การต้อนรับของกิลด์ยักษ์ใหญ่

“หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง และสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังแสงระดับตำนานของกิลด์เรา... ข้อเสนอนี้ผมว่ามันมากพอที่จะทำให้คนไร้สังกัดอย่างคุณ เปลี่ยนความคิดได้ในทันทีนะครับ เรย์” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นกลางห้องโถงรับรองสุดหรูภายในป้อมปราการลอยฟ้าของกิลด์ ‘เซเลสเชียล ไกอา’ ชายผู้เป็นหัวหน้ากิลด์ ‘คาร์ลอส’ นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังมังกรกัลป์ ดวงตาคมกริบจ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ประเมินค่าดั่งกำลังมองสินค้าชิ้นหนึ่งที่ต้องครอบครองให้ได้ เรย์ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยกแก้วชาที่มีไอระเหยจางๆ ขึ้นจิบ ช้าๆ ท่วงท่าที่ดูผ่อนคลายเกินไปกลับสร้างความอึดอัดให้เหล่าองครักษ์ระดับสูงที่ยืนล้อมรอบห้องโถงได้เป็นอย่างดี “หนึ่งร้อยล้านเหรียญทองแลกกับอิสระของผม...” เรย์วางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียงกระทบเบาๆ ของก้นแก้วดูเหมือนจะเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของคนที่ลุ้นคำตอบในห้อง “คุณคาร์ลอสครับ ในเกมที่โลกภายนอกกำลังล่มสลายเพราะบัคของระบบแบบนี้ คุณคิดว่ามูลค่าที่แท้จริงของ ‘ตำนาน’ คือเงินตรางั้นหรือ?” ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ขยับปีกเล็กน้อย แสงสีเงินจางๆ รอบตัวเธอสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัย เธอรู้ดีว่าคำถามนี้คือการตบหน้ากิลด์ยักษ์ใหญ่กลางที่ประชุม คาร์ลอสแค่นยิ้ม แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความกระหาย “อย่าเล่นตัวให้มากนัก เรย์ เราต่างรู้ดีว่านายกำลังถูก ‘เซธ’ ตามล่า การไม่มีกิลด์ใหญ่หนุนหลังในโซน ‘รอยแยกมิติที่เจ็ด’ ก็ไม่ต่างจากการเดินเข้าไปให้มอนสเตอร์เลเวลร้อยรุมฉีกร่างหรอกนะ” “นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เลือกเข้ากิลด์ครับ” เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งความเกรงกลัว “กิลด์ของคุณมีกฎระเบียบ มีโซ่ตรวนที่เรียกว่า ‘หน้าที่’ และมีผลประโยชน์ที่ต้องแบ่งสันปันส่วน... สำหรับผม คนที่เคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วจากคำว่า ‘เพื่อนร่วมทีม’ ผมขอเลือกที่จะวิ่งเข้าหากองไฟด้วยตัวคนเดียว ดีกว่าต้องระแวงว่าใครจะปักมีดที่กลางหลังผมเมื่อไร” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ไอสังหารจางๆ เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากเหล่านักรบที่ยืนรายรอบ “นายปฏิเสธข้อเสนอของเซเลสเชียล ไกอา... รู้ตัวใช่ไหมว่านั่นหมายความว่าอย่างไร?” คาร์ลอสกดเสียงต่ำ เรย์ไม่ตอบ แต่เขากลับหยิบไอเทม ‘หน้ากากนักล่านิรนาม’ ขึ้นมาสวมทับใบหน้า ออร่าสีดำขุ่นมัวเริ่มหมุนวนรอบตัวเขา เป็นสัญญาณของทักษะ ‘วิถีแห่งเงา’ ที่พร้อมจะสำแดงเดช “หมายความว่านับจากวินาทีนี้ไป เราคือคนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันนอกจากความทรงจำที่น่าหงุดหงิดนี้นะครับ” เรย์หันหลังให้คาร์ลอส ก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าสู่ประตูทางออก “อ้อ... อีกอย่างนะครับคาร์ลอส สิ่งที่คุณบอกว่าคลังแสงของคุณยิ่งใหญ่ แต่มันกลับไม่มีไอเทมที่ผมต้องการจริงๆ แม้แต่ชิ้นเดียว เพราะของเหล่านั้น... มันอยู่กับคนที่กำลังทำให้โลกนี้พินาศอยู่ต่างหาก” เมื่อเรย์ก้าวพ้นขอบประตู เหล่าทหารองครักษ์ขยับจะพุ่งเข้าใส่ แต่คาร์ลอสยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “ปล่อยเขาไป... เพราะไม่ว่าเขาจะเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ต้องกลับมาหาเรา... เพราะในพิกัดที่เขากำลังมุ่งหน้าไป ไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้โดยไม่มีแผนที่ลับที่อยู่ในมือฉัน” เรย์เดินออกมาท่ามกลางตลาดกลางของเมืองลอยฟ้า เสียงฝีเท้าของเขาดูหนักแน่น ลูน่าบินมาอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้ากังวล “เรย์! นายบ้าไปแล้วเหรอ? ปฏิเสธกิลด์อันดับหนึ่งเนี่ยนะ? ถ้าเซธรู้เรื่องนี้ เขาต้องรีบดักฆ่านายระหว่างทางไปดันเจี้ยนแน่ๆ” เรย์หยุดเดิน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีรอยแยกมิติสีม่วงคล้ำปรากฏขึ้น “ลูน่า... การที่เซธหักหลังฉันในวันนั้น มันทำให้ฉันเรียนรู้ว่า ‘มิตรภาพ’ ในโลกนี้มันก็แค่บัคที่ทำให้ค่าสถานะเราตกลง” เขากำหมัดแน่น ในมือปรากฏเศษเสี้ยวของ ‘คริสตัลแห่งกาลเวลา’ ที่เขาแอบหยิบฉวยมาได้จากห้องโถงของกิลด์เมื่อครู่โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น “ที่ฉันปฏิเสธ เพราะฉันไม่ต้องการเป็นหมากบนกระดานของใคร... และที่สำคัญที่สุด...” เรย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เมื่อเขามองเห็นเงาของใครบางคนยืนรออยู่ตรงทางโค้งของซอกตึกที่มืดมิด “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเข้ากิลด์... แต่ฉันมาเพื่อขโมย ‘กุญแจ’ ที่จะพาฉันไปกระชากหน้ากากของเซธต่างหาก” เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจากดวงจันทร์สีเลือดส่องกระทบใบหน้าของชายผู้ที่ควรจะตายไปแล้วในสงครามเมื่อปีก่อน เรย์ชะงักฝีเท้า ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีที่เห็นตราสัญลักษณ์บนไหล่ของชายผู้นั้น... มันไม่ใช่ตราของกิลด์ใดๆ บนโลกนี้ แต่เป็นตราของ ‘ผู้ดูแลระบบ’ ที่ถูกลบหายไปจากสารบบตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์! “นาย...” เรย์พึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ทำไมคนอย่างนายถึงมาอยู่ที่นี่?” ชายผู้นั้นยกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเรย์ต้องสั่นคลอน “กิลด์มาสเตอร์เอสไม่ได้ส่งฉันมาเพื่อเจรจา... แต่ส่งมาเพื่อบอกว่า เกมนี้มันจบลงตั้งแต่นายตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนั้นแล้ว... เรย์” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 21 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส