เศษซากแห่งอดีต

"ความทรงจำไม่เคยโกหกหรอกครับอีธาน... มันแค่เลือกว่าจะฉายภาพส่วนไหนให้เราเห็น เพื่อปกป้องตัวเราจากความจริงที่แตกสลาย" เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ราวกับเสียงกระซิบจากผีร้ายที่แฝงตัวอยู่ในกำแพงเหล็กของเซกเตอร์ศูนย์ ผมสะบัดหน้าไล่ความมึนงง พลางกระชับประแจไฮดรอลิกในมือให้แน่นขึ้น กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโอโซนที่ไหม้เกรียมโชยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นของความตายที่คุ้นเคยในสถานีอวกาศแห่งนี้ ผมยืนอยู่หน้าประตูบานเลื่อนที่ถูกเชื่อมปิดตายด้วยรอยเชื่อมเลเซอร์หยาบๆ บนแผ่นโลหะนั่นมีสัญลักษณ์ของ 'โปรเจกต์อีคลิปส์' เลือนรางอยู่ หากสิ่งที่ผมเห็นในจดหมายเหตุของสถานีเป็นเรื่องจริง ห้องนี้คือจุดกำเนิดของวิกฤตพลังงานที่กำลังกลืนกินชีวิตผู้คนนับหมื่นบนสถานีนี้ "เอาละ... ถ้ามันเป็นกับดัก ผมก็ต้องตายด้วยความรู้ ไม่ใช่ตายด้วยความเขลา" ผมพึมพำกับตัวเอง เสียงของผมแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเสียบหัวอ่านรหัสผ่านที่ได้มาจากการถอดรหัสซากความทรงจำของดร.อัลเลน *แกร๊ก... กริ๊ก...* เสียงกลไกเฟืองเหล็กที่ไม่ได้ขยับมานานหลายทศวรรษประท้วงการทำงาน ก่อนที่บานประตูจะเปิดอ้าออก ความมืดมิดภายในห้องนั้นดูเหมือนจะมีมวลสารหนาแน่นกว่าปกติ ผมก้าวเท้าเข้าไป แสงจากไฟฉายคาดหัววาดผ่านเศษเหล็กและสายไฟที่ระโยงระยางเหมือนเส้นเลือดที่แห้งตาย ที่ใจกลางห้อง... ผมเห็นมัน เครื่องปฏิกรณ์ขนาดจิ๋วที่ดูผิดเพี้ยนไปจากหลักฟิสิกส์ทั่วไป มันไม่ได้ทำงานด้วยการแตกตัวของอะตอม แต่มันหมุนวนด้วยอะไรบางอย่างที่ดูคล้าย 'ของเหลวแห่งกาลเวลา' สีครามเข้มข้นสั่นไหวอยู่ภายในแก้วควอตซ์ "นี่มันไม่ใช่แค่พลังงาน แต่มันคือการพรากเวลาจากระบบอื่นมาเติมเต็มความหิวโหยของสถานีนี้" ผมทรุดตัวลงนั่ง พลางเปิดระบบวิเคราะห์ข้อมูลจากแท็บเล็ตส่วนตัว ตัวเลขค่าพลังงานพุ่งพรวดจนน่าตกใจ *ตื๊ด... ตื๊ด...* สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเบาๆ ในหูฟังของผม ผมชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่สะท้อนผ่านหน้าจอโฮโลแกรมบนผนังห้องทดลอง เป็นภาพของผู้บัญชาการคาร์ล่า... ไม่ใช่ภาพสด แต่เป็นคลิปบันทึกเหตุการณ์ที่ฉายวนซ้ำ "อีธาน เกรย์" ในภาพนั้น คาร์ล่าดูอายุน้อยกว่าปัจจุบัน ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งร่องรอยของความเย็นชาที่ผมเคยเห็น เธอจ้องมองมาที่กล้อง ราวกับรู้ว่าผมจะมาถึงที่นี่ในอีกหลายปีให้หลัง "ถ้าคุณยืนอยู่ตรงนี้ แสดงว่าความอยากรู้อยากเห็นของคุณชนะสัญชาตญาณการเอาตัวรอด คุณไม่ใช่คนแรกที่พยายามหยุดยั้งมัน และเชื่อเถอะว่าคุณจะไม่ใช่คนสุดท้าย" ผมขมวดคิ้ว มือที่จับแท็บเล็ตเริ่มสั่น "คุณต้องการอะไรกันแน่ คาร์ล่า? พลังงานที่ไม่มีวันหมดงั้นเหรอ? หรือแค่ต้องการเป็นพระเจ้าในสุสานเหล็กแห่งนี้" "พลังงานไม่ใช่ทรัพยากรที่หาได้ แต่เป็นสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยน" เสียงของคาร์ล่าในจอแทรกซึมเข้ามาในใจผม "คุณคิดว่าครอบครัวของคุณตายเพราะอุบัติเหตุงั้นเหรอ? เปล่าเลยอีธาน... พวกเขาคือเชื้อเพลิงชุดแรกที่ทำให้เราค้นพบรหัสลับดับสุริยะนี้" หัวใจของผมเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนผมแทบควบคุมสติไม่อยู่ ผมก้าวไปข้างหน้าหมายจะทำลายเครื่องปฏิกรณ์นั่นให้สิ้นซาก แต่ทันใดนั้น ปลายกระบอกปืนเลเซอร์ก็แตะเข้าที่ท้ายทอยของผมอย่างแผ่วเบาและเด็ดขาด "อย่าทำอะไรที่เรียกได้ว่าเป็นการฆ่าตัวตายเลยค่ะ อีธาน" เสียงเย็นเยียบที่คุ้นหูดังมาจากด้านหลัง ผมไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ผมถามพลางข่มอารมณ์ "เพราะฉันเป็นคนทิ้งรหัสผ่านพวกนั้นไว้ให้คุณเอง" คาร์ล่าก้าวออกมาจากเงามืด ปืนในมือเธอยังคงจ่ออยู่ที่เดิม "คุณสงสัยมาตลอดว่าฉันเป็นใคร และทำไมต้องตามล่าคุณ คำตอบทั้งหมดอยู่ในเครื่องนี้... และทางเดียวที่คุณจะรู้ความจริงว่าคุณคือใครกันแน่ คือการยอมให้ฉันดึงข้อมูลความทรงจำส่วนที่เหลือออกมา" ผมแค่นหัวเราะ "คุณจะบอกว่าผมเป็นหุ่นเชิดของคุณงั้นสิ?" "มากกว่านั้นอีธาน..." คาร์ล่ากดปุ่มบนอุปกรณ์ในมือ ส่งกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ เข้าสู่ระบบประสาทของผม ภาพหลอนต่างๆ เริ่มพรั่งพรูเข้ามาในสมอง ไม่ใช่ภาพของสถานีอวกาศที่พังทลาย แต่เป็นภาพของผมนั่งอยู่ในห้องทำงานนี้... ในชุดเครื่องแบบระดับสูงของสถานี... กำลังร่วมมือกับเธอสร้างเครื่องปฏิกรณ์นี้ขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ความจริงที่ผมพยายามค้นหามาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นใบมีดที่ย้อนกลับมาแทงใจตัวเอง ผมไม่ใช่เหยื่อ... แต่ผมคือสถาปนิกผู้สร้างนรกแห่งนี้ขึ้นมา! ผมทรุดตัวลงกับพื้นขณะที่ความทรงจำที่หายไปไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก และก่อนที่สติของผมจะดับวูบไป ผมเห็นคาร์ล่ายื่นมือมาตรงหน้า ดวงตาของเธอไม่ได้มีความอำมหิต แต่มีความเศร้าโศกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... ท่านรองผู้บัญชาการเกรย์" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ หวังว่าจะพบกันในตอนหน้าครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์