ชื่อกิลด์ 'โซโลอิสต์'

“ถ้าคิดจะขวางทางกิลด์ผมด้วยจำนวนคนแค่หยิบมือ ผมเกรงว่าพวกคุณคงต้องคำนวณสเตตัสตัวเองใหม่นะครับ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่ปลายดาบ ‘คมเขี้ยวทมิฬ’ จ่อเข้าที่คอหอยของหัวหน้ากิลด์อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ เลือดสีแดงฉานค่อยๆ หยดลงบนพื้นกระเบื้องของห้องโถงศิลาใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของเหล่าผู้เล่นระดับสูงที่ล้อมวงเข้ามา “แก… อย่าคิดว่ามีแค่ดาบเล่มเดียวแล้วจะคุมเกมนี้ได้นะเรย์!” ชายคนนั้นเค้นเสียงลอดไรฟัน มือสั่นเทาขณะพยายามเรียกใช้สกิลป้องกัน แต่ทว่าหน้าต่างระบบกลับขึ้นข้อความสีแดงเตือนว่า [สถานะ: ถูกปิดกั้นโดยระบบของกิลด์ 'โซโลอิสต์'] ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างไหล่เรย์ ขยับปีกโปร่งแสงเบาๆ ดวงตากลมโตของเธอกวาดมองไปรอบห้องด้วยความเย็นชา “การวิเคราะห์เสร็จสิ้นค่ะ… ไม่สิ ต้องบอกว่าการจัดลำดับใหม่เสร็จสิ้นแล้วต่างหาก เรย์คะ พวกนี้มีสกิลที่ซ้อนทับกันอยู่ 4 ชั้น ถ้าคุณกดใช้ไอเทม 'ผลึกสุญญากาศ' ตอนนี้ มันจะระเบิดค่าความเสียหายต่อเนื่องแบบลูกโซ่ทันทีเลยนะคะ” เรย์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพียงแค่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เขาตวัดมือเพียงครั้งเดียว ไอเทมสีครามในกระเป๋ามิติก็ถูกเรียกออกมา กลางอากาศเกิดรอยแยกสีดำสนิทราวกับรอยร้าวบนกระจกที่แตกร้าว “ชื่อกิลด์ ‘โซโลอิสต์’ ไม่ใช่ชื่อที่ผมตั้งขึ้นมาเพื่อโอ้อวด” เรย์หันไปมองสบตาพวกที่ล้อมอยู่ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว “มันคือเครื่องเตือนใจว่า ต่อให้ต้องยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิด ผมก็สามารถลบล้างพวกคุณให้หายไปจากระบบนี้ได้โดยไม่ต้องใช้พรรคพวก” แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเกิดขึ้นทันทีที่ผลึกแตกกระจาย พลังงานสีม่วงเข้มพุ่งเข้าหาผู้เล่นนับร้อยที่ปิดล้อมอยู่ ทุกคนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ไม่ใช่แค่ค่าพลังชีวิตที่ลดลงจนถึงขีดอันตราย แต่ระบบกิลด์ของฝ่ายตรงข้ามกำลังสั่นคลอน สัญลักษณ์ประจำกิลด์ของพวกเขากำลังถูก 'กัดกิน' ด้วยโค้ดแปลกปลอมที่เรย์เขียนขึ้นเอง “นี่แก... แกไปเอาข้อมูลบัคนี้มาจากไหน!” เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น เรย์ก้าวเดินผ่านวงล้อมนั้นไปอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องโถง เขาสะบัดเสื้อคลุมสีดำที่สลักตราสัญลักษณ์รูป 'นาฬิกาทรายที่แตกสลาย' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ใหม่ของกิลด์โซโลอิสต์ ทุกคนที่มองเห็นตราสัญลักษณ์นั้นต่างรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่จู่โจมเข้าสู่จิตวิญญาณโดยตรง “บัค?” เรย์หยุดเดินแล้วหันกลับมามอง “ความจริงแล้วสิ่งที่พวกคุณเรียกว่าบัค คือร่องรอยของโลกใบนี้ที่ถูกบิดเบือนต่างหาก และในเมื่อพวกคุณเลือกที่จะเชื่อในระบบที่เน่าเฟะ ผมก็แค่ทำหน้าที่เป็น 'ผู้ตรวจสอบ' ที่จะล้างบางความผิดพลาดนี้ออกไปให้หมด” ลูน่ามองไปที่หน้าต่างระบบที่แสดงสถานะของกิลด์ ‘โซโลอิสต์’ ตอนนี้กราฟชื่อเสียงของกิลด์พุ่งทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของโลกในชั่วพริบตา มันไม่ใช่การประกาศศักดาด้วยสงครามแย่งชิงพื้นที่ แต่มันคือการประกาศอำนาจเหนือการควบคุมของระบบที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน “เรย์คะ… มีการเชื่อมต่อที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาในระบบเครือข่ายของเราค่ะ ดูเหมือนว่าจะมีคนคอยเฝ้าดูเราผ่านทางช่องว่างมิติอยู่” ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความจริงจัง เรย์ชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้หันกลับไปมองที่กลุ่มผู้เล่นที่กำลังล้มฟุบลงกับพื้น แต่เขามองขึ้นไปบนเพดานสูงลิบของโถงที่ซึ่งความมืดมิดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของเก้าอี้บัลลังก์ที่ว่างเปล่า “เซธ...” เรย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาจนได้สินะ” ทันใดนั้น บรรยากาศทั่วทั้งเมืองหลวงก็แปรเปลี่ยนไป ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามกลับกลายเป็นสีเทาขุ่นมัวราวกับถูกแผ่นฟิล์มบางอย่างคลุมทับไว้ เสียงประกาศก้องจากระบบที่ไม่ได้มาจากผู้พัฒนาเกมดังขึ้นซ้ำๆ เหมือนกับเครื่องจักรที่รวนเร [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ต้นกำเนิดแห่งความมืด' - กิลด์โซโลอิสต์ โปรดเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ 'ล่มสลายก่อนกำหนด'] เงาดำที่พุ่งออกมาจากเพดานรวมตัวกันเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดวงตาของเขาเป็นสีเงินวาวโรจน์เหมือนกับดาต้าที่กำลังประมวลผลผิดพลาด เขาไม่ได้ดูเหมือนบอสในเกม แต่มันคือตัวตนที่เหนือกว่าระบบทั้งหมด “เรย์... นายยังฉลาดเหมือนเดิมเลยนะ” เซธแย้มยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ไปถึงดวงตา “แต่กิลด์ที่นายเพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่เนี่ย... นายแน่ใจเหรอว่ามันจะคงอยู่ได้นานพอที่จะเห็นจุดจบของฉัน?” เซธดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พื้นดินใต้เท้าของเรย์ก็แตกร้าวออก เผยให้เห็นห้วงมิติว่างเปล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด เรย์รีบถอยฉากกลับหลังด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่ากำแพงมิติรอบด้านกลับถูกปิดตายอย่างสนิท “ยินดีต้อนรับสู่กิลด์โซโลอิสต์... ในฐานะสมาชิกคนแรกที่ฉันจะ 'ลบ' ทิ้งเป็นคนแรก” เซธกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นชี้มาที่หน้าอกของเรย์ เรย์มองดูหน้าต่างสถานะของตนเองที่ค่อยๆ แตกสลายเป็นเศษเสี้ยวพิกเซล เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว แต่เขากลับยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ทำให้เซธต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ “ถ้าจะลบผม... คุณลืมไปแล้วเหรอเซธ ว่าผมคือคนเขียน 'คีย์หลัก' ที่คุณกำลังใช้ยืนหยัดอยู่ในตอนนี้?” เรย์กำหมัดแน่น พลังงานสีขาวสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถงจนมองไม่เห็นสิ่งใด และในชั่วพริบตาที่แสงนั้นจางลง ร่างของทั้งสองก็หายไปจากโถงศิลาทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและตราสัญลักษณ์ของกิลด์โซโลอิสต์ที่ยังคงส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินเมืองทั้งเมือง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส