ความลับใต้แท่นขุด

"พ่อ!" เสียงของอีธานดังก้องสะท้อนไปมาภายในอุโมงค์ซ่อมบำรุงที่อับชื้น แรงสั่นสะเทือนจากประตูมิติที่บิดเบี้ยวเบื้องหลังชายผู้นั้นยังคงกระชากมวลอากาศให้หมุนวนจนเขาทรงตัวแทบไม่อยู่ แต่ทว่าเมื่อเขาพุ่งตัวออกไปเพื่อคว้าเงาร่างที่คุ้นเคยนั้น สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าที่บาดผิวหนังเหมือนเศษแก้ว ชายผู้นั้นหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นโอโซนไหม้เกรียมและรอยแยกของมิติที่ค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างเชื่องช้า อีธานทรุดเข่าลงกับพื้นเหล็กกล้า ลมหายใจหอบถี่พยายามสูดออกซิเจนที่เจือจางลงทุกขณะเข้าสู่ปอด “อย่าให้ความทรงจำมาทำลายการตัดสินใจของคุณนะ อีธาน” น้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องในโซนวิศวกรรมเป็นเอกลักษณ์ของคนเพียงคนเดียวบนสถานีแห่งนี้ ผู้บัญชาการคาร์ล่าก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง รองเท้าบูทของเธอกระทบพื้นเหล็กเป็นเสียงจังหวะหนักแน่น เธอยืนมองแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาทร “ท่านมาทำอะไรที่ชั้นใต้ดินนี่ ผู้บัญชาการ?” อีธานถามโดยไม่หันกลับไป น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นมัว “สถานีนี้มีไว้เพื่อความอยู่รอดของมวลมนุษยชาติ ไม่ใช่ที่สำหรับวิศวกรชั้นผู้น้อยจะมานั่งรำลึกความหลังกับภาพหลอน” คาร์ล่ากล่าวพลางมองไปยังจุดที่ประตูมิติเคยเปิดออก “ที่นี่คือเขตหวงห้ามระดับสูงสุด คุณกำลังทำผิดกฎระเบียบข้อที่ 42 การดัดแปลงระบบไฟฟ้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเพื่อหาทางเข้าถึง ‘ช่องว่าง’ อาจทำให้สถานีทั้งสถานีระเบิดได้” “ถ้าผมบอกว่าผมเห็นพ่อ... คนที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อนตอนสถานีเดิมล่มสลายล่ะครับ?” อีธานลุกขึ้นยืนช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคู่คมของหญิงสาว “ท่านยังมีชีวิตอยู่ หรือสถานีนี้กำลังเล่นตลกกับความทรงจำของพวกเราทุกคนกันแน่?” คาร์ล่าหรี่ตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “ความตายในอวกาศไม่ใช่จุดจบเสมอไปหรอกครับอีธาน บางครั้งมันคือจุดเริ่มต้นของการเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม กลับไปทำหน้าที่ของคุณเสีย ก่อนที่ผมจะต้องส่งคุณไปให้หน่วยรักษาความปลอดภัยจัดการ” เมื่อร่างของผู้บัญชาการเดินจากไปจนลับสายตา อีธานไม่ได้ขยับตัวออกไปจากจุดนั้นทันที เขารู้ดีว่าคาร์ล่ากำลังปกปิดอะไรบางอย่าง และเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากช่องว่างใต้แท่นขุดเจาะชั้นที่สามที่เขายืนอยู่ เขาก้มลงสำรวจพื้นตรงจุดที่พ่อของเขายืนอยู่ครู่หนึ่ง มันมีรอยไหม้เป็นรูปวงกลมที่ผิดปกติ อีธานดึงอุปกรณ์ตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมา ปลายเข็มเครื่องวัดสั่นระริกราวกับมีบางอย่างเต้นตุบๆ อยู่ใต้แผ่นเหล็กหนาเตอะ “ต้องมีอะไรซ่อนอยู่ข้างล่างนั่น” เขาพึมพำกับตัวเอง อีธานใช้ประแจไฮดรอลิกงัดแผ่นเหล็กออกอย่างระมัดระวัง ภายใต้ชั้นพื้นผิวเขาวงกตของท่อส่งพลังงาน เขามองเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งถูกยึดไว้ด้วยแถบแม่เหล็กแรงสูง มันคือชิปข้อมูลสีเงินวาววับที่มีรอยขีดข่วนราวกับผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวคือสัญลักษณ์สลักไว้บนชิป... เป็นตราประจำตระกูลเกรย์ที่พ่อของเขามักจะพกติดตัวเสมอ เขารีบเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อแล้วรีบก้าวออกจากโซนนั้นทันที ก่อนที่ระบบตรวจจับของสถานีจะเริ่มทำงานหนักขึ้น ภายในห้องพักแคบๆ ของเขาที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์ที่สลัวราง อีธานเสียบชิปเข้ากับเครื่องอ่านข้อมูล หน้าจอแสดงผลปรากฏข้อความที่ถูกเข้ารหัสด้วยภาษาโปรแกรมโบราณที่แทบไม่มีใครในยุคนี้รู้จัก *‘ถ้าเจ้าอ่านข้อความนี้ได้... แสดงว่าคาร์ล่าเปลี่ยนแผนไปแล้ว’* ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นทีละบรรทัด อีธานกลั้นหายใจอ่าน *‘เซกเตอร์ศูนย์ไม่ใช่สถานีขุดเจาะพลังงาน แต่มันคือคุกมิติที่กักขังสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่... อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และที่สำคัญที่สุด... อย่าเชื่อคนที่มีอำนาจเหนือลมหายใจของเจ้า’* ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายดาวเทียมของสถานีเซกเตอร์ศูนย์ แต่มันไม่ได้เป็นรูปสถานีเพียงสถานีเดียว ในแผนที่ขยายกว้างออกไป อีธานแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นภาพสถานีเซกเตอร์ศูนย์จำนวนนับร้อยแห่งกระจายตัวอยู่รอบๆ จุดกำเนิดพลังงานสีดำที่กำลังขยายตัวอย่างช้าๆ *‘อีธาน... พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ลูกต้องทำลายใจกลางของสถานีนี้เสีย ก่อนที่มันจะดึงร่างจริงของจักรวาลเราไปสู่ด้านมืด’* ขณะที่เขากำลังจะวิเคราะห์ข้อมูลพิกัดที่แท้จริง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งสถานี ไฟในห้องของเขาดับพรึบลงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงเลเซอร์จากเป้าเล็งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของเขา ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มทหารรักษาความปลอดภัยในชุดเกราะครบมือ และเบื้องหลังของพวกเขานั้นเอง ผู้บัญชาการคาร์ล่าก้าวออกมาด้วยสีหน้าที่ดูผิดหวัง “ผมบอกคุณแล้วนะอีธาน ว่าความอยากรู้อยากเห็นมันมีราคาที่ต้องจ่าย” เธอหยิบชิปข้อมูลออกจากเครื่องอ่านอย่างใจเย็น “คุณทำหน้าที่ของวิศวกรได้ดีมาก แต่ในฐานะของสายลับ... คุณยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ” เธอยื่นนิ้วไปแตะหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงตำแหน่งของพิกัดมิติ และทันใดนั้น เธอก็กดปุ่มคำสั่ง 'ทำลายล้าง' ลงบนแผงควบคุมหลัก อีธานเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นที่ภายนอกสถานี แต่มันกำลังปริแตกออกกลางห้องพักของเขานั่นเอง! ความลับที่เขากำลังถือครองไม่ใช่แค่ชิปข้อมูล แต่มันคือรหัสผ่านที่จะปลุกสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้แท่นขุดเจาะนี้ให้ตื่นขึ้นมา และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกเบื้องหน้า ไม่ใช่พ่อของเขา... แต่เป็นเงาร่างของตัวเองที่ดวงตาทั้งสองข้างเป็นหลุมดำมืดสนิท "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของตัวเอง อีธาน" คาร์ล่าเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูขังเขาไว้กับตัวเขาเองในอีกรูปแบบหนึ่ง ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับบททดสอบของอีธานในครั้งนี้ แล้วกลับมาพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์