เอาตัวรอดจากกับดัก

“อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว เรย์... นั่นไม่ใช่หินธรรมดา แต่มันคือ ‘กับดักมิติเหลื่อม’ ถ้าเท้าของนายกดลงไปอีกมิลลิเมตรเดียว ร่างกายจะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ในระดับโมเลกุลทันที” เสียงกระซิบของลูน่าสั่นเครือ แสงสีฟ้าจางๆ จากร่างภูติตัวจิ๋วของเธอกะพริบถี่ผิดปกติ เรย์หยุดนิ่งกลางคัน มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบ ‘ศิลาแห่งเนตรทิพย์’ บนแท่นหินกลางห้องโถงต้องสาปค้างอยู่กลางอากาศ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงมาตามกรอบหน้า กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วหุบเขาไร้เสียง เขามองผ่านหน้าต่างระบบที่เตือนตัวสีแดงฉาน *[คำเตือน: ตรวจพบกับดักเกรด ‘ตำนาน’ - ความยากระดับหายนะ]* “เซธมันวางแผนไว้ดีจริงๆ...” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตายังคงกวาดมองสภาพแวดล้อมอย่างเยือกเย็น “มันรู้ว่าฉันต้องเข้ามาที่นี่เพื่อหาไอเทมชิ้นนี้ไปอัปเกรดดาบ แต่การจะวางกับดักดักทางไว้แบบไร้รอยต่อขนาดนี้... มันต้องใช้ข้อมูลจาก ‘บัค’ ของระบบที่ฉันเคยแชร์ให้มันตอนที่เรายังเป็นสหายศึกกัน” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ไปกระตุ้นระบบเซนเซอร์ของกับดัก พื้นที่โดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกมิติค่อยๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาเหมือนเส้นด้ายสีดำที่กำลังถักทอเป็นกรงขัง “นายจะทำยังไงล่ะเรย์?” ลูน่าถามพลางบินวนรอบไหล่เขาด้วยความกังวล “ถ้าไม่มีศิลานั่น นายก็ไม่มีทางปลดล็อก ‘สถานะผู้พิชิต’ เพื่อไปสู้กับมันได้ แต่นี่มันทางตันชัดๆ!” เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากำลังวิเคราะห์ค่าความหนาแน่นของมานาในอากาศ ด้วยสายตาของอดีตมือโปรที่ผ่านการเล่นเกมในระดับสูงสุด เขาเริ่มสังเกตเห็น ‘จุดบอด’ เล็กๆ ที่อยู่หลังแท่นศิลา “ลูน่า... ปล่อยสกิล ‘รัศมีภูติกระจก’ ใส่ไอเทมชิ้นนั้นเดี๋ยวนี้” “ห้ะ? นั่นมันสกิลลวงตาไม่ใช่เหรอ? ถ้าพลาดไปแค่นิดเดียว นายได้ตายทั้งเป็นนะ!” “เชื่อใจฉัน... เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่เราจะรอดออกไปจาก ‘บันทึกตำนานผู้พิชิตโหนดหายนะ’ เล่มนี้ได้” เรย์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด แววตาของเขามีประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่ได้เห็นมานาน เมื่อลูน่าร่ายสกิล แสงสีขาวนวลปกคลุมแท่นหิน เรย์อาศัยจังหวะที่มิติเกิดการดีเลย์จากการแทรกแซงของสกิล พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ใช่การคว้าศิลา... เขาทิ้งตัวลงพื้นแล้วสไลด์ผ่านช่องว่างระหว่างรอยแยกมิติที่กำลังจะปิดตัวลงอย่างหวุดหวิด กระแสพลังงานมหาศาลเฉียดผ่านแขนเสื้อของเขาไปจนขาดวิ่น! ทันทีที่เขาลุกขึ้นยืนได้ เขาก็สะบัดมือขวาเรียกใช้งานไอเทมลับ ‘กุญแจกาลเวลาสลายรอยแยก’ ที่เขาแอบฟาร์มมาตั้งแต่วันก่อน แรงระเบิดของไอเทมทำให้ระบบของกับดักรวนชั่วขณะ พื้นที่ห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง *ตูม!!* ควันคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณ เรย์ไม่ได้รีรอ เขาใช้จังหวะนี้พุ่งเข้าหาศิลาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้มือจับ แต่มันคือการใช้สกิล ‘ดึงดูดวัตถุ’ จากระยะไกล ศิลาแห่งเนตรทิพย์ลอยเข้ามือเขาทันที! “ไปกันได้แล้ว!” เรย์คำรามลั่น ก่อนจะกดใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปหนีออกจากดันเจี้ยน แต่ในวินาทีที่แสงวาร์ปกำลังจะห่อหุ้มร่างของเขา ประตูหินขนาดมหึมาที่ถูกปิดตายกลับค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับเงาดำที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กกล้า เขาก้าวข้ามซากปรักหักพังเข้ามาด้วยท่วงท่าที่คุ้นเคย... ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนเรย์แทบหายใจไม่ออก “เก่งมาก... เรย์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้น เซธยืนอยู่ตรงนั้น มือของเขากำลังเล่นกับเศษซากพลังงานมิติที่เรย์เพิ่งทำลายไป “แต่แกคิดจริงๆ เหรอว่า การได้ศิลานั่นไป จะทำให้แกชนะฉันได้?” เซธก้าวเข้ามาใกล้ แววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามจ้องมองมาที่เรย์ “สิ่งที่แกทำไปทั้งหมด... แท้จริงแล้วมันคือแผนการที่ฉันวางไว้ เพื่อให้แกเป็นคน ‘เปิดผนึก’ กล่องความลับนี้ให้ฉันต่างหากล่ะ” เรย์ชะงัก สายตามองลงไปที่มือของตนเอง... ศิลาในมือนั้นไม่ได้มีแสงสว่างเหมือนในตำนาน แต่กลับกำลังเปลี่ยนสีเป็นสีม่วงเข้มและเริ่มดูดกลืนพลังชีวิตของเขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว! เซธยกยิ้มกว้าง “ขอบคุณที่ช่วยหา ‘กุญแจ’ ให้ฉันนะ... เพื่อนเก่า” ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกายเรย์ พร้อมกับหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[ระบบ: ตรวจพบสถานะ ‘ผู้ถูกผนึกโดยเซธ’ - พลังทั้งหมดถูกจำกัด - ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง]* เรย์จะหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเขากลายเป็นผู้ส่งมอบชัยชนะให้ศัตรูเสียเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 25 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส