ดรอปไอเทมชิ้นแรก

“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหม ลูน่า?” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนาหนักขึ้นในพริบตา เขายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยน ‘รอยแยกแห่งความสิ้นหวัง’ รอบกายเต็มไปด้วยคราบเขม่าจากสกิลระเบิดพลังงานครั้งสุดท้ายที่เพิ่งจบลงไป บนพื้นดินมีร่างของ ‘ผู้พิทักษ์โหนด’ ที่เพิ่งสิ้นลมหายใจทอดร่างยาวเหยียด ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่มีปีกโปร่งแสงดังแมลงปอ ลอยตัวหมุนคว้างอยู่ข้างหูเขา เธอเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตสีอเมทิสต์ฉายแววสั่นไหวขณะจ้องมองหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นเหนือซากบอส “ระบบไม่ได้โกหกเรย์... แต่มันก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด” ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “ไอเทมที่ดรอปออกมา... มันถูกบันทึกว่าเป็นไอเทมขยะระดับ F แต่ค่าสถานะที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น... มันผิดปกติเกินกว่าที่โค้ดของเกมนี้จะอนุญาตให้มีอยู่” เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาแสงสีเทาหม่นที่ลอยเคว้งอยู่เหนือร่างบอส มือของเขายื่นออกไปสัมผัสไอเทมชิ้นนั้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือดาบสั้นที่ดูเหมือนเศษเหล็กขึ้นสนิม รอยร้าวปรากฏชัดทั่วทั้งใบดาบ ราวกับว่ามันพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากถูกลมพัดแรงๆ [ไอเทม: เศษเหล็กไร้ค่า (Cursed Broken Dagger)] [ระดับ: ไร้ค่า (Grade: Garbage)] [คำอธิบาย: เศษเหล็กที่ผ่านการกัดกร่อนจากกาลเวลา ไม่สามารถใช้ตีบวกได้ ไม่สามารถซ่อมแซมได้ และมีสถานะ ‘คำสาปกัดกินผู้ใช้’ ตลอดเวลา] เรย์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “เศษเหล็กระดับ F ที่ติดคำสาปงั้นหรือ? เซธ... แกทิ้งอะไรไว้ให้ข้าในระบบที่แกสร้างขึ้นกันแน่” เขากระชับด้ามดาบที่เย็นเฉียบจนเหมือนแท่งน้ำแข็ง ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ฝ่ามือแล่นผ่านเข้ามาทันที แต่เรย์เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ปล่อยมือ แต่กลับจ้องมองสถานะที่แท้จริงที่ลูน่าแอบข้ามผ่านหน้าต่างระบบทั่วไปไป นั่นคือสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น... ค่าสถานะที่ถูกปกปิดด้วยบัคที่เรย์เท่านั้นที่อ่านออก ‘ศักยภาพในการข้ามขีดจำกัดแบบไร้ขีดจำกัด’ “เรย์! ปล่อยมันเดี๋ยวนี้!” ลูน่าร้องเตือน “ค่าเลือดของเธอเริ่มไหลออกไปเรื่อยๆ แล้ว ถ้าถือไว้นานกว่านี้ เกจพลังชีวิตจะเข้าสู่สถานะวิกฤตนะ!” “เจ้ากลัวหรือลูน่า?” เรย์ถามพลางหรี่ตาลง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่น่าเกรงขาม “ข้าตายไปครั้งหนึ่งแล้วในฐานะผู้เล่นระดับสูงที่ถูกหักหลัง ถ้าวันนี้ข้าจะต้องตายเพราะดาบขยะชิ้นนี้... ก็ถือว่าข้าตัดสินใจผิดพลาดเอง” เขาสะบัดดาบในมือเบาๆ เกิดเสียงวูบวาบของอากาศที่ถูกฉีกกระชาก ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีดำสนิทก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาโดยอัตโนมัติ มันไม่ใช่หน้าต่างระบบปกติของเกม แต่มันคือคอนโซลคำสั่งที่ใช้ในการแก้ไขโค้ดฐานข้อมูล [ตรวจพบผู้ถือครองที่เหมาะสม: ผู้มีรอยร้าวแห่งวิญญาณ] [สถานะคำสาป: ผสานเข้ากับพลังงานชีวิต... (สำร็จ)] [ปลดล็อกความสามารถลับ: ดาบกลืนกินสัจธรรม (สถานะ: วิวัฒนาการได้)] วินาทีนั้นเอง เศษสนิมที่เกาะอยู่บนใบดาบก็ร่วงกราวราวกับเปลือกไม้ มันเผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีดำสนิทที่ดูเหมือนกลืนกินแสงสว่างรอบข้าง ดาบสั้นที่เคยดูไร้ค่า กลับแผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้แม้แต่ภูติอย่างลูน่ายังต้องถอยร่นไปหลายก้าว “นี่ไม่ใช่ไอเทมที่ดรอปจากบอสทั่วไป” เรย์พูดเสียงต่ำ “นี่คือเศษเสี้ยวของรหัสต้นกำเนิดที่เซธพยายามจะกำจัดทิ้ง... เขาคงคิดว่าไม่มีใครกล้าถือครองมันเพราะคำสาปที่กัดกินชีวิต แต่เขาประเมินความแค้นของข้าต่ำไป” ลูน่าจ้องมองเรย์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความลับที่เธอแบกไว้ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นในทุกขณะ “เธอรู้ใช่ไหมเรย์ ถ้าเธอใช้ดาบเล่มนี้ เธอจะไม่ได้เป็นแค่ผู้เล่นในเกมนี้อีกต่อไป... เธอจะกลายเป็นสิ่งที่ระบบต้องกำจัดทิ้ง” “ข้าไม่เคยคิดจะเป็นผู้เล่นที่ดีของเซธอยู่แล้ว” เรย์เก็บดาบเข้าฝักที่ไม่มีอยู่จริง มันเลือนหายเข้าไปในความว่างเปล่าข้างเอวของเขา “ข้าจะเริ่มเกมใหม่ในแบบที่เขาคาดไม่ถึง” เขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปสู่ทางออกของดันเจี้ยน ทว่าเพียงแค่ก้าวที่สาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเกราะเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะที่เปี่ยมด้วยอำนาจและอภิสิทธิ์ “การวิเคราะห์ไอเทมจบแล้วหรือครับ... อดีตเพื่อนร่วมทีมของข้า?” เรย์หยุดกึก ใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยนสี แม้ในใจจะตระหนักดีว่าบุคคลที่ก้าวพ้นเงามืดออกมาคือใคร จักรพรรดิเงา เซธ ยืนอยู่ที่นั่น ร่างกายของเขาสวมเกราะสีทองอร่ามที่เปล่งประกายล้อกับความมืดมิดในดันเจี้ยน ดวงตาของเขาฉายแววเย้ยหยันขณะมองมาที่เรย์ “ข้าไม่คิดว่าเศษขยะที่ข้าทิ้งไว้ในฐานข้อมูล จะมีคนโง่เขลาพอที่จะหยิบมันขึ้นมาถือครองนะ เรย์” เซธเหยียดยิ้มพลางชักดาบเล่มโตสีเงินยวงออกมา “ส่งมันมาให้ข้า แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายอย่างมีความสุข... ในฐานะที่เคยเป็นเพื่อนกัน” เรย์ไม่ได้ชักดาบออกมา เขาเพียงแค่หันไปสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “เจ้ามาช้าไปหนึ่งก้าว เซธ... และข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อส่งมอบ แต่ข้ามาที่นี่เพื่อเก็บดอกเบี้ยจากชีวิตที่เจ้าเคยพรากไปจากข้า” เซธแค่นหัวเราะพลางพุ่งทะยานเข้ามาในพริบตา ความเร็วของเขาสูงจนสายตาคนทั่วไปมองไม่เห็น แต่นิ้วของเรย์กลับขยับเบาๆ ดาบสีดำที่ซ่อนอยู่ในความว่างเปล่าปรากฏขึ้นในมือราวกับเงาที่เคลื่อนไหวตามคำสั่งของจิตวิญญาณ ความตายกำลังรออยู่ตรงหน้า และเกมการแก้แค้นที่แท้จริง... ได้เริ่มขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้ --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายตำนานนี้นะครับ หวังว่าจะพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ กิลด์มาสเตอร์เอส