สู่เขตเซกเตอร์มืด

"ถ้าคุณก้าวเท้าเข้าเขตนั้นไปแล้ว ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ไม่มีทางยื่นมือมาช่วยคุณได้หรอกนะ เกรย์" เสียงของคาร์ล่าเย็นเยียบพอๆ กับโลหะแผ่นหนาที่กั้นระหว่างเราทั้งคู่ เธอไม่ได้หันมามอง ผมยังคงเห็นเพียงเงาสะท้อนของเธอผ่านกระจกนิรภัยที่กำลังแสดงค่าความดันอากาศภายในเซกเตอร์ศูนย์ที่ลดต่ำลงจนถึงขีดอันตราย ผู้บัญชาการคาร์ล่ายืนกอดอก ร่างกายสูงเพรียวของเธอสงบนิ่งดั่งรูปสลัก ทว่านิ้วมือข้างขวาที่เคาะจังหวะสม่ำเสมอบนต้นแขนกลับเผยให้เห็นถึงความกดดันที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผู้นำ ผมกระชับสายกระเป๋าอุปกรณ์ข้างตัวพลางแค่นยิ้ม "ตั้งแต่สถานีล่มสลายเมื่อห้าปีก่อน ผมก็เลิกเชื่อในพระเจ้าไปนานแล้วครับ ผู้บัญชาการ... และที่สำคัญ ผมไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่เพียงเพื่อมาเตือนผมเรื่องความเชื่อส่วนบุคคล" คาร์ล่าหันกลับมา แววตาของเธอคมกริบดุจใบมีดโกน เธอก้าวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากชุดยูนิฟอร์มของเธอ "คุณคือทรัพยากรที่มีค่าที่สุดของสถานีนี้ แต่คุณก็เป็นตัวปัญหาที่ควบคุมยากที่สุดเช่นกัน อีธาน ในเขตเซกเตอร์มืดนั่น... สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่แค่ความตาย แต่มันคือเศษซากของความจริงที่คุณพยายามจะฝังกลบมันลงไปในอดีต" "ความจริงที่ว่ารัฐบาลของคุณทิ้งคนนับพันไว้ให้ตายในสุญญากาศน่ะเหรอครับ?" ผมถามสวนทันที น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าในใจกลับสั่นไหวราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังจะระเบิด คาร์ล่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่เอื้อมมือไปกดปุ่มปลดล็อกประตูนิรภัยบานยักษ์ที่กั้นขวางทางเข้าสู่ 'เซกเตอร์มืด' เสียงกลไกไฮดรอลิกทำงานหนักหน่วงดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินอันมืดมิด เสียงเหล็กเสียดสีกันฟังดูราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกขังไว้ในผนังสถานี "ไปสิ" เธอพยักพเยิดหน้าไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า "ถ้าคุณอยากรู้ว่าเหตุผลที่ครอบครัวของคุณต้องตายคืออะไร ก็จงเดินเข้าไปหาคำตอบนั้นด้วยตัวเอง แต่จำไว้... เมื่อประตูปิดลง อากาศที่คุณหายใจจะไม่ใช่สิทธิ์ของคุณอีกต่อไป" ผมก้าวผ่านธรณีประตูนั้นเข้าไป แสงไฟจากระบบสำรองกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท ทิ้งให้ผมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหึ่งๆ ของระบบพยุงชีพที่กำลังจะล้มเหลว กลิ่นอับชื้นและสนิมเหล็กเตะจมูกทันทีที่ผมก้าวเข้าสู่เขตหวงห้าม ที่นี่คือสุสานของจริง... เซกเตอร์ที่ถูกตัดขาดจากเครือข่ายส่วนกลางมานานหลายปี ทุกย่างก้าวของผมหนักอึ้ง พื้นทางเดินสั่นไหวตามจังหวะการเดิน ผมเปิดโคมไฟติดหัว ลำแสงสีขาวนวลเผยให้เห็นร่องรอยของการต่อสู้ที่ยังคงทิ้งไว้บนกำแพง รอยกระสุนพลาสมาที่ยังคงไหม้เกรียมเป็นวงกว้าง บอกเล่าเรื่องราวความโหดร้ายที่พยายามถูกลบออกจากบันทึกประวัติศาสตร์ ผมหยุดเดินเมื่อเห็นสิ่งหนึ่งวางอยู่บนพื้น... มันคือตุ๊กตาหมีเน่าเปื่อยที่หลุดรุ่ยครึ่งหนึ่ง หัวใจของผมกระตุกวาบจนแทบหยุดหายใจ นั่นคือของเล่นของลูกสาวผม... มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเมื่อบันทึกบอกว่าเหตุการณ์ระเบิดเกิดขึ้นที่เซกเตอร์อื่น? ผมทรุดตัวลงคุกเข่า มือที่สั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสกับเศษผ้าที่เปื้อนคราบน้ำมัน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากเครื่องตรวจจับที่ติดตัวผมมาก็ดังขึ้นถี่รัว—มันไม่ได้ตรวจพบก๊าซพิษหรือกัมมันตภาพรังสี แต่มันกำลังตรวจพบ 'สัญญาณชีพ' ของมนุษย์จากห้องควบคุมลับที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นชั้นนี้ ผมลุกขึ้นยืน คว้าประแจเหล็กเตรียมพร้อม สัญชาตญาณบอกผมว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวในความมืดนี้ และสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าไม่ใช่แค่เศษซากความทรงจำ แต่มันคือความลับที่คาร์ล่าพยายามจะฆ่าทิ้งมาตลอดชีวิต ผมเดินลึกเข้าไปจนถึงหน้าประตูห้องบันทึกข้อมูลหลัก ประตูกระจกบานนั้นไม่ได้ล็อก มันแง้มอยู่เล็กน้อย ผมผลักมันออกเบาๆ แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ข้อมูลนับล้านฉายผ่านตาผมอย่างรวดเร็ว—รายชื่อผู้เสียชีวิต... รายชื่อตัวทดลอง... และหนึ่งในนั้นคือชื่อของภรรยาผมที่ถูกระบุสถานะว่า 'ยังคงมีชีวิตอยู่' ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ่านรายละเอียดต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปลดเซฟตี้ปืนพกที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี "คุณไม่ควรมาที่นี่เลย เกรย์" เสียงทุ้มต่ำที่ผมจำได้แม่นยำไม่ใช่คาร์ล่า แต่มันคือเสียงของคนที่ผมเคยคิดว่าตายไปแล้วในวันนั้น... "ในเมื่อคุณเห็นมันแล้ว ก็แปลว่าคุณไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี่ในฐานะคนเป็นอีกต่อไป" ผมค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น ในขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมด้านหลังกลับปรากฏภาพเหตุการณ์สดจากกล้องวงจรปิดในห้องที่ผมยืนอยู่... แต่ในภาพนั้น ไม่มีผมอยู่แม้แต่คนเดียว มีเพียงความว่างเปล่าที่ยืนคุยกับอากาศธาตุ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่ผมเห็น... คือความจริง หรือเป็นเพียงกับดักทางจิตที่สถานีนี้สร้างขึ้นเพื่อกำจัดผมกันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอีธาน เกรย์ มาจนถึงจุดที่น่าพิศวงที่สุดนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์