การหักหลังซ้ำสอง

"ถอยออกไป..." เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แม้ว่าปลายดาบ 'เขี้ยวทมิฬ' ในมือของเขาจะสั่นน้อยๆ จากแรงกดดันของสถานการณ์ แต่ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขายังคงจ้องเขม็งไปยังร่างของ 'เวนดี้' หัวหน้ากิลด์พันธมิตรที่ยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงก้าว ท่ามกลางหุบเขาแห่งความเงียบงันที่เต็มไปด้วยซากศพของมอนสเตอร์ระดับสูงรอบกาย บรรยากาศไม่ได้อุ่นเครื่องด้วยความยินดีจากการได้รับชัยชนะ แต่มันกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่ถูกเปิดเผย "เรย์... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยมิตรภาพแบบเด็กๆ หรอกนะ" เวนดี้เอ่ยขึ้น มือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่เธอกำ 'ศิลาแห่งโหนด' ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้จากร่างของบอสตัวล่าสุดไว้แน่น "เซธให้ข้อเสนอที่ดีกว่าคุณหลายเท่า การได้เป็นหนึ่งในผู้ปกครองอาณาจักรใหม่หลังรีเซ็ตระบบ... มันคุ้มค่ากว่าการร่วมหัวจมท้ายไปกับโซโลอิสต์ที่ไร้กิลด์คอยหนุนหลังอย่างคุณมากนัก" ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ถึงกับตัวสั่นเทา แสงออร่าสีฟ้าอ่อนของเธอหรี่ลงเหมือนเทียนที่ใกล้ดับ เธอส่งกระแสจิตแผ่วเบาเตือนเจ้านายของเธอ *[เรย์... ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากไอดีปริศนา... เวนดี้กำลังเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลของเซธ!]* เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ผ่อนลมหายใจอย่างเชื่องช้า ความทรงจำในอดีตที่เคยถูกเพื่อนสนิทหักหลังในเกมเสมือนจริงย้อนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง คราวนี้มันเจ็บปวดน้อยลง เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่า 'มนุษย์' คือตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้มากที่สุดในโลกใบนี้ "คุณคงไม่ได้คิดว่าการมีศิลาในมือ จะทำให้คุณควบคุมโหนดได้ทั้งหมดหรอกใช่ไหม?" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาไม่ได้มองไปที่เวนดี้ แต่เขามองทะลุไปถึงเงาดำที่ขยับเขยื้อนอยู่หลังโขดหินเบื้องหลังเธอ "นั่นคือเรื่องของฉัน ส่วนคุณ... หน้าที่ของคุณจบลงแล้ว" เวนดี้ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้น เงาดำที่อยู่ด้านหลังก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีรัตติกาล... เซธ เซธไม่ได้ปรากฏตัวเต็มร่าง เป็นเพียงร่างแยกที่ส่งผ่านบัคของระบบมาเพื่อรับของสำคัญ "ขอบใจมากนะ เวนดี้" เสียงของเซธเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "แต่ก็นะ... กฎข้อแรกของเกมนี้คือ 'อย่าไว้ใจใครในวินาทีสุดท้าย'" ฉับพลัน เวนดี้ที่กำลังจะยื่นศิลาให้เซธก็เบิกตากว้าง ร่างกายของเธอเริ่มกลายเป็นพิกเซลสีดำแตกสลายเหมือนข้อมูลที่ถูกไวรัสกัดกิน เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนที่มือจะคว้าอากาศว่างเปล่า "ทำไม! เราตกลงกันไว้แล้วนี่เซธ! นายสัญญาว่าจะ..." "สัญญา? ในโลกที่บัคคือพระเจ้า สัญญาของมนุษย์ก็แค่ค่าสถานะที่ติดลบเท่านั้นแหละ" เซธหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองเรย์ "ส่วนแก... เรย์ วันนี้แกจะไม่ตายแค่ในเกม แต่ฉันจะทำให้ไอดีของแกถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร ด้วยการดึงเอา 'ตัวตน' ของแกออกมาเป็นวัตถุดิบในการขยายอาณาจักรของฉัน" เรย์กำดาบแน่น เขาประเมินค่าพลังของเซธในขณะนี้ แม้จะเป็นเพียงร่างแยก แต่ระดับพลังที่แผ่ออกมานั้นห่างชั้นกับเขาอย่างลิบลับ ทว่าเรย์ไม่ใช่คนที่ยอมพ่ายแพ้ง่ายๆ เขารู้ดีว่าเซธยังมีจุดโหว่ที่เกิดจากการพยายามทำลายระบบหลัก "ลูน่า... เตรียมสกิล 'โอเวอร์คล็อก' ของระบบไว้" เรย์กระซิบ *[แต่เรย์! ถ้าใช้ตอนนี้ ร่างกายของคุณจะรับภาระหนักเกินไปนะ!]* "ถ้าไม่ใช้ตอนนี้ ก็ไม่มีวันหน้าให้ใช้อีกแล้ว" เรย์พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร แทนที่จะถอยหนี เขากลับพุ่งเข้าหาเซธด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด การตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดของเขาคือการเสี่ยงดวงกับ 'พิกเซล' ของระบบที่กำลังรวนอยู่รอบตัวเซธ เขารู้ว่าความหักหลังของเซธต่อเวนดี้ ทำให้ระบบรักษาความปลอดภัยของโหนดเกิดช่องโหว่ ดาบของเรย์ฟาดฟันเข้าใส่พื้นที่ว่างเปล่าข้างร่างของเซธ แต่แทนที่จะเป็นเสียงปะทะของเหล็ก มันกลับเกิดเสียงกัมปนาทราวกับแก้วแตกกระจาย ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเซธก็ยุบตัวลง พร้อมกับที่แสงสว่างวาบจากใจกลางหุบเขาพุ่งทะลุขึ้นสู่ฟากฟ้า กระแสพลังที่บิดเบี้ยวเริ่มดึงดูดทุกอย่างรอบข้างเข้าไป เซธชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของมันฉายแววแตกตื่นเป็นครั้งแรก "แกทำอะไรลงไป! นี่มันไม่ใช่สกิลของคลาสนี้!" เรย์ไม่ตอบ เขาอาศัยจังหวะที่เซธเสียสมาธิ พุ่งเข้าไปคว้าศิลาแห่งโหนดที่หลุดออกจากมือของเวนดี้ที่กำลังแตกสลายมาไว้ในครอบครอง ทว่าทันทีที่นิ้วสัมผัสกับศิลา เสียงเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว *“คำเตือน: ไอเทมนี้มีพันธสัญญาเลือดของผู้สร้าง... ผู้ที่ถือครองจะต้องแลกด้วยความทรงจำในโลกแห่งความเป็นจริง”* เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มให้กับความโชคร้ายของตัวเอง เซธที่เพิ่งตั้งตัวได้เงื้อดาบสีดำสนิทเตรียมปลิดชีพเขาจากด้านหลัง แต่ทว่า... มีดสั้นเล่มหนึ่งกลับพุ่งปักเข้าที่ข้อมือของเซธเสียก่อนจากทิศทางที่ไม่คาดคิด ร่างปริศนาที่สวมผ้าคลุมสีเทาเดินออกมาจากเงามืดของหุบเขา เสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาดจนเรย์ต้องขมวดคิ้ว "กิลด์มาสเตอร์เอสคงไม่ปล่อยให้พระเอกของเขาจบแบบง่ายๆ หรอกนะ... ใช่ไหมล่ะ เรย์?" ความหวังที่จะรอดชีวิตดูเหมือนจะเลือนรางเมื่อชายลึกลับคนนั้นเปิดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เรย์ต้องยืนตัวแข็งทื่อ... ใบหน้าที่เหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 24 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส