การพบกันของอดีตเพื่อน

"อย่าบอกนะว่านายคิดจะใช้ 'ไอเทมชิ้นนั้น' ในเขตปลอดอาวุธจริงๆ?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องอยู่ท่ามกลางเงามืดหลังเสาหินขนาดใหญ่ของมหาวิหารร้างแห่งเขตชายแดน เรย์หยุดฝีเท้าทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด เขากระชับผ้าคลุมไหล่สีซีดปิดบังใบหน้า ก่อนจะขยับตัวไปแนบกับผนังหินที่เย็นเฉียบ สัญชาตญาณนักล่าบอกให้เขารอคอย "เขตปลอดอาวุธงั้นหรือ? หึ... กฎเกณฑ์พวกนั้นมันมีไว้สำหรับผู้เล่นชั้นต่ำที่ยึดติดกับระบบอันเน่าเฟะเท่านั้น ลูน่าตรวจสอบตำแหน่งศัตรูให้ข้าที" เรย์สื่อสารผ่านกระแสจิตอย่างแผ่วเบา "ค่ะ... ไม่ใช่สิ... ครับเจ้านาย" ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่มีดวงตาสีมรกตลอยอยู่ข้างหูเขา เธอขยับปีกโปร่งแสงอย่างประหม่าก่อนจะพยักหน้า "จากคลื่นพลังงานที่ตรวจพบ... คนที่กำลังพูดอยู่คือ 'เซธ' ค่ะ และถ้าดูจากกราฟิกการสั่นสะเทือนของมานาในพื้นที่นี้... เขากำลังพยายามทำลายขีดจำกัดของเซิร์ฟเวอร์เพื่อเชื่อมต่อกับ 'โหนดหายนะ' โดยตรงครับ" เรย์ขมวดคิ้วแน่น เซธ... อดีตเพื่อนสนิทที่เคยร่วมเป็นร่วมตายในดันเจี้ยนระดับตำนาน ผู้ชายที่เคยยิ้มให้เขาพร้อมกับบอกว่าจะสร้างโลกที่ผู้เล่นทุกคนเท่าเทียมกัน แต่ในท้ายที่สุด กลับเป็นคนที่แทงข้างหลังเขาด้วยดาบอาบยาพิษในภารกิจพิชิตบอสใหญ่ เรย์ค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมองผ่านช่องโหว่ของเสาหิน เบื้องหน้าของเขาคือโถงกลางมหาวิหาร แสงจันทร์สีซีดลอดผ่านเพดานที่พังทลายลงมา เผยให้เห็นร่างชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายด้ายทองที่ดูคุ้มค่ามหาศาล เขากำลังยืนอยู่หน้าแท่นบูชาที่สลักรูนโบราณ ซึ่งตอนนี้กำลังเปล่งแสงสีม่วงดำที่ดูบิดเบี้ยวและไม่เป็นธรรมชาติ "เซธ..." เรย์พึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ไอเทมที่ข้าได้มาจากการทำลาย 'อาร์ติแฟกต์แห่งนิรันดร์' ไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือบัคที่พระเจ้าทิ้งไว้" เซธพูดกับชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกาย "หากเราเปิดรอยแยกนี้ได้สำเร็จ ผู้เล่นทุกคนในทวีปจะไม่ใช่แค่ผู้เล่นอีกต่อไป แต่จะเป็นตัวหมากที่ข้าจะเชิดอย่างไรก็ได้... นายยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าทำไมข้าถึงต้องกำจัด 'มัน' ออกไปจากเกมนี้?" "แล้วถ้าเรย์รู้เรื่องนี้ขึ้นมาล่ะครับ?" ชายอีกคนถามเสียงสั่น เซธหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพช "เรย์น่ะหรือ? ป่านนี้มันคงเป็นเพียงวิญญาณที่เฝ้ามองข้อมูลในถังขยะของระบบไปแล้ว หรือถ้ามันยังรอดอยู่... ข้าก็รอที่จะฆ่ามันซ้ำสองด้วยมือคู่นี้เอง" เรย์กำด้ามดาบ 'เขี้ยวหมาป่าทมิฬ' ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีปะทุขึ้นในอก ทว่าเขาก็ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ เขาไม่ใช่เรย์คนเดิมที่หุนหันพลันแล่นอีกต่อไป "ลูน่า" เรย์ส่งกระแสจิต "ว่าไงคะ... ครับเจ้านาย?" "เตรียมไอเทม 'ระเบิดมานาผลึกดำ' ไว้ หากเซธเริ่มขั้นตอนการเปิดรอยแยก เราจะขัดจังหวะมันด้วยการทำลายเสารูนทางทิศตะวันออกให้พังทลายลงมา" "แต่ถ้าทำแบบนั้น พื้นที่รอบๆ จะถล่มและเราจะถูกฝังอยู่ใต้หินนะคะ... นายจะเสี่ยงงั้นหรือ?" "โลกที่บิดเบี้ยวแบบนี้ ต่อให้พังทลายลงไปเสียตอนนี้ก็ยังดีกว่าปล่อยให้คนอย่างมันครองอำนาจ" เรย์ตอบด้วยสายตาที่มุ่งมั่น ทว่าในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้า มือปริศนาข้างหนึ่งก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเขาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น เรย์สะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับพร้อมกับชักดาบออกมาก่อนจะหยุดกึกเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อร่างที่ปรากฏตัวในความมืดนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ตัวเขาเอง' ในชุดเกราะเต็มยศที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อสองวันก่อน และบนอกของคนคนนั้น... มีรอยสักสัญลักษณ์ของ 'กิลด์มาสเตอร์' ที่ไม่มีใครในโลกนี้ควรจะล่วงรู้ "อย่าขยับเลยเพื่อนเก่า" ร่างจำลองนั้นยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีไอเทมที่เรย์ตามหามาตลอดชีวิตถืออยู่ "เพราะถ้าแกขยับ... คนที่ต้องตายก่อนไม่ใช่เซธ แต่เป็นความจริงที่แกพยายามจะหาคำตอบมาตลอดทั้งชีวิตต่างหาก" เรย์นิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ลูน่าที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตัวสั่นเทาและหลบไปหลังคอของเขา เซธที่อยู่กลางห้องหยุดชะงัก สายตาของมันเบนมาทางมุมมืดที่เรย์ซ่อนตัวอยู่ราวกับรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างได้ "ใครอยู่ตรงนั้น?" เรย์มองร่างตรงหน้า สลับกับมองไปที่เซธที่เริ่มหันปลายดาบมาทางเขา ทางเลือกหนึ่งคือเปิดเผยตัวตนเพื่อกำจัดศัตรู แต่อีกทางเลือกหนึ่งคือความลึกลับที่ขวางกั้นตัวตนที่แท้จริงของเขากับโลกใบนี้... และก้าวต่อไปของเขากำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของโลกใบนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส