การไล่ล่าในไร้แรงโน้มถ่วง

"อย่าพยายามเลยอีธาน การปิดกั้นช่องทางระบายอากาศในเซกเตอร์สี่ไม่ได้ทำให้คุณรอดไปได้หรอก" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการของผู้บัญชาการคาร์ล่าดังสะท้อนผ่านระบบสื่อสารภายใน มันไม่ได้มาจากลำโพงหลัก แต่มาจากเครื่องรับสัญญาณความถี่ต่ำที่อีธานเพิ่งดึงออกมาจากแผงควบคุมหลักเมื่อครู่ อีธาน เกรย์ ไม่ตอบโต้ ร่างของเขาขดตัวอยู่ในท่อระบายอากาศแคบๆ ที่เต็มไปด้วยคราบจาระบีและฝุ่นโลหะที่เกาะตัวเป็นก้อน เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามสันกรามที่ขบแน่นจนขึ้นนูน เสียงหอบหายใจของเขาถูกกดให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในความมืดมิดที่ไร้แรงโน้มถ่วง ร่างกายของเขาลอยเคว้งคว้างอยู่อย่างไร้หลักยึด มีเพียงปลายนิ้วที่ยันกับผนังโลหะเย็นเฉียบเพื่อคอยส่งแรงขับเคลื่อนตัวเองไปข้างหน้า "คุณกำลังสูญเสียเวลาอันมีค่า" เสียงของคาร์ล่ายังคงดำเนินต่อไป ราวกับเธอกำลังจิบไวน์มองดูหนูตะเภาวิ่งวนในกรง "สถานีนี้คือชีวิต และคุณ... กำลังพยายามทำลายหลอดเลือดของมัน" *หลอดเลือดงั้นหรือ?* อีธานแค่นยิ้มในความมืด ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟสีแดงจากแผงวงจรที่อยู่ถัดไปไม่กี่นิ้ว สำหรับคาร์ล่า สถานีคือทรัพยากร แต่สำหรับเขา ที่แห่งนี้คือหลุมศพเหล็กกล้าที่ฝังร่างของครอบครัวเขาไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาสไลด์ตัวผ่านทางแยกท่อระบายอากาศอย่างคล่องแคล่ว ทักษะวิศวกรที่สั่งสมมาทำให้เขารู้จักทางลัดที่แม้แต่พิมพ์เขียวของสถานียังไม่บันทึกไว้ เขาหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงโลหะกระทบกันด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงของลม แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทแม่เหล็กที่ย่ำลงบนผนังท่ออย่างหนักแน่น พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยเริ่มบุกเข้ามาแล้ว อีธานถีบตัวออกจากผนัง พุ่งผ่านช่องว่างทรงกระบอกยาวเหยียด ร่างกายที่ไร้น้ำหนักช่วยให้เขาเคลื่อนที่ได้รวดเร็วกว่าปกติ แต่มันก็เป็นดาบสองคม เพราะทุกการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดอาจทำให้เขาพุ่งชนผนังจนเกิดเสียงดัง "จับเขาก่อนที่เขาจะเข้าถึงห้องควบคุมระบบระบายความร้อน" คาร์ล่าออกคำสั่งผ่านวิทยุสื่อสารส่วนตัวที่อีธานแอบดักฟังอยู่ "ถ้าเขาทำลายแกนกลางได้ เราทุกคนจะกลายเป็นเศษซากลอยอยู่ในอวกาศ รวมถึงพวกคุณด้วย" อีธานกัดฟันกรอด ความกดดันบีบคั้นอยู่ในอก เมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำลายสถานี แต่สิ่งที่เขาค้นพบในฐานข้อมูลลับของคาร์ล่า... ความจริงที่ว่าสถานีนี้ไม่ได้กำลังซ่อมแซมตัวเอง แต่มันกำลังเตรียมการ 'สังเวย' เซกเตอร์ชั้นนอกเพื่อรักษาพลังงานให้กับโดมชั้นในที่กลุ่มคนระดับสูงอาศัยอยู่ เขามาถึงทางแยกหลักที่ต้องตัดสินใจ หากเลี้ยวซ้าย เขาจะออกสู่ห้องเก็บอะไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด แต่หากเลี้ยวขวา เขาจะต้องผ่านระบบพัดลมระบายอากาศความเร็วสูงที่เพิ่งถูกเร่งการทำงานขึ้น *เอาวะ* เขาตัดสินใจพุ่งตัวไปทางขวา ทันทีที่ร่างของเขาหลุดเข้าสู่เขตกระแสลม ความเร็วของใบพัดที่หมุนวนอยู่เบื้องหน้าทำให้เขาต้องใช้สัญชาตญาณขั้นสูงสุดในการควบคุมทิศทาง อีธานคว้าจับตะแกรงเหล็กที่สั่นสะเทือนด้วยแรงสั่นสะเทือนมหาศาล มือของเขาแทบหลุดจากตำแหน่งเพราะแรงเหวี่ยง "พบตัวแล้ว! อยู่ในท่อระบายอากาศหมายเลข 812!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับแสงเลเซอร์สีฟ้าที่กราดเข้ามาในท่อ *เปรี้ยง!* ลำแสงเฉียดผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นไหม้ของโลหะอบอวลไปทั่ว อีธานสะบัดตัวหลบหลังโครงสร้างโลหะที่บิดเบี้ยว เขาหยิบเครื่องมือตัดพลาสม่าขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าคาดเอว แสงไฟสีม่วงอ่อนวาบขึ้นในความมืด เขาเริ่มตัดฐานของตะแกรงยึดตัวพัดลม "อีธาน คุณกำลังหนีจากสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้" เสียงของคาร์ล่าเริ่มเปลี่ยนไป มันมีความกระหายในชัยชนะแฝงอยู่ "คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเก็บคุณไว้ในแผนกซ่อมบำรุงตั้งแต่วันนั้น? เพราะผมรู้ว่าสักวัน... คุณจะเป็นตัวแปรที่พิสูจน์ความแข็งแกร่งของระบบนี้" "ผมไม่ใช่ตัวแปรของคุณ คาร์ล่า!" อีธานตะโกนกลับไปโดยไม่สนใจจะปิดบังตำแหน่ง "ผมคือความล้มเหลวที่คุณสร้างขึ้นเองต่างหาก!" เขาตัดตะแกรงสำเร็จ แผ่นโลหะหนักหลุดออกจากฐานพร้อมกับเสียงกังวาน อีธานรีบมุดผ่านช่องโหว่นั้นเข้าไปสู่อีกฝั่งทันที ซึ่งเป็นห้องลับที่เขาเคยเล็งไว้... ห้องเครื่องสำรองที่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบประมวลผลส่วนกลาง ทว่า ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงสู่พื้นห้อง ความเย็นยะเยือกของระบบทำความเย็นก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ความเงียบงันในห้องนี้ผิดปกติ ราวกับว่าที่นี่ถูกปิดตายมานานหลายปี อีธานลุกขึ้นยืนด้วยความระมัดระวัง แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังทำงานอยู่เผยให้เห็นเอกสารกองโตที่ถูกรื้อค้น เขาเดินตรงไปที่หน้าจอหลักเพื่อจะอัปโหลดข้อมูลความจริงทั้งหมดออกสู่เครือข่ายส่วนกลาง แต่แล้ว นิ้วของเขาก็ต้องหยุดชะงัก บนหน้าจอแสดงภาพถ่ายสดจากกล้องในห้องนี้... แต่ไม่ใช่ภาพที่เขาเห็นด้วยตาเปล่า ในภาพนั้นมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง และมีคนนั่งไขว่ห้างรอเขาอยู่ก่อนแล้ว อีธานหันขวับกลับไปด้านหลังด้วยหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุด แต่ห้องนี้ว่างเปล่า... ไม่มีใครอยู่เลย ทว่า เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากลำโพงในห้องแทน "คุณมองหาผมอยู่หรือเปล่า อีธาน?" หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบถี่ๆ ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลังไม่ใช่คาร์ล่า... แต่เป็น 'เงา' ที่เขานึกว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์สถานีล่มสลายครั้งนั้น "พ่อ?" อีธานพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ ในขณะที่ประตูห้องถูกล็อกตายจากด้านนอก และก๊าซสีขาวเริ่มพ่นออกมาจากช่องเพดาน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในห้วงอวกาศไปพร้อมกับผม... ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ