ความเห็นแก่ตัวของอำนาจ

“รหัสผ่านถูกปฏิเสธ... การเข้าถึงถูกตัดขาดอย่างถาวร” เสียงสังเคราะห์จากระบบควบคุมสถานีดังขึ้นด้วยจังหวะที่ราบเรียบเกินไป แต่มันกลับเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงบนความอดทนของคาร์ล่า เธอไม่ได้สบถ ไม่ได้โวยวาย สุภาพบุรุษอย่างอีธานที่แอบเฝ้ามองจากซอกตู้ควบคุมแรงดันข้างเสาหลัก เห็นเพียงนิ้วเรียวยาวของหญิงสาวผู้เป็นดั่งราชินีแห่งเซกเตอร์ศูนย์สั่นไหวเพียงชั่วครู่บนแผงโฮโลแกรม ก่อนที่มันจะกลับมานิ่งสนิทดุจหินผา “ข้ามระบบความปลอดภัยไปเดี๋ยวนี้” คาร์ล่าสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจ เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองลูกน้องสามคนที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านหลังชายหนุ่มวิศวกร พวกเขาคือหน่วยอารักขาที่ภักดีต่อเธอมาตลอดสิบปี แต่ในวินาทีนี้ สำหรับคาร์ล่า พวกเขาเป็นเพียงสัมภาระส่วนเกินที่มีไว้เพื่อถ่วงเวลาความตาย “ท่านผู้บัญชาการครับ ระบบสำรองไฟกำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต ถ้าเราไม่รีบถ่ายโอนกำลังงานไปที่ระบบช่วยชีวิตของเซกเตอร์ห้า พวกเขาจะขาดอากาศตายภายในสิบนาทีนะครับ” หนึ่งในทหารหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าผู้นำของเขาจะเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง คาร์ล่าหันกลับมา แววตาของเธอว่างเปล่า ราวกับมองทะลุร่างของชายหนุ่มไปสู่ความว่างเปล่าของอวกาศเบื้องนอก “ชีวิตของคนไม่กี่ร้อยคนในเซกเตอร์ห้า กับการรักษาฐานข้อมูลความลับของรัฐบาลเอาไว้ให้ได้... นายคิดว่าสิ่งไหนมีค่ามากกว่ากันในสมการของอำนาจล่ะ?” อีธานกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เขาเห็นภาพสะท้อนของพ่อตัวเองในแววตาคู่นั้น... ความเย็นชาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากเถ้าถ่าน “เราต้องหนี” คาร์ล่าพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่เธอเริ่มปลดล็อกแคปซูลหลบภัยส่วนตัวที่มีที่นั่งเพียงที่เดียว “สถานีนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รอดจากแรงระเบิดลูกที่สอง แต่ถูกออกแบบมาให้เป็นหลุมศพเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดของรัฐบาล... พวกเธอทุกคนรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ?” “แต่ท่านครับ! เราทำงานให้ท่านมาทั้งชีวิต!” ทหารอีกคนก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขาเอื้อมไปที่ด้ามปืนข้างเอวด้วยความสับสน คาร์ล่าไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับนิ้วสั่งการบางอย่างผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือ ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าที่กั้นระหว่างคาร์ล่ากับทหารทั้งสามก็เลื่อนปิดลงด้วยความเร็วสูง เสียงกระแทกของโลหะดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความตกใจที่ถูกตัดทอนหายไปพร้อมกับการเปิดระบบลดแรงดันในห้องนั้น อีธานแทบหยุดหายใจ เขาเห็นภาพผ่านกล้องวงจรปิดที่เขาแฮ็กเข้ามาได้ ทหารทั้งสามคนคว้าคอตัวเอง อากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นภายในพริบตา คาร์ล่าหันหลังให้พวกเขา เธอกำลังก้าวเข้าไปในแคปซูลหลบภัยโดยไม่หันมามองเศษเสี้ยวของความภักดีที่เพิ่งถูกกำจัดทิ้งเหมือนขยะ “ความเห็นแก่ตัวของอำนาจ ไม่เคยมีที่ว่างให้กับความเมตตา” คาร์ล่าพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามาถึงหูของอีธาน “ขอโทษนะที่ต้องทิ้งพวกเธอไว้... แต่โลกใหม่ที่ฉันจะไปสร้าง มันไม่มีที่สำหรับพวกที่ซื่อสัตย์เกินไปจนไม่รู้จักปรับตัว” อีธานตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เขาถือ ‘กุญแจ’ ที่คาร์ล่าไม่มีทางคาดคิด “คุณไม่ไปไหนทั้งนั้น คาร์ล่า” อีธานเอ่ยขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นและเยือกเย็นกว่าครั้งไหนๆ คาร์ล่าหยุดชะงัก มือที่กำลังจะกดปุ่มปล่อยแคปซูลชะงักค้าง เธอค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีความฉงน “อีธาน เกรย์... ฉันนึกว่าแกตายไปพร้อมกับแผนกซ่อมบำรุงในแรงระเบิดลูกแรกแล้วเสียอีก” “ผมรอดมาได้เพื่อดูวันที่คุณทิ้งทุกอย่างที่สร้างมากับมือ” อีธานก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ “คุณคิดว่าคุณจะหนีไปพร้อมกับรหัสลับของเซกเตอร์ศูนย์คนเดียวได้งั้นหรือ? รหัสที่ผมเพิ่งจะแก้ใหม่ทั้งหมดเมื่อสิบวินาทีที่แล้ว?” คาร์ล่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “แกทำอะไรลงไป... อีธาน” “ผมล็อกตำแหน่งแคปซูลของคุณไว้ที่เซกเตอร์ศูนย์” อีธานหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาโชว์หน้าจอที่แสดงสถานะ ‘ล็อคระบบถาวร’ “เราทุกคนจะอยู่ที่นี่ครับ... จะรอดไปพร้อมกัน หรือจะสูญสิ้นไปพร้อมกัน ในเมื่อคุณมองว่าชีวิตคนอื่นเป็นแค่ทรัพยากร งั้นวันนี้เรามาวัดกันดูว่า ทรัพยากรอย่างพวกเรา จะลากคุณลงนรกไปได้ลึกแค่ไหน” ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นไปทั่วสถานี แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นโถงทางเดินแตกร้าว ไฟเพดานระเบิดแตกกระจายกลายเป็นเศษแก้วคมกริบที่ร่วงกราวลงมารอบตัวคนทั้งสอง แคปซูลหลบภัยที่คาร์ล่าหมายมั่นจะใช้หนีกลับค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากอ่าวจอด ทว่า แทนที่จะพุ่งทะยานออกสู่ห้วงอวกาศ มันกลับเลี้ยวหันหัวกลับมาจ่อตรงหน้าอีธานและคาร์ล่าราวกับถูกสั่งการโดยใครบางคนที่ไม่ใช่อีธาน เสียงสัญญาณเตือนภัยเปลี่ยนเป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่แผ่วเบาและวังเวง ประตูแคปซูลเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างที่นั่งอยู่ด้านใน... ร่างที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน อีธานเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า มือไม้สั่นเทาจนแทบประคองตัวเองไม่อยู่ “พ่อ?” อีธานเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบของสถานีรุ่นบุกเบิกเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตที่ไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา ก่อนจะชี้ปืนมาที่หน้าอกของคาร์ล่าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอีธานแทบหยุดเต้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นที่สุดไปกับผมนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์