กฎเหล็กของออโรรา

"วางประแจลงซะ อีธาน... ก่อนที่ผมจะสั่งให้พวกเขาระเบิดหัวคุณทิ้งตั้งแต่อยู่ในท่อระบายอากาศนั่น" เสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งแห้งดังก้องผ่านลำโพงติดผนังของห้องซ่อมบำรุงระดับสี่ อีธาน เกรย์ ชะงักมือที่กำลังแตะเข้ากับแผงวงจรหลักของระบบสื่อสารสำรอง หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะหนักหน่วง เขาไม่ได้หันไปมองในทันที แต่ค่อยๆ สูดลมหายใจเอาความเย็นฉ่ำของอากาศรีไซเคิลที่ปนกลิ่นสนิมเหล็กเข้าไปลึกๆ "ผู้บัญชาการคาร์ล่า" อีธานเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เหมือนเป็นการทักทายคนรู้จักเก่า "ดูเหมือนสถานีออโรราจะขาดแคลนกำลังพลเสียจนต้องส่งหน่วยจู่โจมระดับสูงมาล้อมวิศวกรตัวเล็กๆ ที่แค่ต้องการซ่อมเครื่องปรับอากาศให้กลับมาทำงานปกติ" "อย่าทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย" เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหลายคู่กระทบพื้นโลหะดังเข้ามาใกล้ประตูเหล็กกล้า อีธานขยับตัวช้าๆ วางประแจโลหะลงบนแท่นซ่อม ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เขามักจะหลีกเลี่ยงเสมอ คาร์ล่าไม่ได้มาคนเดียว เธอมาพร้อมกับหน่วยปฏิบัติการพิเศษในชุดเกราะสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงไฟจนมืดมิด พวกเขาไม่ใช่ทหารรับจ้างทั่วไป แต่เป็น 'องครักษ์เงา' ของรัฐบาลกลางที่ถูกฝึกมาเพื่อจัดการกับสิ่งที่เป็นอันตรายต่อโครงสร้างความมั่นคงของเซกเตอร์ศูนย์โดยเฉพาะ คาร์ล่าก้าวออกมาจากแถวทหาร สายตาของเธอเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งแบบผู้คุมชะตาชีวิตคนอื่น เธอเดินตรงเข้ามาหาอีธานจนกระทั่งหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้อีธานได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและโลหะเย็นๆ จากตัวเธอ "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนชอบขุดคุ้ยความลับ" เธอกล่าวพร้อมกับใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อช่างของเขาอย่างแผ่วเบา แต่ในความแผ่วเบานั้นคือการคุกคาม "สถานีออโรราทำงานด้วยระเบียบวินัย คุณน่าจะรู้ดีว่ากฎเหล็กข้อที่หนึ่งคืออะไร" "ห้ามตั้งคำถามกับระบบ" อีธานตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมจำได้ดี... ราวกับมันถูกสลักไว้บนหลุมศพของครอบครัวผม" คาร์ล่าขยับยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตาของเธอยังคงว่างเปล่า "ความสูญเสียเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่มันก็เป็นเพียงตัวแปรหนึ่งในสมการที่ทำให้เราคงอยู่ได้ คุณเป็นวิศวกรที่เก่งกาจ อีธาน และเพราะคุณเก่ง ผมถึงยังไม่ปล่อยให้คุณกลายเป็นขยะอวกาศไปตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา" มือของเธอกระชับปืนพกเลเซอร์ที่ข้างเอวเล็กน้อย "แต่อย่าให้ผมต้องย้ำอีกครั้ง ว่าถ้าคุณยังพยายามแตะต้อง 'ระบบสื่อสารสำรอง' นั่นอีกแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่ผมจะส่งกลับไปให้ครอบครัวคุณที่เสียชีวิตไปแล้ว... คงจะเป็นร่างที่เหลือแต่เถ้าถ่านของคุณเอง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงพัดลมระบายอากาศในห้องหมุนอย่างเชื่องช้าสร้างจังหวะเวลาที่น่าอึดอัด อีธานรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลซึมตามไรผม เขาไม่ได้กลัวตาย ความตายเป็นเรื่องปกติในสถานีที่ไร้ความหวังแห่งนี้ แต่เขากลัวที่จะล้มเหลวในภารกิจลับที่แอบทำมาตลอดสามปี เขารู้ดีว่าคาร์ล่ากำลังทดสอบเขา เธอไม่ได้มาเพื่อจับเขาในวันนี้ เธอมาเพื่อข่มขู่ เพื่อดูว่าเขามีความกล้าพอที่จะทำลาย 'กฎเหล็ก' ของเธอหรือไม่ "ผมแค่ทำตามหน้าที่" อีธานตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการสั่นไหวในน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ถ้าผู้บัญชาการไม่มีอะไรจะสั่งเพิ่ม ผมขอตัวไปตรวจเช็คระบบออกซิเจนต่อครับ" คาร์ล่าจ้องเขานิ่งราวกับจะอ่านความคิดข้างใน เธอหยุดนิ่งอยู่นานจนอีธานเริ่มรู้สึกว่าความคิดของเขาอาจจะถูกมองเห็นผ่านสายตาคู่นั้นไปแล้ว ก่อนที่เธอจะผินหลังกลับ "ทำหน้าที่ของคุณไป อีธาน... แต่อย่าลืมว่าในออโรรา ทุกก้าวที่คุณเดิน ทุกคำที่คุณพูด ถูกบันทึกไว้ในระบบของผมเสมอ" ทหารหน่วยองครักษ์เงาถอยร่นออกไป ทิ้งให้อีธานยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในห้องซ่อมบำรุง เขาปล่อยให้ลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาอย่างแผ่วเบา มือของเขาที่สั่นเล็กน้อยค่อยๆ เอื้อมกลับไปที่แผงวงจรเดิมที่เขาทิ้งค้างไว้ เมื่อเปิดแผงวงจรชั้นในสุดออกมา สิ่งที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่สายไฟของระบบระบายอากาศ แต่เป็นหน่วยความจำขนาดเล็กที่เขาแอบฝังไว้ตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกกล่าวหาว่าก่อการจบลงบนสถานีล่มสลายครั้งก่อน ข้อมูลที่เขารวบรวมมาตลอดหลายปีเผยให้เห็นความจริงอันน่าสยดสยองที่ถูกปกปิดโดยรัฐบาล ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมที่เขากำลังตรวจสอบอยู่ก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรที่เขารู้จักดี 'อีธาน... อย่าหันกลับไป' เสียงกระซิบผ่านระบบสื่อสารที่พังไปแล้วดังขึ้นในหัวเขา 'คาร์ล่าไม่ได้มาที่นี่เพื่อขู่คุณ... เธอมาเพื่อสังเกตการณ์ว่าคุณจะติดต่อกับคนวงในของเราเมื่อไหร่' อีธานใจหายวาบเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าจอ ว่าตอนนี้มีแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่บริเวณกลางหน้าผากของเขาจากตำแหน่งที่ไม่มีใครควรจะอยู่ได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเซกเตอร์ศูนย์แห่งนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ