บอสลับในเหมืองร้าง

เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน บดขยี้ความเงียบงันภายในอุโมงค์เหมืองร้างลึกสามร้อยเมตรให้แหลกละเอียด เรย์ชะงักงัน มีดสั้น *‘Fang of Vengeance’* เกรดเลเจนด์ในมือร่วงหล่นสู่พื้นดิน เสียงโลหะกระทบหินดังเคร้ง สะท้อนไปตามผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ ขณะที่ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา ถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างของเธอคล้ายถูกสูบหายไปในพริบตา ปีกโปร่งแสงสั่นระริกจนแทบพยุงตัวไม่ไหว ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงน้อยนิดที่แสดงถึงความตกตะลึงสูงสุด สำหรับชายผู้ผ่านสมรภูมิความตายมานับครั้งไม่ถ้วน นี่คือความรู้สึก "ไร้หนทาง" ที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่เหตุการณ์ทรยศครั้งนั้น เบื้องหน้าของพวกเขา คือผนังหินแกรนิตที่ควรจะตันสนิท กลับถูกบิดเบือนด้วยรอยแยกสีดำสนิท รอยแยกที่ไม่มีอยู่จริงในโค้ดระบบของเกม มันไม่ใช่ดันเจี้ยนลับตามปกติ แต่มันคือ "บัคโซน" ระดับความหายนะที่แม้แต่เซิร์ฟเวอร์หลักยังปฏิเสธการเรนเดอร์ภาพ *“เรย์... ถอย... ถอยเดี๋ยวนี้!”* ลูน่าส่งเสียงกรีดร้องผ่านจิตใต้สำนึก น้ำเสียงของภูติตัวน้อยสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ *“พลังงานนั่น... มันไม่ใช่ข้อมูลของโลกใบนี้! ถ้าเราเข้าไปใกล้กว่านี้ บัญชีของคุณจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์อย่างถาวร... ไม่ใช่แค่ตาย แต่คือการถูก ‘ลบการมีอยู่’!”* เรย์ไม่ตอบคำถาม เขาก้มลงมองมีดสั้นที่ตกอยู่บนพื้น มือขวาที่เคยนิ่งสนิทกลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำสีเลือดเมื่อครั้งถูกเซธ จักรพรรดิเงา หักหลังในดันเจี้ยนสุดท้ายผุดขึ้นมาในหัว สมราคานักล่าผู้โดดเดี่ยว เรย์รู้ดีว่าความกลัวไม่ใช่สิ่งน่าละอาย แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ ทว่า... บนหน้าจออินเทอร์เฟซส่วนตัวที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเขามีข้อความสีแดงฉานกระพริบถี่รัว: `[ WARNING: Anomalous Boss Detected ]` `[ Entity: The Forgotten Glitch ]` `[ Status: Unregistered in Main Database ]` `[ Recommendation: RUN ]` "วิ่งงั้นหรือ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดุดัน "ถ้าฉันวิ่งหนีทุกครั้งที่เจอทางตัน ป่านนี้ฉันคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอวันทวงคืนทุกอย่างจากเซธหรอกนะ" เขาก้มลงหยิบมีดสั้นขึ้นมาอีกครั้ง ปัดฝุ่นและเศษหินออกอย่างใจเย็น ลมหายใจถูกผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะเพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมา ในฐานะผู้เล่นสายโซโล่ผู้พิชิตโหนดหายนะ เรย์เรียนรู้มานานแล้วว่า ไอเทมในตำนานไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เก็บไว้ดูเล่น แต่มีไว้เพื่อฉีกกฎเกณฑ์ที่พระเจ้า(ผู้พัฒนาเกม)ขีดเส้นเอาไว้ "ลูน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนหายใจไม่ออก *“วะ... ว่าไงคะ... เอ๊ย! ว่าไงล่ะเรย์!”* ลูน่าสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว "จำตอนที่เราฟาร์มบอสชั้นที่สี่สิบได้ไหม ที่เธอบอกว่าโอกาสชนะมีแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์น่ะ" เรย์เหลือบมองภูติตัวน้อยพลางปลดล็อกระบบเสริมพลังขั้นสูงสุด *‘Overdrive Protocol’* *“จำ... จำได้สิคะ! ตอนนั้นเกือบตายกันทั้งคู่แถมเกือบโดนรีเซ็ตเลเวลด้วย!”* "ดีมาก วันนี้เราจะใช้สูตรเดิม..." เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยแยกสีดำสนิทเบื้องหน้าเริ่มส่งเสียงกรีดร้องราวกับสิ่งมีชีวิต แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษหินลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ "แต่เพิ่มความบ้าคลั่งเข้าไปอีกสิบเท่า" *ฉึบ!* เรย์พุ่งตัวเข้าหารอยแยกสีดำด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ มีดสั้นในมืออาบไล้ด้วยออร่าสีครามเข้มข้น ซึ่งเป็นสกิลพิเศษที่ดรอปจากมังกรโบราณ ทันทีที่คมมีดสัมผัสกับขอบเขตของบัคโซน แรงกระแทกมหาศาลก็ซัดร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกจากมุมปาก แต่เรย์กลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "เจอจุดบอดของระบบแล้ว..." เรย์สายตาเป็นประกายคมกริบ เขามองเห็น "รอยต่อ" เล็กๆ ระหว่างข้อมูลของเกมกับความผิดพลาดของบัค มันคือช่องโหว่ขนาดเท่ารูเข็มที่บอสลับตัวนี้ใช้ซ่อนตัวอยู่ ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้งัดไม้ตายชิ้นสุดท้ายออกมาจู่โจมซ้ำ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามต่ำทุศลลึกดังมาจากก้นบึ้งของรอยแยกสีดำ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูรในเกม แต่มันคือเสียงของ "ระบบ" ที่กำลังรวนเรและพังทลาย *ครืนนนนน—!* เงาสะท้อนขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด เงาส ร่างที่ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มันบิดเบี้ยว ยืดหยุ่น และเปลี่ยนรูปทรงไปมาตลอดเวลา ดวงตานับร้อยดวงปรากฏขึ้นบนร่างนั้น ทุกคู่จ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับจะกลืนกินวิญญาณของเขาเข้าไปทั้งตัว ลูน่ากรีดร้องลั่นจนเสียงขาดหายไปในลำคอ เมื่อสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏขึ้นเหนือหัวของบอสลับตัวนั้น *“เรย์...ะ... นั่นมันไม่ใช่บอสลับธรรมดาแล้ว...!”* ลูน่าตัวสั่นเทา ชี้ไปยังโค้ดคำสั่งที่ลอยอยู่เหนือร่างของมัน *“นั่นมัน... โค้ดต้นแบบของ ‘จักรพรรดิเงา เซธ’ ในเวอร์ชันอัลฟาที่ถูกลบไปเมื่อสามปีก่อน!”* เรย์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองร่างที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า ความโกรธแค้นในอดีตผสมผสานกับความตระหนักรู้ในปัจจุบันพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด เซธไม่ได้แค่ทรยศเขาในโลกปัจจุบัน... แต่หมอนั่นฝังรากฐานความทะเยอทะยานไว้ตั้งแต่ในโค้ดเริ่มต้นของเกมนี้ต่างหาก! ทันใดนั้น เงาดำมหึมาก็ยกกรงเล็บที่ประกอบด้วยโค้ดขยะนับล้านชิ้นขึ้นสูง ก่อนจะฟาดลงมาใส่เรย์ด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบพ้น เรย์ยกมีดขึ้นรับการโจมตี แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นหินรอบตัวยุบตัวลงเป็นหลุมลึก แขนทั้งสองข้างของเขาชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง โทรศัพท์สื่อสารในกระเป๋าเสื้อของเรย์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าอ่อนพร้อมกับข้อความจากบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะส่งสัญญาณมาในเวลานี้—ข้อความจากผู้เล่นอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ควรจะออฟไลน์ไปแล้ว `[ Sender: Unknown / Guild Master S ]` `[ Message: ถอยออกมาซะ... หรือไม่ก็ตายพร้อมกับความลับนั้น ]` เรย์เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเงาดำเบื้องหน้ากำลังอ้าปากกว้างเพื่อกลืนกินทั้งร่างของเขาและรอยแยกนั้นเข้าไปพร้อมกัน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเกมออนไลน์นี้ด้วยกันนะครับ