แผนการเปลี่ยนเส้นทาง

“อย่าแตะต้องมันถ้าไม่อยากให้ปอดของคุณกลายเป็นน้ำแข็งในสามวินาที” อีธานกระซิบ เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับพื้นผิวของโลหะที่ผ่านการแช่แข็งในอวกาศ ขณะที่ปลายนิ้วมือสั่นระริกอยู่เหนือแผงวงจรหลักของเซกเตอร์ศูนย์ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังรหัสสัญญาณที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรม—รหัสชุดนั้นที่เขาหวังว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีกในชีวิต แต่มันกลับตอกย้ำความเจ็บปวดในอดีตขึ้นมาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าที่หัวใจโดยตรง เบื้องหน้าของเขาคือขุมนรกในคราบสถานีอวกาศที่กำลังหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง ผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้เพียงแค่คุมสถานีแห่งนี้ แต่เธอกำลังคุมลมหายใจของทุกคนที่อยู่บนนั้นด้วยระบบปันส่วนอากาศที่เข้มงวด หากเขาส่งข้อมูลนี้ออกไปไม่สำเร็จ ไม่เพียงแค่เขาที่จะตาย แต่ความจริงที่ถูกฝังไว้พร้อมกับครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อนจะสูญหายไปตลอดกาล “อีธาน...” เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากช่องสื่อสารขนาดเล็กฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยความคาดหวัง “นายจำได้ใช่ไหม รหัสนั่น... มันไม่ใช่แค่สัญญาณเตือน แต่มันคือคำขอโทษ” อีธานขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เขาไม่ตอบกลับไป ความเงียบในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ สะท้อนกับเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม การเจาะระบบของคาร์ล่าเปรียบเสมือนการเล่นหมากรุกกับเครื่องจักรสังหารที่มีชีวิต ทุกเส้นทางที่เขาพยายามเข้าถึงถูกปิดกั้นด้วยกำแพงไฟที่ซับซ้อนเกินกว่าวิศวกรปกติจะทำได้ เขาไม่ได้เป็นแค่วิศวกรธรรมดา และผู้ที่ส่งสัญญาณมาก็ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำขอโทษ” อีธานพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายลงบนคีย์บอร์ดเสมือน มือของเขายังคงไม่หยุดนิ่ง “ฉันมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนเส้นทางข้อมูลนี้ให้ตรงไปถึงศูนย์บัญชาการกลางของรัฐบาล ถ้าคาร์ล่ารู้ว่าฉันกำลังทำอะไร สถานีนี้จะระเบิดเป็นเศษเหล็กก่อนที่ข้อมูลจะถูกส่งออกไป 20 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ” “ถ้านายไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีทางชนะ” เสียงปลายสายโต้กลับอย่างดุดัน “ผู้บัญชาการคาร์ล่าไม่ได้มองเราเป็นมนุษย์ เธอแค่มองเห็นเราเป็นตัวเลขในงบประมาณที่ต้องตัดทิ้ง นายก็รู้ดีกว่าใครนี่ อีธาน” คาร์ล่าคือหญิงเหล็กที่ปราศจากความปราณี ภาพลักษณ์ของเธอในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบที่เดินตรวจตราสถานีด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุกยังคงติดตาเขา เธอเชื่อว่าความมั่นคงของเซกเตอร์ศูนย์ต้องแลกมาด้วยความเงียบงันของทุกชีวิตที่นี่ การทรยศของเขาไม่ใช่แค่การละเมิดกฎ แต่คือการกบฏที่ต้องแลกด้วยลมหายใจ นิ้วของอีธานหยุดชะงักเหนือปุ่ม 'Enter' สัญญาณสีเขียวเริ่มวิ่งวนบนหน้าจอ อัตราการส่งข้อมูลขยับไปที่ 45 เปอร์เซ็นต์ ทันใดนั้น ไฟสปอร์ตไลท์จากทางเดินด้านนอกก็สาดส่องผ่านกระจกบานเล็กเข้ามา อีธานรีบหมอบตัวลงต่ำ ทันเห็นเงาร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองนายเดินผ่านมาด้วยท่าทีผิดสังเกต “อีธาน นายทำอะไรอยู่? การเชื่อมต่อกำลังสั่นคลอน!” เขาลดเสียงลงให้เบาที่สุดจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “มีคนมาที่นี่ เร็วกว่าที่คิด... ฉันต้องเบี่ยงเบนความสนใจพวกมัน ถ้าฉันหยุดตอนนี้ ข้อมูลจะหายไปทั้งหมด” เขามองไปรอบๆ ห้อง เห็นถังแรงดันแก๊สไนโตรเจนที่ถูกทิ้งไว้ข้างผนัง หากเขาสร้างความเสียหายให้มัน แรงดันที่พุ่งออกมาจะทำให้ระบบเซนเซอร์แจ้งเตือนผิดพลาด และดึงความสนใจของพวกเจ้าหน้าที่ให้หันเหไปทางห้องเก็บของแทน อีธานไม่ลังเล เขากระชากสายไฟเส้นหนึ่งออกมาจากแผงวงจรแล้วเหวี่ยงมันเข้าใส่หัววาล์วถังแก๊ส ประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบ เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วห้องโถง ลมหายใจของเขาขาดห้วงขณะที่รอนิ่งอยู่หลังแผงควบคุม “ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบตรงมาทางห้องเก็บของ โอกาสมาถึงแล้ว 70 เปอร์เซ็นต์... 85 เปอร์เซ็นต์... อีธานรีบพิมพ์รหัสผ่านสุดท้ายที่คาร์ล่าใช้ลวงโลกไว้ เขาเข้าไปยังแฟ้มข้อมูล 'โปรเจกต์สุริยะ' ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลขยะนับล้านไฟล์ ทันทีที่เขากดส่ง ความลับที่ถูกปิดตายมานานนับทศวรรษก็เริ่มไหลทะลักออกจากสถานีราวกับเขื่อนแตก อีธานรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากพื้นใต้ฝ่าเท้า ระบบของสถานีเริ่มตอบสนองต่อการถ่ายโอนข้อมูลมหาศาล แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด เสียงประตูด้านหลังของเขาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ อีธานตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคย... กลิ่นที่มาพร้อมกับความตายเสมอ “คุณเป็นวิศวกรที่เก่งมากนะ คุณเกรย์” เสียงของผู้หญิงที่เยือกเย็นและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง “เก่งจนฉันเกือบจะไว้ชีวิตคุณได้แล้ว... แต่ก็น่าเสียดาย ที่คุณดันเลือกจะเปิดเผยสิ่งที่ควรจะฝังไปพร้อมกับซากสถานีเก่าเครื่องนั้น” อีธานค่อยๆ หันกลับไป พบกับผู้บัญชาการคาร์ล่าที่ยืนกอดอกอยู่ตรงทางเข้า ในมือของเธอถือปืนพัลส์เลเซอร์ที่ชี้ตรงมาที่หน้าอกของเขา แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพบนหน้าจอหลักที่เปลี่ยนไปจากตัวเลขข้อมูล กลายเป็นภาพสดของคนนับพันบนสถานีที่กำลังถูกตัดออกซิเจนอย่างช้าๆ “คุณส่งข้อมูลออกไปได้แล้วครึ่งหนึ่ง” คาร์ล่ากล่าวพลางยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “แต่คุณลืมไปว่าระบบของฉันไม่ได้มีแค่ชั้นเดียว... ข้อมูลที่คุณส่งออกไปน่ะ มันคือข้อมูลลวงที่ฉันเตรียมไว้ให้หนูทดลองอย่างคุณโดยเฉพาะ” อีธานเบิกตากว้างเมื่อเห็นรหัสบนหน้าจอเปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน และรหัสผ่านที่เขาคิดว่าใช้ได้ผล กลับเป็นรหัสที่เปิดการทำงานของระบบ 'ทำลายล้างตัวเอง' ในทันที “ทีนี้...” คาร์ล่ากดปุ่มบนคอนโซลที่ข้อมือ “คุณพร้อมที่จะไปพบครอบครัวของคุณบนสวรรค์หรือยังคะ อีธาน?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของผมในเซกเตอร์ศูนย์แห่งนี้ด้วยนะครับ จากใจ... ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ