ความขัดแย้งในกิลด์ท้องถิ่น

“วางดาบสั้นเล่มนั้นลงเสีย แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าหัวหน้ากิลด์ ‘โลหิตทมิฬ’ แห่งเขตชายแดนแห่งนี้ มิฉะนั้น... นายคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเลเวลและไอเทมที่เพิ่งฟาร์มมาได้” เสียงแหบพร่าของชายร่างยักษ์ในชุดเกราะหนักสีนิลกาลดังก้องในโถงถ้ำเขตฟาร์มมอนสเตอร์ชั้นต่ำ เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าผู้เล่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังรุมล้อมผู้เล่นใหม่ที่อยู่ในสภาพปางตาย เขาไม่จำเป็นต้องเงยหน้ามองคู่สนทนา เพราะสายตาของเขาจับจ้องอยู่เพียงตัวเลขเปอร์เซ็นต์เลือดที่ลดลงอย่างรวดเร็วของเหยื่อที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เรย์ขยับแว่นสายตาที่ทำหน้าที่เป็นแว่นตาวิเคราะห์สถานะไอเทม เสียงของลูน่ากระซิบข้างหูเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เรย์... ค่าพลังของคนพวกนี้สูงเกินกว่าผู้เล่นเลเวลต้นๆ จะรับมือได้นะ ถ้าเราเข้าไปยุ่ง เราจะตกเป็นเป้าหมายทันที” “นั่นสินะ ลูน่า” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความเย็นชา “แต่ถ้าปล่อยให้พวกสวะใช้ช่องโหว่ของระบบ ‘ภาษีการล่า’ มากดขี่ผู้เล่นหน้าใหม่จนเลิกเล่นไปหมด เกมนี้ก็คงไม่มีความหมายอะไรที่จะพิชิต” ชายร่างยักษ์หัวเราะลั่น ดาบยักษ์ในมือของเขาสั่นไหวด้วยออร่าสีม่วงคล้ำ “แกเป็นใคร? ไอ้หน้าใหม่ที่เพิ่งโผล่มาดันอยากเป็นฮีโร่? รู้ไหมว่าที่นี่คือถิ่นใคร... ที่นี่คือกฎของ ‘เซธ’!” ชื่อของเซธกระตุกปลายประสาทของเรย์จนเขาต้องกำหมัดแน่น แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จังหวะเท้าที่หนักแน่นสะท้อนก้องทั่วถ้ำ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “พวกคุณอ้างชื่อ ‘จักรพรรดิเงา’ มาเพื่อสร้างอาณาจักรขี้ขลาดตาขาวแบบนี้งั้นหรือครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้เล่นในกิลด์โลหิตทมิฬต่างชะงักงัน คำว่า ‘จักรพรรดิเงา’ คือสิ่งที่พวกเขาเคารพดุจพระเจ้า แต่การถูกพูดถึงด้วยน้ำเสียงดูแคลนเช่นนี้ทำให้ความโกรธพุ่งพล่าน เรย์ไม่ได้เปิดโอกาสให้พวกเขาได้เตรียมตัว เขาสะบัดมือเบาๆ ไอเทมระดับต่ำที่เขาเคยเก็บไว้กลับถูกหยิบออกมาในมืออย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ดาบ แต่มันคือ ‘ขวดผลึกเสียงสะท้อน’ “ลูน่า ปล่อยคลื่นรบกวนสัญญาณในระยะ 10 เมตรเดี๋ยวนี้” “รับทราบค่ะเรย์! ระบบรักษาความปลอดภัยปิดการทำงานชั่วคราวแล้ว!” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นทั่วถ้ำ ระบบแจ้งเตือนของผู้เล่นกิลด์โลหิตทมิฬดับวูบลง พวกเขาไม่มีหน้าต่างสถานะ ไม่มีการแสดงผลค่าพลัง และที่สำคัญที่สุด... พวกเขาเรียกใช้ไอเทมช่วยเหลือไม่ได้! “แกทำอะไรลงไป!” ชายร่างยักษ์ตวาดลั่นพุ่งเข้าใส่ด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่เรย์กลับถอยฉากอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้เน้นการโจมตีที่รุนแรง แต่เขาเน้นการ ‘ทำลายจังหวะ’ เขาเตะก้อนหินที่แฝงพลังเวทมนตร์อัดไว้จนมันระเบิดออกที่เท้าของศัตรู ทำให้ชายร่างยักษ์เสียหลักล้มคว่ำลง เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ กดปลายดาบสั้นที่ยืมมาจากระบบเข้าที่ลำคอของหัวหน้ากิลด์กลุ่มนี้ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความสมเพช “เกมนี้สร้างขึ้นมาเพื่อให้คนก้าวข้ามขีดจำกัด ไม่ใช่เพื่อให้พวกคุณใช้ความได้เปรียบที่ผิดเพี้ยนมาขังผู้อื่นไว้ในกรง” เรย์กระซิบข้างหูชายคนนั้น “ฝากไปบอกเจ้านายของพวกคุณด้วย... ว่า ‘กิลด์มาสเตอร์เอส’ คนนี้ ได้เริ่มนับถอยหลังสู่การล่มสลายของอาณาจักรเงาที่เขาสร้างขึ้นแล้ว” เขากดดาบลงเพียงเล็กน้อยจนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ชายร่างยักษ์ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวที่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงกลัวผู้เล่นระดับต่ำตรงหน้าได้ขนาดนี้ เรย์ปล่อยมือแล้วถอยหลังออกมา ทิ้งให้กลุ่มผู้เล่นกิลด์โลหิตทมิฬอยู่ในสภาวะสับสนและหวาดระแวง ทว่า ก่อนที่เรย์จะหันหลังกลับเดินออกไปจากโถงถ้ำ ลมเย็นเยียบก็พัดผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยกดทับลงมาจนผู้เล่นทุกคนในถ้ำถึงกับเข่าอ่อน เงาดำที่มุมมืดของถ้ำเริ่มขยับตัว รูปร่างของมันค่อยๆ ก่อตัวเป็นชายหนุ่มสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ดวงตาที่ไร้แววชีวิตคู่นั้นจ้องมองมาที่เรย์ ราวกับกำลังมองดูหนอนแมลงที่บังอาจมาเล่นกับของเล่นของเขา “กิลด์มาสเตอร์เอส... ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกินนะ” เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น มันไม่ใช่เสียงของบอสทั่วไป แต่มันคือเสียงของคนที่เขาตามหามาตลอดสามปี คนที่ควรจะติดอยู่ในบัคของระบบส่วนลึก... เซธปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว และในมือของเขากำลังถือไอเทมที่ควรจะไม่มีใครครอบครองได้ นั่นคือ ‘เศษเสี้ยวผลึกแห่งผู้สร้าง’ เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาวางแผนไว้ ลูน่าข้างกายเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแทบจะคงร่างไว้ไม่ได้ “เรย์... หนีเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่ร่างจำลองของระบบ... นั่นคือ ‘ตัวจริง’ ของเซธที่หลุดออกมาจากโค้ด!” เซธก้าวออกมาจากความมืด ชูเศษเสี้ยวผลึกขึ้นสูง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ถ้ำเริ่มถล่มลงมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วทั้งแมพ “ยินดีต้อนรับสู่โหนดหายนะที่แท้จริงนะเพื่อนเก่า... คราวนี้เรามาดูกันว่า นายจะรอดไปจาก ‘ฉากจบ’ นี้ได้อย่างไร” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกที่เต็มไปด้วยความลับและอันตรายนี้กับผมนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส