ร่องรอยของบัคระบบ

“เลิกเล่นตลกเสียทีเซธ! นี่มันไม่ใช่สคริปต์ที่นายวางไว้แน่ๆ!” เสียงตวาดของหนึ่งในโจรกลุ่มนั้นดังลั่น พุ่งทะลุความเงียบสงัดของป่าดิบชื้นที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงแมลงกลางคืน ทว่าบัดนี้กลับเงียบเชียบจนน่าขนลุก เรย์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบห่างออกไปราวห้าสิบเมตร กดลมหายใจให้ต่ำที่สุด นัยน์ตาสีเทาเย็นเยียบจ้องมองผ่านช่องว่างของใบไม้ เขาเห็นเซธ—อดีตสหายที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย—กำลังยืนตัวแข็งทื่อ มือที่เคยจับดาบมั่นคงกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เบื้องหน้าของเซธ คือซากศพของ 'อัศวินเกราะดำ' บอสระดับสูงที่เรย์เพิ่งจัดการไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน แต่มันไม่ได้กลายเป็นละอองแสงหายไปตามกฎของเกม ร่างที่ควรจะแหลกสลายกลับบิดเบี้ยว เนื้อเยื่อสีดำสนิทงอกเงยออกมาคล้ายสายเคเบิลคอมพิวเตอร์ที่ขัดข้อง มันกำลังสั่นกระตุกด้วยจังหวะที่ไม่เป็นธรรมชาติ “ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ” เซธพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่า “ระบบแจ้งว่ามันตายแล้ว ค่าประสบการณ์เข้าตัวฉันแล้ว แต่มัน... มันยังขยับได้” “นายโกหก! นายต้องการเก็บไอเทมดรอปไว้คนเดียวใช่ไหม!” โจรคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่เซธด้วยมีดสั้น แต่ก่อนที่ใบมีดจะถึงตัว อัศวินเกราะดำที่ควรจะไร้ชีวิตก็สะบัดมือขวาออกไปอย่างรวดเร็วราวกับดีดนิ้ว *ฉัวะ!* ร่างของโจรคนนั้นขาดสะบั้นกลางอากาศ ไม่ใช่เพราะดาบ แต่มันเหมือนถูก ‘ลบ’ หายไปจากพิกัดนั้นอย่างดื้อๆ ทิ้งไว้เพียงค่าสถานะ [ERROR: DATA CORRUPTION] สีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัวมอนสเตอร์ “นั่นมันไม่ใช่บัคธรรมดาแล้ว เรย์...” เสียงเล็กแหลมของลูน่าดังขึ้นในห้วงความคิด เธอโผล่ออกมาจากเครื่องประดับที่ข้อมือเรย์ ร่างโปร่งแสงของภูติตัวจิ๋วดูซีดเผือดผิดปกติ “นั่นคือการแทรกแซงโค้ดดิบ ถ้ามันขยายตัวออกไป พื้นที่ในรัศมีนี้จะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร แม้แต่พวกเราก็อาจจะเข้าสู่สถานะ ‘สูญหาย’ โดยไม่เหลือชื่อในบันทึก” เรย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วแน่น มือขวาของเขากำไอเทมที่ชื่อว่า 'เข็มทิศแห่งรอยแยก' ไว้แน่น มันกำลังสั่นรัวราวกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เขาเห็นเซธถอยหลังกรูด ใบหน้าของชายผู้ทะเยอทะยานที่เคยดูมั่นใจกลับกลายเป็นใบหน้าที่ไร้ทางสู้ เซธมองดูมือของตัวเองที่เริ่มมีละอองสีขาวระเหยออกมา—ไม่ใช่เอฟเฟกต์สกิล แต่มันคือการสลายตัวของตัวละคร “ทำไม... ทำไมฉันถึงควบคุมมันไม่ได้” เซธตะโกนถามท้องฟ้า “ฉันจ่ายเงินซื้อ ‘คีย์’ มาแล้ว! ฉันได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึงช่องโหว่นี้แล้ว!” *การจ่ายเงินงั้นหรือ?* เรย์ขบกรามแน่น ปมปัญหาที่เขาตามหามาตลอดเริ่มปะติดปะต่อ ความเกลียดชังต่อเซธถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่หนักอึ้งกว่าเดิม นี่ไม่ใช่แค่การทรยศหักหลังในเกม แต่มันคือการทุจริตที่อาจทำลายโลกใบนี้ให้พินาศไปพร้อมกับข้อมูลที่ผิดพลาด “ลูน่า ปรับค่าโฟกัสที่ดวงตาของฉันไปที่โหมดวิเคราะห์ขั้นสูงสุด” เรย์สั่งการ เสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง “ฉันต้องการเห็น ‘จุดกำเนิด’ ของรอยแยกนั่น ถ้าฉันแทงมันตรงจุดที่ข้อมูลรั่วไหล เราอาจจะหยุดวงจรนี้ได้” “แต่มันอันตรายเกินไปนะเรย์!” ลูน่าแย้ง “ถ้าพลาด นายจะติดค้างอยู่ในสถานะบัคตลอดกาล ร่างกายในโลกจริงของนายอาจจะสมองตายได้เลยนะ!” เรย์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาขยับกายออกจากที่ซ่อน สายตาคมกริบจับจ้องไปที่อัศวินเกราะดำที่บัดนี้ขยายขนาดขึ้นจนดูผิดสัดส่วน แสงสีแดงวาบขึ้นจากแผ่นหลังของมอนสเตอร์ตัวนั้น มันคือหัวใจของบัคที่เรย์กำลังตามหา ในจังหวะที่เซธกำลังจะถูกกรงเล็บดำมืดของมอนสเตอร์ตะปบ เรย์ตัดสินใจกระโจนออกจากพุ่มไม้ ร่างของเขาเคลื่อนที่พริ้วไหวราวกับเงา เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาเซธ แต่พุ่งเข้าหาช่องว่างมิติที่บิดเบี้ยวข้างตัวมอนสเตอร์ “เซธ! หยุดพล่ามแล้วหลบไป!” เรย์ตะโกนลั่น เซธหันขวับมามอง แววตาที่สับสนของอดีตเพื่อนร่วมทีมเบิกกว้างเมื่อเห็นเรย์ปรากฏตัวขึ้นกลางสมรภูมิที่ไม่มีใครอยากย่างกรายเข้าไป ทว่า ทันทีที่ปลายมีดของเรย์สัมผัสกับอากาศว่างเปล่าข้างตัวอัศวินเกราะดำ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... รอยแยกนั้นไม่ได้ฉีกขาดจากการโจมตีของเขา แต่มันกลับ ‘เปิดออก’ กว้างขึ้น ราวกับประตูที่รอคอยกุญแจมานานแสนนาน เสียงกรีดร้องของระบบที่ดังบาดหูเกิดขึ้นทั่วทั้งผืนป่า ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะค่อยๆ ก้าวข้ามมิติออกมาจากใจกลางความว่างเปล่านั้น ไม่ใช่มอนสเตอร์... แต่เป็นร่างของเด็กหนุ่มที่สวมชุดยูนิฟอร์มสีขาวบริสุทธิ์ แว่นตาขอบทองสะท้อนแสงเย็นเยียบ และในมือของเขาคืออุปกรณ์ที่เรย์คุ้นเคยดีที่สุด—มันคือ 'แอดมินพอร์ต' ที่ใช้ควบคุมทุกตารางนิ้วของเกมนี้ “ขอบคุณที่เปิดทางให้เสร็จสมบูรณ์นะ... คุณผู้เล่นหมายเลข 001” เด็กหนุ่มคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวถึงกระดูกสันหลัง “การทดลองเฟสที่สิบหก ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม” เรย์ชะงักงัน มีดในมือร่วงหล่นสู่พื้นดิน ขณะที่ลูน่าที่อยู่บนไหล่ของเขาถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง กิลด์มาสเตอร์เอสขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ