การเตรียมตัวก่อนก้าวสู่เมืองหลวง

“นายกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่ฉันอุตส่าห์ฝ่าฟันมาเกือบตายเพื่อมัน เป็นแค่กุญแจเปิดประตูบ้านของคนอื่นงั้นหรือ?” เรย์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเศษเสี้ยวไอเทมที่แตกละเอียดอยู่ในอุ้งมือ แสงสีม่วงจางๆ ของ 'หัวใจแห่งโหนด' ที่เขาเคยถือครอง บัดนี้มันหม่นแสงลงราวกับถ่านที่มอดดับ แรงกดดันมหาศาลจากคำพูดทิ้งท้ายของ 'เซธ' ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในความทรงจำ เหมือนคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่มีปีกโปร่งแสงดุจหยาดน้ำค้าง บินวนรอบตัวเรย์ด้วยความกระวนกระวาย "เรย์... ฉันว่าเราควรเลิกสนใจประโยคนั้นก่อนเถอะค่ะ... เอ่อ ขอโทษทีค่ะ คือผมหมายถึง เราต้องรีบอัปเกรดอุปกรณ์ก่อนที่ขบวนรถม้าจะออกเดินทางไปเมืองหลวงนะครับ" เรย์เงียบไปครู่ใหญ่ เขาหยิบชุดเกราะ 'เกล็ดมังกรนิล' ขึ้นมาวางบนแท่นตีเหล็กเวทมนตร์ภายในห้องลับของกิลด์ ความเงียบในห้องนี้มีเพียงเสียงค้อนเหล็กกระทบโลหะเบาๆ เป็นระยะ เรย์ไม่ได้ตอบลูน่า แต่ในหัวของเขาประมวลผลคำพูดของเซธซ้ำไปซ้ำมา *“คืนหัวใจให้เจ้าของที่แท้จริง”* นั่นหมายความว่าเซธไม่ได้ต้องการแค่พลัง แต่มันต้องการ 'รื้อระบบ' ของโลกใบนี้ตั้งแต่รากฐาน "ลูน่า" เรย์เอ่ยเสียงเรียบขณะหยดน้ำยาอัปเกรดระดับตำนานลงบนใบมีดของดาบ 'เขี้ยวอัสนี' "ถ้าโลกนี้คือเกม แล้วพวกเราเป็นเพียงตัวหมากบนกระดาน คิดว่าใครคือคนถือกระดานชุดนี้?" ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของภูติตัวน้อยดูเศร้าหมองลง "ถ้าเป็นเรื่องนั้น... บางทีคำตอบอาจจะอยู่ในเมืองหลวง ศูนย์กลางแห่งโหนดหายนะที่ลึกที่สุดครับ" เรย์ไม่ถามต่อ เขาเปลี่ยนโฟกัสไปที่การปรับแต่งอาวุธ กระบวนการอัปเกรดไอเทมระดับตำนานไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้ทั้งสมาธิและการคำนวณค่าสถานะที่แม่นยำ ทุกจังหวะที่เรย์หมุนเฟืองล็อคอัญมณีเวทมนตร์ลงในเบ้าตาของดาบ เขาไม่ได้แค่เพิ่มพลังโจมตี แต่เขากำลังติดตั้ง 'กลไกสกัดกั้นบัค' ที่เขาแอบเขียนโปรแกรมซ้อนทับลงไปในโค้ดของไอเทม เขารู้ดีว่าเซธถนัดเรื่องการใช้ช่องโหว่ของระบบ ดังนั้นวิธีรับมือที่ดีที่สุดคือการทำให้อุปกรณ์ของเขากลายเป็น 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ระบบหลักตรวจไม่พบ "เรียบร้อย" เรย์พึมพำ เมื่อดาบในมือส่งเสียงครางฮึมเบาๆ ราวกับมันมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ไอเทมชิ้นนี้ตอนนี้ไม่ใช่แค่ดาบ แต่เป็นอาวุธที่สามารถแหกกฎของฟิสิกส์ในเกมได้ชั่วขณะหากเขาสั่งใช้งาน ขณะที่เขากำลังจะเก็บดาบเข้าฝัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็น แต่หนักแน่น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เรย์ชะงัก มือที่ถือดาบกระชับแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาในห้องลับนี้ นอกจากคนไม่กี่คนที่เขาไว้วางใจ "ใคร" เรย์ถามพลางก้าวถอยหลังไปในเงามืดของมุมห้อง "ข้าเอง... คนที่เคยร่วมทางกับเจ้าในฐานะมิตร และกำลังจะกลายเป็นผู้พิพากษาในฐานะศัตรู" น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังลอดผ่านประตูเข้ามา แต่มันไม่ใช่เสียงของเซธ มันคือเสียงของ 'ลอเรนซ์' อดีตหัวหน้ากิลด์พันธมิตรที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามโหนดครั้งที่สอง เรย์ขมวดคิ้ว ลูน่าบินมาเกาะที่ไหล่เขาด้วยความสั่นสะท้าน "เรย์... ค่าพลังที่ตรวจพบจากข้างนอกนั่น มันไม่ใช่ตัวละครทั่วไป แต่มันคือ... บอสลับที่ระบบเพิ่งอัปเดตสถานะเมื่อครู่นี้!" เรย์ตัดสินใจก้าวตรงไปที่ประตู มือผลักบานประตูหนาหนักออกอย่างรวดเร็วเพื่อฉกฉวยโอกาสในเสี้ยววินาที แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขานิ่งค้างไป เบื้องหน้าของเขาไม่มีลอเรนซ์ ไม่มีนักรบที่ไหนทั้งสิ้น มีเพียงกล่องพัสดุไม้เก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนพื้น พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต... ลายมือของ 'ตัวเขาเอง' ในอนาคต เขาก้มลงหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ข้อความในนั้นมีเพียงประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *“อย่าไปเมืองหลวงในฐานะผู้เล่น... เพราะที่นั่นไม่มีเกมให้เล่นอีกต่อไป แต่มีเพียงสุสานรอคอยผู้มาเยือนที่ชื่อ 'เรย์' เท่านั้น”* ฉับพลันนั้น พื้นห้องลับที่มั่นคงก็เริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวสีเลือดปรากฏขึ้นบนผนังห้อง ลูน่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "เรย์! ระบบกำลังล่ม... หรือว่าเซธกำลังพยายามลบตัวตนของเราออกจากเซิร์ฟเวอร์ตอนนี้เลย!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าห้องก็ถูกกระชากเปิดออกโดยพลังมหาศาล ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น พร้อมกับดาบสีม่วงเข้มที่เรย์จำได้ดีว่ามันคือ 'หัวใจแห่งโหนด' ที่ถูกหลอมใหม่ในรูปแบบของอาวุธสังหาร -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวย่างที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส