ดรอปไอเทมในตำนาน: ชิ้นที่หนึ่ง

ความตายไม่ใช่ความมืดมิด แต่มันคือแรงอัดมหาศาลที่ฉีกกระชากมวลอากาศจนกลายเป็นสุญญากาศ! เรย์กัดฟันกรอด เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหัก ร่างกายของเขาลอยเคว้งอยู่กลางปากของเงาดำที่อ้ากว้างราวกับประตูสู่นรก กลิ่นอายของความเน่าเฟะและข้อมูลที่บิดเบี้ยวไหลทะลักเข้ามาในระบบประสาทของเขา นี่ไม่ใช่แค่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือบัคระดับหายนะที่เซธจงใจสร้างขึ้นเพื่อลบตัวตนของผู้เล่นให้หายไปจากเซิร์ฟเวอร์อย่างถาวร "เรย์! อย่าปล่อยให้ค่าสถานะความต้านทานลดลงต่ำกว่าศูนย์! ถ้าหัวใจของเธอดับสูญไปในช่องว่างนี้ เราจะไม่ได้กลับไปเห็นแสงอาทิตย์ของจริงอีกเลยนะ!" ลูน่าแผดเสียงร้องอยู่ในช่องเก็บไอเทมมิติ แสงสีฟ้าหม่นจากร่างภูติตัวจิ๋วสั่นไหวอย่างรุนแรง "หุบปาก... แล้วประมวลผลจุดอ่อนของมันให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เรย์คำรามลั่น เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก เขาไม่ได้กลัวความตาย เขาแค่เกลียดความพ่ายแพ้ที่เกิดจากฝีมือของไอ้คนทรยศอย่างเซธ เขาสูดหายใจเข้าลึก เค้นพลังเฮือกสุดท้ายกระชาก [ดาบสังหารเงา] ที่ปักอยู่บนพื้นมิติออกมาด้วยสองมือ การเคลื่อนไหวของเขาทรงพลังราวกับนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม ไม่ใช่เหยื่อที่กำลังรอวันตาย เรย์ไม่ได้เล็งไปที่หัวใจหรือดวงตาของเงาดำนั่น แต่เขากลับแทงดาบลงไปที่ 'รอยร้าวของอากาศ' เบื้องหน้า—จุดที่เป็นรอยต่อระหว่างระบบเกมและบัคที่เซธแอบซ่อนไว้ *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกับมวลอากาศดังก้องไปทั่วอาณาเขต เงาดำชะงักกึก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลผลักร่างของเรย์กระเด็นกลับมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ดังรัวราวกับกลองรบ [แจ้งเตือนระบบ: คุณทำลายการยึดเกาะของ ‘บัคระดับตำนาน: กรงขังแห่งความว่างเปล่า’] [เงื่อนไขครบถ้วน: ดาบสังหารเงา ทำการดูดซับแก่นแท้ของเงาดำ] ทันใดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็ระเบิดออกจากการปะทะ เงาดำที่เคยน่าเกรงขามเริ่มกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ผิวหนังของมันหลุดลอกออกเป็นเศษพิกเซล ก่อนที่จะเผยให้เห็นไอเทมชิ้นหนึ่งที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ—มันคือ 'หัวใจแห่งราชาผู้สาบสูญ' ไอเทมระดับตำนานที่ถูกลบหายไปจากสารบบของเกมเมื่อสิบปีก่อน เรย์คว้าหมับเข้าที่ไอเทมนั้น สัมผัสเย็นเฉียบแล่นผ่านฝ่ามือเข้าสู่กระแสเลือด สเตตัสของเขาเริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขค่าพลังที่เคยเป็นสีเทาหม่นกลับกลายเป็นสีทองอร่าม [STR: +500, AGI: +300, LUC: +Max] [สถานะพิเศษ: 'ผู้พิชิตเงา' ถูกปลดล็อก – การโจมตีทั้งหมดจะสร้างความเสียหายจริง (True Damage) ต่อศัตรูประเภทเงาและวิญญาณ] "ได้มาแล้ว..." เรย์พึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่น่าขนลุก เขาเงยหน้ามองไปยังเงาของเซธที่เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว "เซธ... ของเล่นที่เจ้าทิ้งไว้ให้ข้าวันนี้ มันอาจจะกลายเป็นมีดที่จะปาดคอเจ้าในอนาคต" ลูน่าบินออกมาจากช่องเก็บไอเทม ดวงตาของเธอฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เรย์... เธอได้รับพลังนี้มาก็จริง แต่การใช้งานมันต้องแลกมาด้วยการสูญเสีย 'ความเป็นมนุษย์' ในเซิร์ฟเวอร์นี้นะ ถ้าเธอใช้มันเกินขีดจำกัด ตัวตนของเธอจะกลายเป็นไอเทมชิ้นหนึ่งที่ระบบจะจัดการลบทิ้งเหมือนกับบัคพวกนั้น" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่บรรจงสวมใส่ไอเทมชิ้นนั้นเข้าที่ข้อมือ แสงสีทองแผ่ซ่านครอบคลุมทั่วร่างจนเขารู้สึกได้ถึงพลังที่อัดแน่นจนแทบระเบิดออกมา เขามั่นใจว่าตอนนี้เขาสามารถจัดการกับบอสระดับสูงได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมพื้นที่หลังการต่อสู้ แสงไฟจากหน้าจอเมนูระบบของเขากลับกระพริบถี่ๆ เป็นรหัสมอร์สที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของใคร... ของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกิลด์เก่าเมื่อสิบปีก่อน [ข้อความจาก: 'ผู้เฝ้ามองที่ไร้ชื่อ'] [ข้อความ: เรย์... อย่าเพิ่งดีใจที่ได้รับไอเทมชิ้นแรก เพราะสิ่งที่อยู่ในมือเจ้าตอนนี้ ไม่ใช่ไอเทมระดับตำนาน แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูให้เซธยึดครองโลกแห่งความเป็นจริงผ่านตัวเจ้าเองต่างหาก] เรย์ชะงัก นิ้วมือที่กำด้ามดาบแน่นจนซีดเผือด เมื่อเขาหันกลับไปมองเบื้องหลัง สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่แค่ซากปรักหักพังของดันเจี้ยน แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนถือหน้ากากสีดำสนิทเอาไว้ในมือ... บุคคลที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต "ยินดีด้วยเพื่อนเก่า... นายเพิ่งทำภารกิจที่ฉันวางแผนมาสิบปีสำเร็จ" ชายคนนั้นกล่าวพลางแสยะยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เซธ "เอาล่ะ... ได้เวลาคืน 'หัวใจ' ให้เจ้าของที่แท้จริงเสียที" กิลด์มาสเตอร์เอสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ