Legendary Soloist: บันทึกตำนานผู้พิชิตโหนดหายนะ•ตอนที่ 20

จุดสิ้นสุดของจุดเริ่มต้น

ผลงานโดย กิลด์มาสเตอร์เอส
"เซธ... แกไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องกลยุทธ์ใช่ไหม" เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความตึงเครียดที่แทบจะฉีกกระชากอากาศในห้องให้ขาดวิ่น ดาบสีม่วงเข้มในมือของร่างในชุดคลุมไม่ได้สั่นไหว มันส่งเสียงครางแหลมเล็กๆ ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหิวโหย เซธไม่ตอบ เขาค่อยๆ เลิกผ้าคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกกัดกินด้วยรอยแยกของมิติ ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าสดใส แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นสีแดงก่ำดุจโลหิตที่ถูกสาปแช่ง "วิวัฒนาการของเธอน่าประทับใจนะ เรย์" เสียงของเซธแหบพร่า ฟังดูเหมือนการขูดขีดของเศษเหล็กบนพื้นหิน "แต่ 'หัวใจแห่งโหนด' เล่มนี้... มันกำลังเรียกร้องหาเศษเสี้ยวที่เหลืออยู่จากตัวนาย" เรย์ไม่ได้ชักอาวุธออกมาทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น วิเคราะห์การขยับของมวลอากาศรอบตัวเซธ สายตาคู่คมกวาดมองไปที่จุดบอดเพียงหนึ่งเดียวของศัตรู—บริเวณข้อศอกซ้ายที่มีรอยร้าวของบัคระบบหลุดรอดออกมา เขารู้ดีว่าหากปะทะกันในห้องแคบๆ แห่งนี้ ความเสียหายวงกว้างจะทำให้ภารกิจของเขาพังไม่เป็นท่า "ลูน่า" เรย์เรียกภูติตัวจิ๋วที่หลบอยู่หลังไหล่เขาเบาๆ "เข้าใจแล้วค่ะ... เอ้อ เข้าใจแล้วครับ!" ลูน่ารีบปรับสรรพนามตามคำสั่งที่เคยได้รับมาอย่างลนลาน แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายขึ้นรอบตัวเรย์ "ระบบกำลังเร่งการประมวลผล สกิล 'ก้าวกระโดดมิติ' พร้อมใช้งานในสามวินาที หากเราดึงมันออกไปนอกเขตอาคมของโหนดนี้ได้ เราจะมีโอกาสชนะห้าสิบเปอร์เซ็นต์" "น้อยไปหน่อยสำหรับนักวางแผนอย่างฉัน แต่ก็เพียงพอสำหรับวันนี้" เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก ในจังหวะที่เซธพุ่งร่างเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ เรย์ไม่ได้ถอย แต่เขาเลือกจะพุ่งเข้าหา! เขาทิ้งตัวลงต่ำแล้วดีดตัวผ่านซอกแขนของเซธไปอย่างเฉียดฉิว ดาบสีม่วงเข้มฟาดลงบนพื้นไม้จนแตกกระจายกลายเป็นเศษฝุ่นดิจิทัล เรย์กระแทกฝ่ามือลงบนไหล่ของเซธ ปล่อยพลังงานเวทมนตร์อัดกระแทกจนร่างของอดีตเพื่อนรักเซถลาไปกระแทกผนังห้องจนทะลุออกสู่ระเบียงด้านนอก "ตามมาสิ เซธ! ถ้าอยากได้หัวใจโหนดนัก ก็มาเอาที่ใจกลางเมืองหลวง!" เรย์ไม่รอช้า เขาคว้าถุงมือเหล็กกล้าที่อัดแน่นไปด้วยหินมานาชั้นสูงแล้วทะยานร่างออกไปสู่ท้องฟ้าเหนือมหานครที่กำลังคึกคักไปด้วยเหล่าผู้เล่นนับแสน เขาไม่ได้หนี แต่เขากำลังล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อเข้าสู่สนามรบที่เขาวางหมากไว้เป็นอย่างดี สายลมปะทะใบหน้าเรย์ขณะที่เขาร่อนลงบนยอดหอคอยสูงเสียดฟ้า ใจกลางเมืองหลวง 'อาเธอร์เรีย' เมืองที่เขาเคยร่วมสร้างกับเซธในอดีต เบื้องล่างคราคร่ำไปด้วยผู้เล่นที่กำลังจับจ่ายใช้สอย ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าหายนะกำลังเยื้องกรายลงมาบนชั้นบรรยากาศชั้นบน "ที่นี่หรือ?" เซธตามมาถึงในพริบตา เขายืนตระหง่านอยู่บนรูปปั้นหินยักษ์เหนือยอดหอคอย สายตาทอดมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยความเหยียดหยาม "แกจะเอาชีวิตคนนับแสนมาเป็นโล่กำบังงั้นรึ เรย์? แกเปลี่ยนไปเยอะนะ" "เปล่าเลย" เรย์ยืนกอดอก แววตาของเขาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "ฉันแค่จะทำให้แกเห็นว่า เมืองที่แกพยายามจะทำลายด้วยบัคโง่ๆ ของแก มันมีโครงสร้างระบบที่แข็งแกร่งกว่าที่แกคิด... และในฐานะคนที่เข้าใจมันดีที่สุด ฉันจะปิดบัญชีแกที่นี่" เรย์หยิบไอเทมชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติ มันคือผลึกสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย ทันทีที่มันถูกดึงออกมา มวลอากาศทั่วทั้งเมืองหลวงก็หยุดนิ่ง เหล่าผู้เล่นเบื้องล่างต่างหยุดชะงักราวกับถูกแช่แข็ง ระบบแจ้งเตือนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้นพร้อมกันด้วยเสียงที่กึกก้องจนน่าขนลุก [ประกาศระบบ: ตรวจพบ 'กุญแจแห่งการปรับสมดุล' - เขตแดนถูกล็อค ห้ามเข้า ห้ามออก จนกว่าการตัดสินจะสิ้นสุด] เซธชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบิดเบี้ยวเริ่มจางหายไปจากใบหน้า "นี่แก... แลกเปลี่ยนวิญญาณกับระบบงั้นรึ? แกยอมเป็นเพียงผู้เล่นธรรมดาที่ไร้พลังพิเศษเพื่อแลกกับเขตแดนตัดสินนี้เนี่ยนะ!" "การเป็นตำนานไม่ได้อยู่ที่พลัง แต่มันอยู่ที่การจบเรื่องราวให้ถูกที่ถูกเวลา" เรย์กระชับอาวุธในมือแน่น "ในเมืองหลวงแห่งนี้ ฉันคือกฎ... และกฎของฉันคือการกำจัดสิ่งที่ขัดขวางสมดุลอย่างแก" เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าหาเซธอย่างมั่นคง แต่ในขณะที่ปลายเท้าของเขากำลังจะแตะถึงพื้นเวทีประลอง ท้องฟ้าเหนือหอคอยก็เกิดรอยแยกขนาดใหญ่ มิใช่รอยแยกสีดำของเซธ แต่เป็นรอยแยกสีทองอร่ามที่เปล่งประกายจนแสบตา กองทัพเงาที่ควรจะเป็นพรรคพวกของเซธกลับถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่าด้วยพลังงานมหาศาลที่ไม่มีใครรู้จัก ร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ลอยตัวเด่นเป็นสง่าอยู่ระหว่างเรย์และเซธ พร้อมกับกลิ่นอายที่กดทับจนแม้แต่เรย์ยังต้องทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความอึดอัดที่ไม่อาจต้านทานได้ บุคคลนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงอย่างสิ้นซาก "พวกเจ้าทั้งคู่... เล่นสนุกกันพอหรือยัง?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - กิลด์มาสเตอร์เอส
สารจากนักเขียน (กิลด์มาสเตอร์เอส)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Legendary Soloist: บันทึกตำนานผู้พิชิตโหนดหายนะ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%