสียไปในวันนั้น “คุณเข้าใจผิดไปหน่อยนะครับอีธาน” วิคเตอร์หยุดเดิน ห่างจากจุดที่อีธานซ่อนตัวเพียงไม่กี่ก้าว “คาร์ล่าไม่ได้ส่งผมมาเพื่อขวางคุณ แต่เธอส่งผมมาเพื่อ ‘ยืนยัน’ ว่าคุณจะเปิดเผยความลับนี้ออกมา... เพราะถ้าไม่มีตัวตนของคุณที่จะเป็นแพะรับบาปในฐานะ ‘ผู้ก่อการร้ายที่จารกรรมข้อมูล’ กองกำลังจากเซกเตอร์ข้างเคียงก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะบุกมาถล่มสถานีนี้ตามแผนของเธอ” อีธานชะงัก ลมหายใจสะดุด ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง “คุณหมายความว่ายังไง?” “คุณไม่ใช่ศัตรูของเธอหรอกครับอีธาน... คุณคือหมากตัวสุดท้ายที่จะทำให้สงครามครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์” วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปทางประตูที่เปิดออกอีกครั้ง “ผู้บัญชาการคาร์ล่า... เขาพร้อมแล้วครับ” เสียงส้นสูงกระทบพื้นเหล็กดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ผู้บัญชาการคาร์ล่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือของเธอถืออุปกรณ์สื่อสารเครื่องจิ๋วที่กำลังแสดงผลการส่งข้อมูลที่อีธานเพิ่งทำสำเร็จ คาร์ล่ามองมาที่อีธานด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับมองดูเครื่องจักรที่ชำรุด “ขอบคุณมากนะอีธาน... ข้อมูลถูกส่งไปถึงมือพันธมิตรเรียบร้อยแล้ว ในอีกไม่กี่นาที สถานีนี้จะถูกตราหน้าว่าเป็นฐานปฏิบัติการกบฏ และพวกเขาก็จะส่งกองเรือเข้ามาทำลายเราทิ้ง... ซึ่งนั่นแหละ คือสิ่งเดียวที่จะลบหลักฐานความผิดพลาดของฉันได้อย่างถาวร” เธอก้าวเข้ามาใกล้อีธานที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยความสับสนและสิ้นหวัง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ ราวกับเป็นแม่ที่ปลอบใจลูกชาย “คุณได้ทำหน้าที่วิศวกรผู้ซื่อสัตย์มาจนถึงวินาทีสุดท้ายแล้ว... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่คุณดันลืมไปว่าในสถานีแห่งนี้ ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้ด้วยความตาย... เพราะผมเพิ่งอัปโหลดจิตสำนึกของคุณเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลส่วนกลางเรียบร้อยแล้ว” คำพูดของวิคเตอร์ทำให้อีธานรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปตามกระแสประสาท ความทรงจำของเขาเริ่มไหลรวมเข้ากับโค้ดของสถานี ที่มุมห้องหน้าจอหลักที่เคยดับไป กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับภาพฉายโฮโลแกรมของอีธานเองที่ขยับตัวตามเขาทุกอิริยาบถ แต่มันกลับยิ้มให้เขาด้วยแววตาที่เย็นเยียบและดูมีอำนาจเหนือกว่าตัวจริง “ยินดีต้อนรับสู่ระบบนะครับ อีธาน... จากนี้ไป คุณจะเป็นคนสั่งการทำลายสถานีนี้ด้วยมือของคุณเอง” คาร์ล่าหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อีธานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับร่างโฮโลแกรมของตนเองที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วสถานีว่า ‘ระบบวิกฤต: เริ่มต้นกระบวนการทำลายตัวเองภายใน 60 วินาที’ และในวินาทีที่อีธานพยายามจะวิ่งตามออกไป ประตูห้องควบคุมก็ปิดตายลง พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นในหัวของเขาเอง—เสียงของเขา... ที่ไม่ได้มาจากปากของเขา “ไม่ต้องห่วงนะอีธาน... ผมจะทำหน้าที่แทนคุณให้ดีที่สุดเอง” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินตัวตนในครั้งนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์