พันธมิตรในเงามืด

“ความเห็นใจมันกินไม่ได้หรอก อีธาน และในเซกเตอร์ศูนย์น่ะ ความตายต่างหากที่เป็นสกุลเงินเดียวที่แลกเปลี่ยนกันได้ทุกที่” กลิ่นโลหะไหม้เกรียมและน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วซึมในท่อส่งอากาศของชั้นใต้ดินระดับห้ายังคงอบอวลอยู่ในโพรงจมูกของผม คำพูดสุดท้ายของเพื่อนร่วมงานที่ทรยศผมกลางคันยังคงก้องกังวานอยู่ในหูราวกับเสียงเตือนภัยที่ไม่มีวันดับลง อีธาน เกรย์ กำลังยืนอยู่บนรอยต่อของความเงียบงันและความตาย มือของผมยังคงกำประแจแรงบิดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ผมก้าวผ่านกองขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างผม ที่นี่คือเขตแดนของพวกที่สถานีอวกาศแห่งนี้ประกาศว่า ‘ไม่มีตัวตน’ “นายมาช้าไปสามนาที เกรย์” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังกำแพงเหล็กกล้า ผมหยุดชะงัก ร่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก้าวออกมา เขาคือชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาข้างที่เหลืออยู่ของเขาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด “ถ้าอยากรอด นายต้องรักษาเวลาให้แม่นยำยิ่งกว่าระบบนำทางของดาวเทียม” “ฉันถูกตามล่า” ผมตอบเสียงเรียบ พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ “เพื่อนที่เคยร่วมงานกัน... เขาตัดสินใจเลือกข้างที่ถูกต้องตามคำสั่งของผู้บัญชาการคาร์ล่าแล้ว” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ “ในสถานีนี้ ใครๆ ก็เลือกข้างที่ถูกต้องทั้งนั้นครับ จนกว่าความอดอยากจะกัดกินจนเหลือแต่กระดูก แล้วนายจะรู้ว่า ‘ความถูกต้อง’ ของคาร์ล่า มันก็แค่ภาพลวงตาที่ฉาบด้วยทองคำ” เขาเดินนำผมลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่ซ่อนอยู่หลังแผงวงจรไฟฟ้าขัดข้อง เมื่อพ้นประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวออกไป เบื้องหน้าของผมคือห้องโถงที่เต็มไปด้วยแสงสลัวจากหลอดไฟทำมือ มีผู้คนประมาณโหลหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมแซมแผงควบคุมที่พังทลาย และเตรียมเสบียงที่ดูเหมือนเศษอาหารจากถังขยะของชั้นบน “กลุ่มดาวรุ่ง” ผมพึมพำกับตัวเอง “พวกเราคือคนที่คาร์ล่าลบชื่อออกจากทะเบียนพลเรือน” หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงแผงสื่อสารหันมามองผม ดวงตาของเธอว่างเปล่าแต่ทรงพลัง “เราไม่ได้สู้เพื่อชนะอีธาน เราแค่สู้เพื่อให้แน่ใจว่า เมื่อสถานีนี้ล่มสลายลงจริงๆ จะมีคนไม่กี่คนที่รอดไปบอกเล่าความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาวสุริยะ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที เสียงเคาะโลหะดังระงม ผมเดินเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น สายตาของผมสะดุดเข้ากับหน้าจอโฮโลแกรมที่เธอกำลังตรวจสอบ มันไม่ใช่แผนผังระบบไฟฟ้า แต่มันคือโครงสร้างรหัสลับของระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดที่เชื่อมต่อกับเตาปฏิกรณ์ปรมาณูของสถานี “พวกคุณกำลังจะทำลายมันทิ้งหรือไง” ผมถามพลางขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ทำลาย” เธอตอบพลางกดคีย์บอร์ดรัวเร็ว “เรากำลังจะ ‘ปลดปล่อย’ มัน ถ้าคาร์ล่าใช้มันเพื่อกักขังคนทั้งสถานีไว้เป็นทาส เราก็จะทำให้มันกลายเป็นกรงขังตัวเธอเอง” ผมมองไปรอบๆ กลุ่มคนที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังแต่กลับมีแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้น พวกเขาไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายในความหมายของคาร์ล่า พวกเขาคือผลผลิตของความอยุติธรรมที่คาร์ล่าเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ “ผมเป็นวิศวกร” ผมวางเครื่องมือซ่อมบำรุงลงบนโต๊ะโลหะ “และผมรู้วิธีข้ามผ่านรหัสล็อคชั้นที่สิบสองของคาร์ล่าได้... แต่ผมต้องรู้ก่อนว่าพวกคุณจะทำอะไรกับพลังงานที่เหลืออยู่หลังจากนั้น” ชายตาแผลเป็นเดินเข้ามาใกล้ วางมือหนักๆ ลงบนบ่าของผม “เราจะส่งสัญญาณไปถึงดาวเคราะห์อาณานิคมข้างนอกนั่น ให้รู้ว่าพวกเขายังไม่ได้ถูกลืม และสถานีนี้... คือภัยคุกคามที่ต้องถูกกำจัด” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งฐานลับ แสงไฟนีออนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เสียงรองเท้าบูทหลายสิบคู่วิ่งกระแทกพื้นเหล็กอยู่เหนือเพดานที่เรายืนอยู่ “พวกมันเจอเราแล้ว!” หญิงสาวตะโกนพลางรีบปิดโฮโลแกรม ผมคว้าแขนของชายตาแผลเป็น “พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ใช่สายลับที่คาร์ล่าส่งมา” เขามองลึกเข้ามาในดวงตาของผม มุมปากยกยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะชี้ไปที่ประตูทางออกที่กำลังถูกตัดด้วยเลเซอร์ความร้อนจากภายนอก “เพราะคนที่คาร์ล่าส่งมา ไม่มีทางมีความแค้นที่ฝังรากลึกในดวงตาเหมือนกับนายหรอก อีธาน เกรย์” ประตูเหล็กฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ควันพุ่งกระจายพร้อมกับร่างของทหารรักษาการณ์ที่ถืออาวุธครบมือ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสั่นไม่ใช่ทหารเหล่านั้น ทว่าคือร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการที่เดินแทรกเข้ามาในห้องด้วยความสงบนิ่ง เยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง คาร์ล่าไม่ได้มองที่คนอื่นเลย เธอมองตรงมาที่ผมเพียงคนเดียว พร้อมกับกดปุ่มบนอุปกรณ์สื่อสารในมือเบาๆ “อีธาน เธอลืมอะไรไว้ที่สำนักงานของฉันหรือเปล่า” เธอกล่าวเสียงเรียบ “กุญแจเข้ารหัสระดับโอเมก้าที่เธอขโมยไป... เธอคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะปล่อยให้มันหลุดรอดไปถึงมือคนพวกนี้ได้” เธอยกอาวุธขึ้นเล็งมาที่หัวของผม นิ้วของเธอแตะที่ไกปืนพร้อมเหนี่ยว “ตอนนี้ ทางเลือกของเธอมีแค่สองทาง คือตายที่นี่ในฐานะกบฏ หรือคืนมันให้ฉัน แล้วฉันจะให้โอกาสเธอได้เห็นใบหน้าของครอบครัวที่ตายไปอีกครั้ง... ผ่านไฟล์ความทรงจำที่ฉันเก็บไว้” ผมตัวชาวาบ ความลับที่ผมคิดว่าพังทลายไปพร้อมกับสถานีเก่า... เธอยังเก็บมันไว้จริงๆ หรือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้ หวังว่าทุกท่านจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวเหมือนกับผมนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์