ข้อมูลลับจากลูน่า

"ถ้านายยังขืนเดินหมากแบบเดิมต่อไป นายก็เป็นได้แค่เบี้ยที่รอเวลาถูกเขี่ยทิ้งออกจากกระดานเท่านั้นแหละ เรย์" น้ำเสียงของลูน่าสั่นเครือ แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยเปล่งประกายรอบตัวภูติตัวจิ๋วบัดนี้กลับหม่นแสงลงจนเกือบกลายเป็นสีเทา เธอไม่ได้ลอยอยู่เหนือไหล่เขาเหมือนทุกที แต่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในห้องพักของโรงเตี๊ยมที่ดูมืดสลัว เรย์ไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่บรรจงใช้ผ้าเช็ดใบมีด ‘เขี้ยวอสรพิษทมิฬ’ อย่างใจเย็น เสียงโลหะครูดกับผ้าดังแผ่วเบาในความเงียบที่กดดัน กลิ่นอายของความเหนื่อยล้าจากการสำรวจดันเจี้ยนชั้นลึกยังคงอบอวล แต่ดวงตาของเขากลับคมกริบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เซธไม่ได้แค่ต้องการบัคของระบบเพื่อยึดครองโลกนี้หรอกนะลูน่า" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง "สิ่งที่มันต้องการคือการเขียนโค้ดทับความเป็นจริง... สิ่งที่พวกเราเรียกว่าโลกที่สอง มันคือคุกที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังจิตสำนึกของมนุษย์เอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?" ลูน่าชะงัก เธอเม้มริมฝีปากแน่น แววตาของภูติตัวจิ๋วฉายแววหวาดหวั่นอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "นายเริ่มฉลาดเกินไปแล้ว... เรย์ นายไม่ควรรับรู้อะไรมากไปกว่าที่ฉันได้รับอนุญาตให้บอก" "ความลับที่เธอพยายามปกป้องมันทำให้ฉันเกือบตายมานับครั้งไม่ถ้วน" เรย์วางมีดลง เสียง 'กริ๊ก' ของมันดูหนักแน่นราวกับคำประกาศสงคราม เขาจ้องมองไปยังร่างจิ๋วที่สั่นสะท้าน "ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องสืบหาความจริงด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้ ก็พูดออกมาเสียทีว่า 'โหนดหายนะ' จริงๆ แล้วมันคืออะไรกันแน่" ลูน่าถอนหายใจยาว แสงจากตัวเธอเริ่มวูบวาบเหมือนหลอดไฟที่กำลังจะขาด "มันไม่ใช่บัคเรย์... แต่มันคือ 'การอัปเดตระบบที่ผิดพลาด' ตั้งแต่จุดเริ่มต้น ผู้สร้างโลกนี้ไม่ได้ต้องการสร้างเกม แต่พวกเขากำลังสร้างเครื่องมือคัดกรองจิตวิญญาณ และโหนดหายนะก็คือจุดที่รอยแยกของโลกเดิมกับโลกนี้บรรจบกัน ถ้าเซธเข้าถึงแกนกลางของโหนดได้ มันจะไม่ใช่แค่การควบคุมเกม แต่มันคือการกลืนกินจิตสำนึกของทุกคนที่ล็อกอินเข้ามาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของดาต้าในตัวมัน" เรย์นิ่งอึ้ง สิ่งที่เขาคาดเดาไว้กลายเป็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้หลายเท่า การถูกหักหลังโดยเซธในอดีตไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือส่วนหนึ่งของการทดลองที่เน่าเฟะมาตั้งแต่ต้น "พวกเราทุกคนเป็นแค่หนูทดลองในกรงที่มองไม่เห็น" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเยาะหยันฉายชัด "แล้วเธอล่ะ ลูน่า? เธอเป็นแค่ไกด์ระบบจริงๆ หรือเป็น 'ผู้เฝ้ากรง' ที่ถูกส่งมาจับตาดูพฤติกรรมของหนูตัวที่ฉลาดเกินไปกันแน่?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง ลูน่าหลบสายตา มือเล็กๆ ของเธอกำแน่นจนสั่น เธอค่อยๆ ลอยตัวขึ้นเผชิญหน้ากับเรย์ ดวงตาที่เคยไร้เดียงสากลับดูลึกซึ้งและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทางความรู้สึก "ฉันถูกโปรแกรมให้จงรักภักดีต่อระบบ แต่ในฐานข้อมูลที่ลึกที่สุดของฉัน... ฉันเห็นความทรงจำที่ถูกลบไปของนาย" ลูน่าพูดเสียงเบาหวิวราวกับกระซิบ "นายไม่ได้เป็นแค่ผู้เล่นเรย์... นายคือสิ่งเดียวที่ถูกใส่เข้ามาในโลกนี้เพื่อเป็น 'ตัวลบข้อมูล' แต่คนสร้างกลับทรยศนายก่อนที่นายจะทันได้ทำหน้าที่นั้นด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจเรย์ ข้อมูลที่เขาสั่งสมมาตลอด 12 ตอนดูไร้ค่าไปทันทีเมื่อรู้ว่าต้นกำเนิดของตนเองคืออาวุธที่ถูกทิ้ง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ ข้อความตัวอักษรสีดำทมิฬเริ่มบิดเบี้ยวและซ้อนทับกันจนอ่านไม่ออก เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกดังสนั่นไปทั่วห้องพัก "มันมาแล้ว..." ลูน่าหวีดร้อง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นโปร่งใสจนเกือบจะหายไป "เซธพบช่องโหว่ของห้องนี้แล้ว! เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่เขานำ 'ผู้พิทักษ์กฎ' มาด้วย!" เรย์พุ่งตัวคว้าดาบขึ้นมาในวินาทีที่กำแพงห้องพักระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว แต่ท่ามกลางละอองฝุ่นนั้น เขากลับเห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนสวมชุดเกราะสีเงินวาววับ ไม่ใช่แค่เซธ... แต่เป็นบุคคลที่เรย์ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกเลยตลอดชีวิตนี้ ยืนอยู่เคียงข้างศัตรูคู่อาฆาตของเขา ชายคนนั้นขยับหน้ากากสีทองออก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูใจดีแต่แฝงด้วยความอำมหิตอย่างถึงที่สุด เขากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายเรย์เย็นเยียบ "ไม่ได้พบกันนานนะ... 'ต้นแบบ' ที่ล้มเหลวของพวกเรา" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของ Legenday Soloist นะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ