เสียงจากห้วงอวกาศ

“ตัดวงจรสัญญาณเตือนภัยทิ้งซะ ถ้าไม่อยากให้เสียงมันกรีดแก้วหูจนตายกันหมดก่อนจะรู้ว่าข้างนอกนั่นคืออะไร” เสียงของอีธาน เกรย์ แหบพร่าและเย็นชา เขาไม่ได้หันไปมองเจ้าหน้าที่สื่อสารที่มือสั่นเทาอยู่หน้าแผงควบคุม นิ้วมือของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนในดวงตาที่ไร้แววของเขา ขณะที่บรรยากาศในห้องควบคุมหลักอัดแน่นไปด้วยความกดอากาศที่ลดต่ำลงจนหูอื้ออึง “อีธาน... นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เสียงของผู้บัญชาการคาร์ล่าดังแทรกขึ้นมาจากเงามืดด้านหลัง เธอเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบสนิทจนน่าขนลุก รองเท้าบูทหนังกดลงบนพื้นโลหะเป็นจังหวะที่เด็ดขาด “สัญญาณนั้นมาจากโซน X-9 ยานแม่ไม่ได้อยู่ในตารางเดินเรือของรัฐบาลมานานกว่าสิบปี แกรู้อะไรมา ใช่ไหม?” อีธานหยุดมือลงทันที เขาไม่ได้หันไปเผชิญหน้ากับเธอ แต่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายเกินความจำเป็น ภายในใจของเขากำลังนึกถึงภาพลูกและภรรยาที่หายสาบสูญไปในเหตุการณ์สถานีล่มสลายครั้งก่อน ความทรงจำนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากนึกถึง แต่เสียงรบกวนในคลื่นวิทยุที่เขากำลังถอดรหัสอยู่นี้ มันคุ้นหูจนน่าประหลาด “สัญญาณนี้ไม่ใช่การติดต่อจากมนุษย์ครับ ผู้บัญชาการ” อีธานตอบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากจอดิจิทัล “มันคือรหัสทำลายล้างแบบย้อนกลับ (Recursive Destructor) ที่ใช้ในโครงการลับยุคสงครามดวงดาว ใครก็ตามที่ปล่อยมันออกมา ไม่ได้ต้องการเจรจา แต่ต้องการ 'รีเซ็ต' ระบบนิเวศของสถานีนี้ให้กลายเป็นฝุ่นผง” คาร์ล่าขมวดคิ้ว มือของเธอเลื่อนไปแตะด้ามปืนพกที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “ถ้างั้นทำไมมันถึงมาปรากฏที่นี่ตอนนี้? หรือว่ามีคนในสถานีเป็นคนส่งสัญญาณดึงมันเข้ามา?” “นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ” อีธานหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีด “รหัสนี้มีลายเซ็นดิจิทัลเฉพาะตัว... ลายเซ็นเดียวกับที่เคยทำลายครอบครัวของผมเมื่อสิบปีก่อน” บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เจ้าหน้าที่สื่อสารคนเดิมส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก “ผู้บัญชาการครับ! ระยะห่างของวัตถุไม่ทราบฝ่าย... มันกระโดดข้ามผ่านวาร์ปเกตมาแล้ว! ระยะประชิด... ห่างออกไปเพียงห้าล้านกิโลเมตร!” สถานีอวกาศเซกเตอร์ศูนย์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนไฟเพดานกะพริบถี่ เสียงโลหะลั่นเปรี๊ยะจากโครงสร้างภายนอกส่งสัญญาณเตือนว่าเกราะป้องกันกำลังถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาล คาร์ล่ารีบตรงไปที่แผงควบคุมหลักเพื่อสั่งการเข้าสู่โหมดป้องกันอัตโนมัติ ทว่าอีธานกลับคว้าแขนของเธอไว้แน่น “ปล่อยมือ!” คาร์ล่าตวาด “ถ้าคุณเปิดโล่ป้องกันตอนนี้ คุณจะกลายเป็นเป้าหมายที่เด่นชัดที่สุดในระบบสุริยะ” อีธานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ปิดไฟทุกดวง ปิดเครื่องยนต์หลัก และปล่อยให้เราลอยเคว้งเหมือนซากปรักหักพังไปกับกระแสพลาสม่า นั่นเป็นทางเดียวที่เซนเซอร์ของยานแม่จะมองข้ามเราไปได้” “นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ! ระบบออกซิเจนจะทำงานได้ไม่ถึงยี่สิบนาที!” “แต่ถ้าคุณทำตามที่ผมบอก เรายังมีโอกาสได้เห็นว่าใครอยู่บนยานลำนั้น” อีธานกระซิบ เสียงของเขาแฝงไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาชีวิตสถานีนี้ไว้ แต่ผมมาเพื่อลากคนบนยานลำนั้นลงมาชดใช้ความผิดที่ทำไว้กับครอบครัวผม” ในจังหวะที่คาร์ล่ากำลังลังเล เสียงสัญญาณวิทยุที่เงียบหายไปกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงรบกวน แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างเหลือเชื่อ เสียงที่อีธานจำได้ดีแม้ผ่านไปเป็นทศวรรษ *“สถานีเซกเตอร์ศูนย์... ยืนยันการรับรหัสลับ... ผู้รอดชีวิตลำดับที่หนึ่ง... พบตัวแล้ว”* อีธานตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันไปมองที่จอมอนิเตอร์หลักที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ภาพหน้าจอที่เคยว่างเปล่ากลับปรากฏใบหน้าของชายคนหนึ่ง... ชายที่มีใบหน้าเดียวกับอีธานทุกประการ แต่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์บนใบหน้า อีธานก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ ขณะที่คาร์ล่าชักปืนจ่อไปที่หน้าจอ “นั่นใคร? ทำไมมันถึงมีใบหน้าเหมือนแก!” อีธานยังไม่ทันได้ตอบคำถาม สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นไปทั่วสถานี พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังก้องมาจากห้องควบคุมส่วนกลาง ร่างของคนที่ปรากฏบนจอขยับปากพูดอีกครั้งราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า *“อย่าหันหลังกลับไปมองอีธาน... เพราะคนที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องของพวกแกในวินาทีนี้... ไม่ใช่พวกเรา... แต่เป็นสิ่งที่พวกเราพยายามหนีมาตลอดชีวิต”* ประตูกลางที่ถูกปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงที่เฉื่อยชาและน่าขนลุก ท่ามกลางความมืดที่ไร้แสงไฟ อีธานเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงโลหะลากไปกับพื้นถนนที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณในห้วงอวกาศ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเงียบงันในอวกาศไปกับผมครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์