การเผชิญหน้าครั้งแรกกับเซธ

"ดาบเล่มนั้น... นายยังเก็บมันไว้อยู่อีกเหรอ เรย์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาแห่งความลืมเลือน เรย์ไม่ได้หันไปมองในทันที เขายังคงยืนนิ่ง มือข้างที่สวมถุงมือหนังเนื้อดีกำด้ามดาบ 'เขี้ยวหมาป่าทมิฬ' ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ไอเย็นจากอาวุธระดับตำนานแผ่ซ่านออกมาสะท้อนกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจากอิทธิพลของศัตรูตรงหน้า ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินประดับอัญมณีล้ำค่าก้าวออกมาจากเงามืด เซธ—อดีตเพื่อนร่วมรบที่เคยฝากหลังให้กัน บัดนี้เขากลายเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของกิลด์ 'มหาอำนาจทมิฬ' กิลด์ที่กำลังไล่ล่าบัคของระบบเพื่อบิดเบือนความจริงของโลกใบนี้ "ของที่ควรทิ้ง ก็เหมือนกับมิตรภาพปลอมๆ ของนาย นั่นแหละครับเซธ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับกวาดมองทุกรายละเอียดบนร่างกายของอีกฝ่ายเพื่อวิเคราะห์หาช่องโหว่ เซธหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการดูถูกเหยียดหยาม "มิตรภาพงั้นเหรอ? ในโลกที่มีแต่ข้อมูลกับรหัสโปรแกรมแบบนี้ คำว่ามิตรภาพมันเป็นแค่ตัวแปรที่ทำให้เราไปไม่ถึงเป้าหมาย... เรย์ นายยังอ่อนหัดเหมือนเดิมเลยนะ" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหูเรย์ส่งเสียงกระซิบเบาๆ ด้วยความตื่นตระหนก "เรย์... ระวัง! ค่าพลังงานรอบตัวเขาผิดปกติไปจากข้อมูลในฐานระบบ ค่าสถานะของเขาไม่ใช่ตัวเลขที่มนุษย์ทั่วไปควรจะมี มันเหมือนกับ... เขากำลังดึงพลังจากฐานข้อมูลแกนกลางออกมาใช้โดยตรง!" เรย์นิ่งเงียบ เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่รวบรวมสมาธิไปยัง 'เนตรวิเคราะห์' ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน เห็นเส้นใยพลังงานที่หมุนวนรอบร่างของเซธ มันไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบเกมตามปกติ แต่มันกำลัง 'กัดกิน' พื้นที่ว่างเปล่าราวกับปรสิต ฉับพลัน เซธก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่ตัวละครเลเวลปกติจะทำได้ ดาบเลเซอร์สีแดงฉานฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้า เรย์ยกดาบขึ้นรับ แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นหินใต้เท้าเขาร้าวระแหงจนกลายเป็นหลุมลึก *เคร้ง!* ประกายไฟสีน้ำเงินและแดงกระจายตัวดั่งดอกไม้ไฟ เรย์กัดฟันกรอด แรงกดดันมหาศาลทำให้ลมหายใจเขาติดขัด เซธไม่ได้แค่เก่งขึ้น แต่มันกำลังใช้บัคข้ามขีดจำกัดของระบบเพื่อกดดันเขาให้ถึงทางตัน "ทำไมล่ะ? ทำไมถึงไม่ใช้ไอเทมที่นายซ่อนไว้ล่ะ" เซธกดดาบลงมาใกล้ใบหน้าของเรย์มากขึ้น ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง "นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าไม่ทำ นายก็จะตายในฐานะผู้แพ้ซ้ำสองเหมือนตอนที่อยู่ในกิลด์เก่า" "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะนายด้วยวิธีสกปรกแบบที่นายทำครับ" เรย์เค้นเสียงตอบ มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบม้วนคัมภีร์เวทมนตร์โบราณออกมาโดยที่เซธไม่ทันสังเกต "ฉันมาเพื่อ 'ลบ' ข้อผิดพลาดอย่างนายออกไปจากโลกใบนี้ต่างหาก" เรย์ดีดตัวออกห่างก่อนจะร่ายม้วนคัมภีร์ทันที วงเวทย์สีทองสว่างวาบขึ้นปิดล้อมพื้นที่เอาไว้ เซธชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองสั่นสะท้าน "คัมภีร์พันธนาการกาลเวลา? นายคิดว่าของพื้นๆ แบบนี้จะกักขังฉันได้เหรอ" เซธแบมือออก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลระเบิดออกมาจากร่างของเขา รอยร้าวในอากาศปรากฏขึ้นราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย ความเป็นจริงรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวตามความต้องการของมัน "ลูน่า! ตอนนี้แหละ!" เรย์ตะโกนสั่ง ลูน่ารีบพุ่งตัวเข้าไปในใจกลางรอยแยกที่เซธสร้างขึ้น เธอไม่ได้เข้าไปโจมตี แต่เธอกำลังทำหน้าที่เป็น 'คีย์' ในการรีเซ็ตข้อมูลที่เซธกำลังบิดเบือน ทว่าในวินาทีที่แสงสว่างเข้าถึงตัวเซธ เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกกลับดังขึ้นกว่าเดิม "ช้าไปแล้ว... เรย์" เซธพูดพลางมองไปยังตำแหน่งด้านหลังเรย์ "แกคิดว่าฉันมาที่นี่คนเดียวงั้นเหรอ?" เรย์ชะงัก กลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคยแผ่ซ่านมาจากเงามืดด้านหลัง มันไม่ใช่กลิ่นของศัตรู แต่เป็นกลิ่นไอของคนที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด... คนที่ควรจะถูกกำจัดไปแล้วเมื่อปีก่อน ปลายดาบเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ลำคอของเรย์จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้เรย์ถึงกับตัวแข็งทื่อ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... เรย์ นายลืมคำสัญญาระหว่างเราไปแล้วหรือยัง?" เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมอง บุคคลตรงหน้าที่สวมหน้ากากสีขาวโพลนคือคนที่เขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้พบในที่แห่งนี้... และในมือนั้น ถือ 'ศิลาแห่งโหนดหายนะ' ที่กิลด์ของเซธตามหามาตลอดเอาไว้แน่น เหตุการณ์พลิกผันทั้งหมดในตอนนี้... เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส