การฝึกฝนทักษะเฉพาะตัว

“คำว่า ‘ต้นแบบที่ล้มเหลว’... ฟังดูน่าเกลียดกว่าที่ผมจินตนาการไว้ในหัวเสียอีกนะครับ เซธ” เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขายังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษเบื้องหน้า แรงกดดันมหาศาลจากตัวเซธแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว กลิ่นอายของไอเทมระดับตำนานที่เขาสวมใส่อยู่นั้น ข่มขวัญให้จิตวิญญาณของผู้ที่อ่อนแอกว่าต้องคุกเข่าลงทันที “อย่ามองผมด้วยสายตาว่างเปล่านั่นเลย เรย์” เซธก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินดังกังวานผิดปกติ “นายก็น่าจะรู้ดีว่าทำไม นายถึงเป็นแค่ ‘รุ่นทดสอบ’ ของระบบ ในขณะที่ฉัน... คือผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่พระเจ้ามอบให้” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยกำลัง ทว่าเขากำลังวิเคราะห์ผ่านดวงตาที่เปิดระบบ 'เนตรแห่งผู้พิชิตโหนด' ข้อมูลตัวเลขและแถบสถานะนับหมื่นพุ่งผ่านม่านตาของเขาเหมือนกระแสน้ำ เซธแข็งแกร่งเกินไป... หากสู้ด้วยสไตล์การเล่นมาตรฐานของระบบเกมเดิมๆ เขาไม่มีทางชนะ “ลูน่า ปิดโหมดการสื่อสารสาธารณะ เดี๋ยวนี้” เรย์สั่งการผ่านกระแสจิตสั้นๆ “รับทราบค่ะ... เอ้ย! รับทราบครับ!” ภูติตัวจิ๋วที่มีรอยกังวลชัดเจนบนใบหน้าเร่งรีบตัดสัญญาณเชื่อมต่อทันที ทำให้บรรยากาศรอบตัวเรย์เงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง “กลัวจนตัวสั่นเลยงั้นหรือ?” เซธแสยะยิ้ม ยกมือขึ้นชี้มาที่หน้าอกของเรย์ “จงภูมิใจเถอะที่ได้ตายในฐานะผู้ทดลองตัวแรก” ทันใดนั้น เซธตวัดดาบในมือวาดเป็นเส้นโค้งสีดำสนิท ทว่าเรย์ไม่ได้หลบ เขาเลือกที่จะก้าวสวนเข้าไปหาคมดาบนั้นด้วยจังหวะที่คาดไม่ถึง เขาทิ้งตำราการต่อสู้ทิ้งไปทั้งหมด เรย์เลือกใช้ทักษะ 'การอ่านค่าเชิงความน่าจะเป็น' ที่เขาเพิ่งพัฒนาขึ้นมาแทนที่การป้องกันแบบเดิม เขาเบี่ยงตัวเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนคมดาบเฉี่ยวผ่านต้นแขนไปทิ้งรอยแผลเป็นทางยาว แต่มันคือจังหวะที่ทำให้เขาสามารถประชิดตัวเซธได้สำเร็จ “ใครบอกว่าต้นแบบที่ล้มเหลว... จะพัฒนาเป็นสิ่งใหม่ไม่ได้?” เรย์พึมพำ เขาไม่ได้ใช้ทักษะ 'ดาบสายฟ้า' ตามที่ระบบกำหนดไว้ แต่เขาเลือกที่จะผสานพลังเวทเข้ากับไอเทม 'ถุงมืออักขระโบราณ' เรย์อัดฉีดมานาเข้าไปในจุดอ่อนที่เขาเพิ่งค้นพบจากข้อมูลรอยร้าวบนชุดเกราะของเซธ—นั่นคือรอยต่อของรหัสระบบที่เซธยังไม่สามารถแก้ไขได้สมบูรณ์ *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายแก้วแตกดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของเซธ แสงสีฟ้าหม่นของเรย์ส่องสว่างออกมาจากฝ่ามือ เขาไม่จำเป็นต้องฟันเพื่อทำดาเมจ แต่เขาใช้วิธี 'แทรกแซงรหัส' นี่ไม่ใช่ทักษะที่เกมมีให้ แต่เป็นทักษะที่เขาสร้างขึ้นเองจากการทำความเข้าใจกลไกของโลกใบนี้... เขาเรียกมันว่า 'บัคสะท้อนตัวตน' “แก... ทำอะไร!” เซธคำราม ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อชุดเกราะระดับตำนานของเขาเริ่มมีรอยแตกร้าวเป็นเส้นใยสีขาวสว่าง “ผมกำลังสอนให้คุณรู้จักคำว่า ‘อิสระ’ จากระบบไงล่ะ เซธ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงด้วยความอำมหิตไม่แพ้กัน “การเล่นตามกฎของพวกคุณมันน่าเบื่อเกินไป... ต่อจากนี้ไป นี่คือสไตล์การเล่นของผมเอง” เรย์สะบัดมือออก ร่างของเซธกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวตามแรงระเบิดของมานาที่ไร้รูปแบบ นี่ไม่ใช่ทักษะที่เสียมานาเป็นหลอดๆ แต่มันเป็นการเล่นกับค่าความเสถียรของโลกที่เขาเป็นคนกำหนดเอง ลูน่าบินโฉบมาเกาะไหล่เรย์ด้วยอาการหอบ “เรย์! อย่าทำแบบนั้นบ่อยนะคะ! ถ้าค่าเสถียรภาพของโลกลดลงถึงศูนย์ เราทุกคนจะหายไปพร้อมกับข้อมูลเซิร์ฟเวอร์นะ!” เรย์ไม่ฟังคำเตือน เขายืนหยัดขึ้นในท่าทางที่มั่นคงดั่งขุนเขา สายตาทอดมองศัตรูที่กำลังลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ถึงคราวที่ต้องลองของจริงแล้ว” เรย์พึมพำ ก่อนจะกางฝ่ามือออก ไอเทมระดับตำนานในกระเป๋ามิติของเขาเริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของเขา เซธยืนขึ้น ปัดฝุ่นที่ไหล่ด้วยกิริยาเรียบเฉย ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นจนกำแพงหินรอบด้านสั่นสะเทือน “ดี! ดีมากเรย์! ในที่สุดนายก็เริ่มเข้าใกล้จุดที่ฉันต้องการเสียที แต่หวังว่านายจะเตรียมตัวมาดีพอ... เพราะสิ่งที่ฉันจะปล่อยออกมาต่อจากนี้ คือสิ่งที่ระบบไม่มีวันประมวลผลได้” เซธสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น เงาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ขยายตัวออกจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของห้องโถง สิ่งที่โผล่ออกมาจากเงานั้นไม่ใช่ทหาร แต่เป็นร่างแยกที่มีหน้าตาเหมือนกับเรย์... นับร้อยชีวิต ทุกตัวมีไอเทมเหมือนกับเขาทุกประการ “มาลองดูซิ ว่าคนธรรมดาที่พยายามจะฉีกกฎ จะสู้กับกองทัพที่คัดลอก ‘ความทรงจำและทักษะ’ ของตัวเองได้นานแค่ไหน” เรย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขามองเห็นร่างแยกเหล่านั้นค่อยๆ ดึงอาวุธระดับตำนานออกมาพร้อมกัน การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การวัดความเก่งกาจ แต่มันคือการพิสูจน์ว่า ‘ตัวตน’ ของเขานั้นเป็นของจริง หรือเป็นเพียงแค่สำเนาที่รอวันถูกลบทิ้งไปตลอดกาล ในจังหวะที่ร่างแยกตัวแรกกระโจนเข้าหา เรย์เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าอกของเซธ... มันไม่ใช่ไอเทม แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่เขาทำหายไปเมื่อสามปีก่อน กุญแจที่ไขความลับทั้งหมดว่าใครกันแน่ที่เป็นคนสร้างระบบเกมนี้ขึ้นมาจริงๆ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส