ความจริงที่ถูกบิดเบือน

กลิ่นฉุนกึกของก๊าซสังเคราะห์พุ่งเข้าปะทะเยื่อบุโพรงจมูกจนอีธานรู้สึกแสบร้อนไปถึงทรวงอก เขาไม่ได้สำลักด้วยความกลัว แต่เขาสั่งให้ร่างกายหยุดการหายใจด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดที่ผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน มือหนาคว้าเอาหน้ากากออกซิเจนสำรองข้างเอวมาครอบปิดจมูกและปากอย่างรวดเร็ว เสียงฟืดฟาดของอากาศบริสุทธิ์ในระบบปิดดังก้องอยู่ในโสตประสาท เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบระบายอากาศ แต่มันคือคำพิพากษาประหารชีวิต “พ่อ... นี่คือวิธีที่พ่อใช้รักษาระเบียบของสถานีงั้นหรือครับ?” อีธานพึมพำกับความว่างเปล่า สายตาของเขาจับจ้องไปที่คอนโซลควบคุมหลักที่ยังคงทำงานค้างอยู่ แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นเร่าในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่ก๊าซจะทำให้สมองเขาพร่าเลือน อีธานตัดสินใจใช้พลังงานเฮือกสุดท้ายกระชากสายเคเบิลเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตข้อมูลส่วนตัว มือของเขาสั่นระริกขณะใช้นิ้วเคาะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป *‘รหัสผ่านระดับสูงสุด: อาร์เคเดีย’* ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่ชิปประมวลผลที่ข้อมือของเขา ตัวเลขและกราฟฟิกการย้ายมวลสารแสดงผลขึ้นบนจอภาพ มันไม่ใช่แผนการซ่อมแซมสถานีอย่างที่ผู้บัญชาการคาร์ล่าป่าวประกาศไปทั่วเซกเตอร์ แต่มันคือแผน ‘การถ่ายโอนทรัพยากรมนุษย์สู่ดวงดาวใหม่’ โดยการทิ้งซากสถานีอวกาศที่เต็มไปด้วยผู้คนให้ดิ่งเข้าสู่ชั้นบรรยากาศที่ร้อนระอุของดาวเคราะห์เบื้องล่าง เพื่อใช้แรงระเบิดจากการเผาไหม้เป็นเชื้อเพลิงส่งยานพาหนะของชนชั้นนำหลบหนีออกไป “พวกเขาทิ้งเรา... ทิ้งทุกคนที่นี่เหมือนขยะอวกาศ” อีธานกัดฟันกรอด เสียงประตูโลหะถูกทุบจากด้านนอกดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่คาร์ล่าส่งมาปิดงาน อีธานมองดูหลอดบันทึกข้อมูลในมือ แสงสีฟ้าอ่อนจางลงเมื่อการถ่ายโอนเสร็จสิ้น ตอนนี้เขามีอาวุธที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของรัฐบาลได้ทั้งระบบ แต่มันจะมีประโยชน์อะไรหากเขาต้องขาดใจตายอยู่ในห้องปิดตายแห่งนี้ เขามองไปที่ช่องระบายอากาศเบื้องบน ก่อนจะตัดสินใจคว้าเหล็กงัดชิ้นส่วนเครื่องจักรขึ้นฟาดอย่างแรงจนบานพับหลุดกระเด็น เขาปีนขึ้นไปในท่อแคบๆ เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิดของพลาสมา “ค้นหาให้ทั่ว! อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงของคาร์ล่าดังแทรกผ่านช่องอากาศเข้ามา น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา ดุจเดียวกับน้ำแข็งในห้วงอวกาศ “ถ้าพบศพแล้ว ให้ยืนยันอัตลักษณ์ทันที แต่ถ้าพบข้อมูล... เอามาให้ฉัน” อีธานคลานผ่านความมืดมิดในช่องระบายอากาศ ร่างกายของเขาบาดเจ็บจากการกระแทกและพิษของก๊าซที่เล็ดลอดเข้ามาในระบบหายใจ เขาหยุดพักครู่หนึ่งเพื่อเช็ดเลือดที่ไหลซึมจากขมับ ความเงียบงันในท่อนี้ทำให้เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังโดยคนที่เขาเคยเคารพรัก เขานึกถึงใบหน้าของบิดา ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกของสถานีแห่งนี้ ภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กที่พ่อเคยสอนเขาเรื่องการสร้างโครงสร้างที่มั่นคง ย้อนกลับมาหลอกหลอน หากการก่อสร้างนี้มีไว้เพื่อเป็นสุสานของมนุษยชาติตั้งแต่แรก พ่อของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของฆาตกรกลุ่มนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? อีธานพยายามตั้งสติ เขาไม่ได้เป็นเพียงวิศวกรซ่อมบำรุงอีกต่อไป เขากลายเป็นพยานเพียงคนเดียวที่จะเปิดโปงความฉ้อฉลครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดวงดาว เขาสไลด์ตัวลงสู่ห้องควบคุมสำรองซึ่งเป็นจุดอับสัญญาณของกล้องวงจรปิด ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็พบกับเงาตะคุ่มที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงจากจอโฮโลแกรมตกกระทบใบหน้าของชายผู้นั้น... ชายที่อีธานจำได้ดีที่สุด “ลูกไม่ได้ถูกสอนมาให้ขัดขืนคำสั่งของรัฐบาลนะ อีธาน” เสียงของชายชราดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ อีธานชะงักไป หัวใจของเขาเหมือนหยุดเต้นในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า มือที่ถือชิปข้อมูลสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “พ่อ... พ่อยังมีชีวิตอยู่?” อีธานถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความจริงที่ถูกบิดเบือนมาตลอดหลายปีพังทลายลงตรงหน้า “พ่อคือคนที่อยู่เบื้องหลังโครงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นี้ใช่ไหมครับ?” ชายชราหันกลับมา แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูไร้ความรู้สึก “พ่อไม่ได้ทำเพื่อใคร พ่อทำเพื่อให้อนาคตของมนุษยชาติยังคงดำเนินต่อไป ต่อให้ต้องแลกด้วยคนทั้งสถานีก็ตาม และตอนนี้... ส่งชิปนั่นมาให้พ่อเถอะครับ ก่อนที่คาร์ล่าจะเข้ามาเห็นพวกเราทั้งคู่” อีธานกระชับชิปในมือแน่น ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยวท่ามกลางน้ำตาที่เอ่อล้น “ถ้าอนาคตของมนุษย์ต้องสร้างบนกองซากศพ... พ่อก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นคนกุมอำนาจนั้นอีกต่อไปครับ” เขายกปืนเลเซอร์ขนาดพกพาที่ขโมยมาได้เล็งตรงไปที่บิดาของเขาเอง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลก็ล้อมรอบห้องนี้ไว้หมดสิ้น พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียงจากทุกทิศทาง... คาร์ล่าก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังบิดาของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายอีธานเย็นเฉียบ “ขอบคุณที่นำทางมาหาเขานะครับ... อดีตผู้บัญชาการ” คาร์ล่ากล่าวพร้อมกระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฮเปอร์ไดรฟ์หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและหยดเลือดของอีธานในตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณมากครับ