ในห้องขังไร้แสงดาว

เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นเมื่ออีธานถูกผลักให้คุกเข่าลงกับพื้นเหล็กเย็นเยียบ แรงกระแทกนั้นหนักหน่วงจนเขารู้สึกได้ถึงรสสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในปาก ความเงียบงันภายในห้องขังไร้แสงดาวแห่งนี้ไม่ได้หมายถึงความสงบ แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่บีบให้ปอดของเขาทำงานหนักขึ้นทุกขณะ “หลานสาวของเลโอนาร์ด... หรือหมากตัวสำคัญในกระดานที่คุณพยายามจะปั่นหัวผมกันแน่ครับ ผู้บัญชาการคาร์ล่า” อีธานเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังร่างของเด็กสาวที่ถูกโซ่ตรวนรั้งไว้ข้างกายหญิงสาวผู้ทรงอำนาจ เธอคือ 'มีอา' เด็กสาวที่มีแววตาหวาดกลัวจนสั่นเทา เธอไม่ใช่เพียงแค่หลานสาวของผู้ร่วมขบวนการ แต่นางคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่คาร์ล่าใช้ล่อให้เขาสูญเสียการควบคุม คาร์ล่าไม่ได้ตอบทันที เธอเดินวนรอบร่างของเขา เสียงรองเท้าบูทส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย เธอหยุดลงตรงหน้าเขา แล้วก้มลงเชยคางอีธานขึ้นด้วยปลายกระบอกปืนเลเซอร์ที่ยังอุ่นอยู่ “คุณนี่ช่างเป็นวิศวกรที่มีจินตนาการล้ำเลิศเสมอ อีธาน” คาร์ล่ากล่าว น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม “การที่คุณพยายามดึงเด็กคนนี้เข้ามาเกี่ยวข้องในเกมการเมืองของสถานีเซกเตอร์ศูนย์... คุณคงคิดว่าความสงสารของมนุษย์จะเป็นเกราะกำบังให้คุณได้สินะครับ?” “ผมไม่ได้ดึงใครเข้ามา” อีธานสวนกลับทันควัน สายตาของเขามุ่งตรงไปที่มือที่สั่นเทาของมีอา “คุณต่างหากที่เปลี่ยนชีวิตผู้บริสุทธิ์ให้กลายเป็นเครื่องมือทำลายล้าง เพื่อรักษาบัลลังก์ที่กำลังสั่นคลอนของคุณไว้” คาร์ล่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่นสิ้นดี เธอเดินไปหามีอาแล้ววางมือลงบนไหล่ของเด็กสาวเบาๆ แต่อีธานรู้ดีว่าสัมผัสนั้นไม่ได้มีความเอ็นดูแฝงอยู่แม้แต่น้อย “ผู้บริสุทธิ์งั้นหรือ?” คาร์ล่าทวนคำ “ในเซกเตอร์ศูนย์ที่ออกซิเจนทุกโมเลกุลมีค่าเท่ากับเงินตรา ไม่มีใครที่นี่บริสุทธิ์หรอกครับอีธาน แม้แต่คุณ... ที่ซ่อนความลับเรื่อง 'รหัสลับดับสุริยะ' ไว้ในสมองส่วนลึกนั่น” ห้องขังตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงระบบระบายอากาศที่ครางหึ่งๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย อีธานหลับตาลงนึกถึงเหตุการณ์สถานีล่มสลายครั้งก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับแรงระเบิดและเสียงกรีดร้องของครอบครัวพุ่งเข้ามาแทนที่ความกลัวในปัจจุบัน เขาเป็นวิศวกร เขาถูกฝึกมาให้แก้ไขสิ่งผิดพลาด แต่กับคาร์ล่า... เขาไม่แน่ใจว่าโลกใบนี้มีปุ่ม 'รีเซ็ต' หรือไม่ “บอกมา” คาร์ล่ากระซิบข้างหูเขา “เลโอนาร์ดส่งรหัสส่วนที่เหลือไปไว้ที่ไหน หากคุณไม่พูด เด็กคนนี้จะกลายเป็นความทรงจำที่สาบสูญไปพร้อมกับสถานีแห่งนี้” อีธานลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเทาของเขาแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า เขาไม่ได้มองคาร์ล่า แต่มองทะลุผ่านความมืดออกไปสู่หน้าต่างกระจกหนาที่มองเห็นห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้จุดหมาย เขาตัดสินใจแล้ว... ไม่ว่าอย่างไร ความลับนี้จะต้องไม่ตกอยู่ในมือของหญิงที่มองทุกชีวิตเป็นเพียงตัวเลข เขาสูดหายใจลึก เตรียมจะเอ่ยคำตอบที่เป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิต ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทันพูดอะไร ประตูห้องขังขนาดมหึมาก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ระบบเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง ควันพุ่งทะลักเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของทหารยามที่ดูตื่นตระหนก คาร์ล่าหันขวับไปทางหน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าเมื่อกลุ่มควันจางลง เงาร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามากลับทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่ ร่างนั้นคือคนเดียวกับที่เธอสั่งกักบริเวณไว้ในหอคอยบัญชาการสูงสุดเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เลโอนาร์ดเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในมือของเขามีอุปกรณ์ควบคุมระบบพลาสม่าของสถานีที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ เขามองคาร์ล่าด้วยแววตาที่อีธานไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือแววตาของผู้ชนะที่ถือไพ่ใบสุดท้ายเอาไว้ “คาร์ล่า... เกมของคุณจบลงแล้ว” เลโอนาร์ดเอ่ยเสียงนุ่ม “รหัสลับไม่ได้อยู่ในหัวของอีธาน แต่มันถูกฝังอยู่ในระบบขับเคลื่อนของสถานีแห่งนี้ และตอนนี้... ผมเพิ่งกดคำสั่ง 'ปลดล็อก' ให้มันทำงานด้วยตัวเองแล้ว” เสียงเครื่องยนต์ยักษ์ของสถานีเซกเตอร์ศูนย์เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนพื้นห้องขังใต้ฝ่าเท้าของอีธานเริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ใช่การระเบิด... แต่มันคือสัญญาณของการเริ่มต้น 'การเดินทาง' ครั้งใหม่ที่ไม่มีใครในที่นี้คาดคิดมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของห้วงอวกาศนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์