ความลับใต้เมืองหลวง

“อย่าแตะต้องรอยร้าวตรงนั้นนะเรย์ ถ้าแกไม่อยากให้ค่าสถานะทุกอย่างในตัวต้องกลายเป็นศูนย์ในพริบตา!” เสียงใสที่สั่นเครือของลูน่าดังก้องอยู่ในความเงียบงันใต้ฐานรากของเมืองหลวง อาร์คเทีย พื้นที่ตรงหน้าเรย์ไม่ใช่ผนังอิฐธรรมดา แต่มันคือช่องว่างมิติที่บิดเบี้ยวเหมือนรอยร้าวบนกระจกนิรภัย แสงสีม่วงครามที่ลอดผ่านช่องว่างนั้นไม่ใช่พลังเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘ซอร์สโค้ด’ ที่กำลังรั่วไหลออกมาเป็นสายธารข้อมูล เรย์หยุดมือที่กำลังจะหยิบ ‘กริชแห่งการแตกสลาย’ ขึ้นมา เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยเฟืองจักรกลโบราณและสายเคเบิลเวทมนตร์ที่ขดตัวราวกับงูยักษ์ “ลูน่า... เธอเคยบอกว่าระบบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดกรองผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่สิ่งที่ข้าเห็นตรงหน้าคือ ‘ระบบระบายน้ำเสีย’ ของโลกใบนี้ชัดๆ” เรย์กล่าวพลางใช้นิ้วเคาะที่ขมับ แววตาของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงการคำนวณที่เยือกเย็น “มันไม่ใช่ระบบระบายน้ำเสีย แต่มันคือ ‘ตับ’ ของโลก!” ลูน่าบินมาเกาะบนไหล่ของเขา ร่างโปร่งแสงของเธอกระพริบถี่ๆ “เซธมันค้นพบที่นี่ก่อนเรา และมันไม่ได้แค่แอบเข้ามาดู แต่มันกำลัง ‘ดูดกลืน’ ค่าสถานะของทุกคนที่ล็อกอินเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์นี้ผ่านทางรอยร้าวนี้ เรย์... ถ้าเราปิดมันไม่ได้ ภายในอีกสามวัน ค่าประสบการณ์ของคนทั้งทวีปจะถูกโอนไปให้เซธจนหมด!” เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะคงที่ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายของโลกเกมออนไลน์นี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาไม่ได้รู้สึกกลัว แต่เขากำลังรู้สึกถึง ‘ความแค้น’ ที่คุกรุ่นขึ้นมาเงียบๆ “เซธ... แกยังฉลาดเลือกจุดได้แสบสันเหมือนเดิม” เรย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เชื่อมต่อแกนกลางระบบจากใต้ดินเมืองหลวงที่คนแทบไม่สนใจ เพราะมัวแต่ไปตบตีกันบนหอคอยแห่งการท้าทายสินะ” เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้รอยร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ แรงดันมหาศาลจากโค้ดข้อมูลที่ไหลทะลักออกมาปะทะกับเกราะระดับตำนานของเขาจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะราวกับกระแสไฟฟ้าขัดข้อง เรย์หยิบไอเทม ‘คีย์การ์ดผู้ดูแลระบบชั่วคราว’ ที่เขาเคยเสี่ยงตายดรอปได้จากบอสลับในดันเจี้ยนก่อนหน้าออกมา “ถ้ามันอยากเล่นเป็นพระเจ้า ข้าก็จะลองสอนมันดูว่า ‘บัค’ ที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในระบบ... แต่คือคนที่หลุดรอดจากระบบมาได้ต่างหาก” ลูน่าพยายามห้าม “เรย์! อย่าทำแบบนั้น ถ้าเธอเสียบการ์ดเข้าไปตอนนี้ การตรวจจับของระบบจะพุ่งเป้ามาที่เธอทันที เธอจะกลายเป็นผู้เล่นที่ถูกหมายหัวอันดับหนึ่ง และเซธจะรู้ตำแหน่งของเราในไม่กี่วินาที!” “นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ” เรย์ตอบสวนทันควัน นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะแตะที่ช่องเสียบข้อมูล “ถ้าข้าไม่ล่อมันออกมาจากบัลลังก์เงา เราก็ไม่มีวันเข้าถึงตัวมันได้” เมื่อการ์ดถูกเสียบเข้าไป แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งโถงใต้ดิน เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงหวอสงคราม พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมา แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังรอยร้าวนั้นไม่ใช่แค่รหัสตัวเลข แต่มันคือภาพฉายโฮโลแกรมของเซธที่กำลังยืนรออยู่ เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ที่ทำจากข้อมูลบิดเบี้ยว รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้านั้นทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้ว “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ เพื่อนเก่า” เสียงของเซธดังก้องผ่านลำโพงในห้อง “แต่ดูเหมือนนายจะเข้าใจผิดไปหน่อย... นายคิดว่านายเป็นคนเดียวที่ล่วงรู้ความลับนี้รึไง?” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเรย์ พร้อมกับเสียงเหล็กกระทบกันที่คุ้นเคย เรย์หันขวับไปมอง สิ่งที่เขาเห็นทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ไม่ใช่ทหารของเซธ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดจากระบบ... แต่เป็น NPC ระดับสูงที่เรย์เคยเชื่อใจที่สุด—หัวหน้ากิลด์อัศวินแห่งแสง ผู้ที่เพิ่งจะมอบภารกิจกู้โลกให้เขาเมื่ออาทิตย์ก่อน—กำลังชักดาบเลเซอร์ออกมา และจ่อไปที่ลำคอของเรย์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ “ภารกิจกำจัดผู้รุกราน... ได้รับการยืนยันแล้ว” NPC ผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความรู้สึก ความหวังที่จะปิดรอยร้าวพังทลายลงพร้อมกับความจริงที่ว่า... เมืองหลวงแห่งนี้ไม่ใช่ที่ปลอดภัย แต่เป็นคุกที่เซธสร้างไว้รอคอยการมาถึงของเขาตั้งแต่ต้น กิลด์มาสเตอร์เอสขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 22 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ