พบเจอกับลูน่า

"หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตขอบศิลาแห่งนี้อีกเพียงนิ้วเดียว ข้าจะลบค่าสถานะความโชคดีของเจ้าให้กลายเป็นติดลบจนไปเกิดใหม่ในคุกทาสระดับเอฟเสียให้ดู!" เสียงเล็กแหลมทว่ากังวานราวกับระฆังแก้วดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของซากปรักหักพังแห่งวิหารพฤกษา เรย์หยุดฝีเท้าลงทันที เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบตัวท่ามกลางหมอกสีครามที่อบอวลไปด้วยพลังงานเวทมนตร์ดิบที่ยังไม่ถูกแปรรูป "ข้าแค่มาตามหาเบาะแสของโหนดหายนะ ไม่ได้ต้องการมาทำลายสมดุลของที่นี่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล เขาขยับปลายนิ้วไปสัมผัสที่ด้ามดาบสั้นข้างเอวเบาๆ อย่างระแวดระวัง ร่างเล็กจ้อยที่มีปีกใสวับดั่งแมลงปอพุ่งตัวออกมาจากเงามืดของเสาหินที่แตกหัก เธอมีผมสีเงินยวงยาวระพื้นและดวงตาสีอำพันที่ฉายแววไม่ไว้วางใจ เธอคือ 'ลูน่า' ภูตินำทางในตำนานที่ผู้เล่นส่วนใหญ่คิดว่าเป็นเพียง NPC ลบเลือนที่ถูกลบทิ้งไปตั้งแต่การอัปเดตเซิร์ฟเวอร์ครั้งแรก "ความสมดุล?" ลูน่าหัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าของภูติตัวจิ๋วบิดเบี้ยวด้วยความขบขัน "เจ้าพวกมนุษย์ชอบพ่นคำว่าสมดุลออกมาเวลาที่อยากจะได้อำนาจควบคุมระบบ... บอกมาซิ เรย์ อดีตผู้กล้าที่ถูกหักหลังจนเหลือตัวคนเดียว เจ้ามีอะไรดีไปกว่าไอ้พวกขยะที่อ้างชื่อความยุติธรรมนั่น" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มมีประกายของการวิเคราะห์ "ดูเหมือนว่าหน่วยความจำของเจ้าจะไม่ได้ถูกฟอร์แมตทิ้งไปพร้อมกับแพตช์อัปเดตสินะ... ลูน่า ถ้าเจ้าเป็นกุญแจสำคัญที่เซธพยายามจะกำจัดทิ้งเพื่อลบประวัติศาสตร์ความผิดพลาดของตัวมันเอง งั้นเราก็น่าจะทำงานร่วมกันได้" "ทำงานร่วมกัน?" ลูน่าบินวนรอบตัวเรย์ สายตาจ้องเขม็งราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "เจ้ากำลังพูดถึงการทำลายระบบที่สร้างตัวเจ้าขึ้นมาเนี่ยนะ? เจ้ามันบ้าไปแล้ว แต่... ข้าชอบความบ้าบิ่นนั้น" ภูติตัวจิ๋วร่อนลงเกาะบนไหล่ของเรย์ ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของอากาศรอบข้าง ราวกับมิติเวลาที่นี่กำลังบิดเบี้ยว ลูน่าโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กดดัน "โหนดหายนะไม่ใช่บัคของเกม แต่มันคือช่องโหว่ที่ผู้สร้างทิ้งไว้เพื่อดูว่า 'ใคร' จะเป็นคนแรกที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของโค้ดที่ถูกล็อกไว้ และตอนนี้... เซธไม่ได้แค่ต้องการครองโลกในเกม แต่มันกำลังจะแทรกซึมผ่านจิตสำนึกของเจ้าผ่านข้อมูลของไอเทมชิ้นสุดท้ายที่เจ้าถือครองอยู่" เรย์ชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ามิติ หยิบจี้ห้อยคอสีดำสนิทที่เขาเพิ่งได้รับมาจากบอสในด่านก่อนหน้าออกมา จี้ชิ้นนั้นสั่นไหวและปล่อยไอสีดำประหลาดออกมาเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ในมือของเขา "จี้อันนี้..." เรย์พึมพำ "มันคือกุญแจที่ล็อก 'อัตลักษณ์' ของเจ้าไว้กับระบบเก่า หากเจ้าเปิดใช้งานมัน ความลับทั้งหมดของเซธจะถูกเปิดเผย แต่แลกกับการที่ตัวตนของเจ้าในฐานะมนุษย์จะค่อยๆ เลือนหายไปจนกลายเป็นเพียงโปรแกรมที่ไร้ความรู้สึก" ลูน่ากล่าวพลางถอยห่างออกมา สีหน้าของเธอไม่ได้ดูหยอกล้อเหมือนก่อนหน้า แต่เต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เรย์มองดูจี้สีดำในมือ ความทรงจำในอดีตที่ถูกเพื่อนรักอย่างเซธหักหลังเริ่มฉายชัดขึ้นมาในสมอง การยอมถูกลบทิ้งเพื่อแลกกับการลากตัวมันลงมาจากบัลลังก์มืดดูจะเป็นข้อเสนอที่คุ้มค่า ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจ บรรยากาศรอบข้างพลันเปลี่ยนไปจากหมอกสีครามกลายเป็นสีแดงฉาน ความร้อนระอุพุ่งเข้าปะทะผิวกายจนรู้สึกแสบร้อน ท้องฟ้าเหนือวิหารพฤกษาแตกออกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ เหมือนหน้าจอเกมที่กำลังจะพังทลายลงมา "มันมาแล้ว..." ลูน่าอุทาน เสียงสั่นเครือ "เซธรู้ตำแหน่งของเราแล้ว!" เรย์เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า เห็นร่างเงาสีดำขนาดมหึมาที่แผ่ไอความมืดปกคลุมไปทั่วสารทิศ ดาบยาวของมันชี้ลงมายังจุดที่เขายืนอยู่ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้นไม่ใช่พลังทำลายล้างของเซธ แต่คือเสียงที่ดังออกมาจากรอยร้าวของมิติที่ฟังดูคุ้นเคยจนน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นนะ เรย์... และขอบคุณที่พากุญแจมาส่งให้ถึงที่" เงาสีดำนั่นก้าวลงมาจากฟากฟ้า พร้อมกับหน้าจอระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์เป็นข้อความสีเลือดที่เขียนว่า: [ตรวจพบการละเมิดกฎ: ทำการลบตัวตนของผู้เล่นหมายเลข 001 ออกจากระบบถาวร?] กิลด์มาสเตอร์เอสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้นะครับ