สัญญาณรบกวนในความมืด

"แรงดันในท่อส่งลำเลียงเซกเตอร์ศูนย์กำลังพุ่งทะลุขีดจำกัด ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ โครงสร้างส่วนล่างของสถานีจะฉีกขาดเหมือนกระดาษเปียกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าครับ" เสียงของอีธาน เกรย์ สั่นพร่าเล็กน้อยผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารที่เต็มไปด้วยเสียงซ่ารบกวน เขาไม่รอคำตอบจากปลายสาย มือหนาที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องคว้าประแจไฮดรอลิกคู่ใจ ก่อนจะพุ่งตัวออกจากทางเดินหลักเข้าสู่ช่องระบายอากาศที่มืดมิดและแคบจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเครื่องยนต์ที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ฝ่าเท้า กลิ่นโอโซนและโลหะเก่าไหม้ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่หมุนเวียนผ่านระบบกรองที่ใกล้จะหมดอายุ ที่นี่คือ 'เซกเตอร์ศูนย์' ส่วนที่ลึกที่สุดและถูกลืมเลือนไปจากแผนที่ของสถานีอวกาศอิคารัส ทุกอย่างที่นี่ชวนให้นึกถึงความทรงจำที่เขาอยากจะฝังกลบไว้ตลอดกาล—เหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ที่พรากครอบครัวของเขาไปพร้อมกับการระเบิดของสถานีวิจัยในเขตเดียวกันนี้ "เกรย์... อย่าหาเรื่องใส่ตัว" เสียงเย็นเยียบของคาร์ล่าดังแทรกเข้ามาในหูฟังของเขา มันราบเรียบจนน่าขนลุก "ถ้ามันเป็นความผิดปกติเล็กน้อย นายก็แค่รายงานเข้ามาตามระเบียบ อย่าได้เสนอหน้าเข้าไปในเขตหวงห้ามเด็ดขาด นั่นคือคำสั่ง" อีธานกัดฟันกรอด นิ้วมือของเขาขยับแผงวงจรอย่างชำนาญท่ามกลางความมืด แสงจากไฟฉายคาดหัวส่องกระทบผนังเหล็กกล้าที่เริ่มมีรอยร้าวลึกเผยให้เห็นโครงสร้างภายในที่บิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าคาร์ล่ากำลังกลัวอะไร เธอไม่ได้กลัวสถานีพัง แต่เธอกลัวว่าใครจะไปพบสิ่งที่ถูกซุกซ่อนไว้ในช่องว่างระหว่างแผ่นเหล็กพวกนี้ "รายงาน? ถ้าผมรายงาน คุณก็คงปิดระบบเซกเตอร์นี้แล้วปล่อยให้มันระเบิดทิ้งไปพร้อมกับหลักฐานทั้งหมดเหมือนครั้งก่อนน่ะสิครับ ผู้บัญชาการ" อีธานตอบกลับขณะที่เขาสอดตัวเข้าไปในช่องซ่อมบำรุงหลัก แสงสีแดงวาบขึ้นจากหน้าจอโฮโลกราฟิกที่เขาเรียกใช้ แรงดันในระบบไม่ได้แค่พุ่งสูงขึ้น แต่มันกำลัง ‘เต้น’ เหมือนชีพจรของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง คาร์ล่าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความแข็งกร้าวลง แต่แฝงไปด้วยคำขู่ที่บาดลึก "ความตายของครอบครัวนายเป็นบทเรียนที่ราคาแพงมากนะเกรย์ อย่าทำให้มันเป็นความสูญเสียที่เปล่าประโยชน์ด้วยการเอาชีวิตไปทิ้งซ้ำสอง" อีธานไม่ตอบ เขาโฟกัสไปที่เกจวัดแรงดันตัวหลัก เข็มสีแดงชี้ไปที่จุดวิกฤตเกินกว่าที่วิศวกรรมพื้นฐานจะรับได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจไม่ใช่ค่าตัวเลข มันคือรหัสโปรโตคอลที่กำลังรันอยู่ในระบบ—ไม่ใช่รหัสของสถานีอิคารัส แต่มันคือรหัสลับระดับสูงสุดของรัฐบาลกลางที่ใช้ในการขนส่งวัตถุอันตรายจากดาวเคราะห์ไร้นาม "นี่มันไม่ใช่ความผิดปกติของระบบซ่อมบำรุง..." อีธานพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า "นี่มันคือการดูดพลังงานเพื่อเปิดประตูเชื่อมต่อมิติ" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยความถี่สูงดังระงมไปทั่วบริเวณ แรงดันมหาศาลตีกลับกระแทกวาล์วหลักจนกระเด็น อีธานรีบคว้าขอบเหล็กไว้แน่น ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับผนังอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาเงยหน้ามองขึ้นไปที่ช่องว่างเบื้องบน เห็นเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด—ไม่ใช่หุ่นยนต์ซ่อมบำรุง และไม่ใช่พนักงานสถานี เงาร่างนั้นมีขนาดใหญ่ผิดธรรมชาติ แผ่รังสีความร้อนจนแผงวงจรรอบตัวเขาเริ่มละลาย "คาร์ล่า... คุณกำลังทำอะไรอยู่" อีธานตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร แต่สิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของผู้บัญชาการอีกต่อไป แต่มันคือเสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดเพี้ยนและเย็นเยียบจนหัวใจเขากระตุกวูบ "ยินดีต้อนรับสู่ความลับที่แท้จริงของเซกเตอร์ศูนย์ อีธาน เกรย์" เสียงนั้นไม่ใช่ของคาร์ล่า แต่มันกลับเป็นเสียงของ 'พ่อของเขา' ที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ร่างในเงามืดค่อยๆ ก้าวออกมาจากแสงสีแดงวูบไหว เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกและถูกแทนที่ด้วยรหัสฐานสิบหกที่กระพริบถี่ๆ อีธานปล่อยประแจในมือร่วงลงกับพื้นเสียงดังเคร้ง เขาหยุดหายใจเมื่อมองเห็นมือของชายคนนั้นที่กำลังยื่นเข้ามาหาเขา มือที่มีกลไกซับซ้อนสอดแทรกอยู่ใต้ผิวหนังที่สังเคราะห์ขึ้นมาใหม่ "พ่อ?" อีธานเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่เบื้องหลังของชายผู้นั้น กำลังมีประตูมิติขนาดใหญ่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าที่หิวกระหายของอวกาศที่บิดเบี้ยว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของรหัสลับดับสุริยะนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์