แสงสว่างจากความมืด

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในความเงียบงันของยามราตรี ภายในค่ายพักแรมกองทัพอาชาเหล็ก แสงเทียนสีส้มสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยต่อของกระโจมผ้าใบหนาหนัก ฉินอี้คุกเข่าลงข้างเตียงสนาม สายตาคมกริบดั่งใบมีดที่มักใช้พิฆาตศัตรูในสมรภูมิ บัดนี้กลับทอประกายความไหววูบอย่างยากจะควบคุมยามกวาดมองร่างบอบบางที่นอนหายใจรวยรินอยู่เบื้องหน้า ซูเหวิน กุนซือผู้เคยมีวาจาเฉียบคมราวกรรไกรตัดผ่านแผนศึกนับร้อย บัดนี้ใบหน้าเนียนละเอียดกลับซีดเผือดไร้สีเลือด เสื้อคลุมผ้าแพรสีเทาเข้มบริเวณหัวไหล่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนชุ่มโชก บาดแผลจากคมดาบอาบยาพิษของมือสังหารเงาที่ลอบเร้นเข้ามาเมื่อยามพลบค่ำ กำลังกัดกินเรียี่ยวแรงและลมหายใจของนางทีละน้อย "เจ้าโง่... เหตุใดจึงเอาตัวมารับแทนข้า" น้ำเสียงของฉินอี้แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เป็นความเปราะบางที่ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่มีวันได้เห็นจากแม่ทัพผู้ไร้พ่ายผู้นี้ ซูเหวินพยายามฝืนยิ้ม มุมปากหยักขึ้นเล็กน้อยแม้จะเจ็บปวดจนเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า นางค่อยๆ เปลือเปลือกตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมที่ยังคงความฉลาดเฉลียวไว้แม้ในยามใกล้หมดสติ "หากท่านแม่ทัพ... สิ้นชื่อในค่ายของตนเอง แผนการที่เราวางไว้ร่วมกันแรมปีมิใช่ว่า...สูญเปล่าหรอกหรือครับท่าน..." นางเอ่ยเสียงเบาหวิว มือเรียวยาวพยายามจะยกขึ้นจับชายเสื้อของเขา แต่แรงกายกลับไม่หลงเหลือแม้แต่น้อย ฉินอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาที่ผ่านการจับดาบและคราบเขม่าสงครามมาโชกโชน เอื้อมไปประคองร่างของซูเหวินขึ้นอย่างระมัดระวังราวกับนางเป็นเครื่องแก้วเจียระไนอันเปราะบางที่สุดในใต้หล้า เขารีบใช้มีดสั้นตัดผ้าอาภรณ์บริเวณหัวไหล่ของนางออก เพื่อเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำอันเนื่องมาจากพิษร้าย ความเย็นเยียบของอากาศยามดึกมิอาจเทียบเท่าความหนาแน่นในอกของฉินอี้ ยามเมื่อเขาต้องใช้ปากดูดพิษออกจากบาดแผลให้กุนซือคู่ใจ ความภักดี ความลึกซึ้ง และความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้าที่และยศถาบรรดาศักดิ์ พรั่งพรูออกมาพร้อมกับโลหิตสีดำคล้ำที่เขาคายทิ้งลงบนพื้นกระโจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกหยดที่เขาก้มลงจัดการกับพิษร้าย คือการเดิมพันด้วยลมหายใจของสตรีผู้กุมหัวใจเขาโดยไม่เคยเอ่ยปากยอมรับ "ทนหน่อยนะซูเหวิน..." ฉินอี้กระซิบชิดริมฝีปาก นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือซ้ายของนางไว้แน่น มันไม่ใช่สัมผัสของแม่ทัพผู้เยือกเย็นต่อหน้าเหล่าทหารหาญ แต่มันคือสัมผัสของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังหวาดกลัวที่สุดในชีวิต—หวาดกลัวการสูญเสียดวงใจที่ฟ้าประทานมาให้ ซูเหวินมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยความเหนื่อยล้า นางไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้เกราะเหล็กอันแข็งแกร่งและท่าทีดุดัน จะมีหัวใจที่เต้นรัวแรงเพื่อความปลอดภัยของนางเพียงผู้เดียว นางหลับตาลงรับความเจ็บปวดจากการลงสมานแผลด้วยผงยาจีนโบราณที่ฉินอี้บรรจงโรยลงบนปากแผลด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บุรุษหยาบกระด้างคนหนึ่งจะทำได้ ยามราตรีผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำด้านนอกกระโจม ทว่าภายในกลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย ฉินอี้ยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมไปไหน มือข้างหนึ่งกุมมือเรียวบางนั้นไว้ตลอดทั้งคืน ราวกับเกรงว่าหากปล่อยมือ นางอาจจะสลายหายไปกับสายลมยามรุ่งสาง จนกระทั่งแสงสีเงินยวงแห่งรุ่งอรุณแรกแย้มสาดส่องลอดรอยแยกของผ้าใบเข้ามา ซูเหวินมีลมหายใจที่สม่ำเสมอขึ้น อาการไข้เริ่มบรรเทาลงตามลำดับ นางลืมตาขึ้นอีกครั้งท่าย์มกลางแสงสว่างรำไพ และพบว่าฉินอี้ฟุบหลับไปโดยที่มือยังคงกุมมือของนางไว้แนบหน้าผาก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากซีดเซียวของกุนซือไร้ลักษณ์ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความมั่นคงในสายสัมพันธ์ที่ยากจะสั่นคลอน ทว่า ความสงบสุขในยามเช้าตรู่กลับอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงของทหารยามหน้ากระโจมก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพ!แย่แล้วขอรับ! กองกำลังลับจากเมืองหลวง... มาถึงหน้าค่ายแล้ว และพวกมัน... นำราชโองการลับถอดถอนอำนาจมาด้วยขอรับ!" ฉินอี้ลืมตาขึ้นทันที นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกลับมาเยือกเย็นและเฉียบคมดังเดิมในชั่วพริบตา เขามองหน้าซูเหวินแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางมือของนางลงอย่างทะนุถนอม แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าดาบประจำกายขึ้นคาดเอว ก้าวเดินออกไปเผชิญหน้ากับพายุลูกใหม่ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่ค่ายอาชาเหล็กโดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ