การเมืองในโลกเกม

“ข้อเสนอของพวกคุณไม่ได้มีไว้เพื่อความสงบสุข แต่มันคือการวางกรงขังเพื่อดึงผมเข้าไปเป็นเบี้ยล่างในสงครามชิงโหนดใช่ไหมครับ คุณหญิงวาเลเรีย?” น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนาหนักใจกลางห้องประชุมลับภายในมหานครลอยฟ้า ‘อาคาร์เดีย’ บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชาชั้นเลิศ กลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่มองไม่เห็น เรย์นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองผู้นำกิลด์ระดับแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์สามคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทั้งสามกิลด์คือขั้วอำนาจหลักที่คอยคานงัดกันมาตลอด และวันนี้ พวกเขาพร้อมใจกันเรียกตัวเขามาเพื่อ ‘เจรจา’ “คุณเข้าใจผิดแล้ว เรย์” วาเลเรีย ผู้นำกิลด์ ‘กุหลาบเหล็ก’ ผู้มีนัยน์ตาคมกริบดุจนางพญาขยับยิ้มที่มุมปาก เธอกรีดนิ้วเรียวยาวลงบนแผนที่โฮโลแกรมที่แสดงตำแหน่งโหนดพลังงานทั่วทวีป “เราแค่ไม่อยากให้ตัวแปรอิสระอย่างคุณไปทำลายสมดุลที่สร้างมาอย่างยากลำบาก ถ้าคุณร่วมมือกับเรา เราจะแบ่งส่วนแบ่งโหนดระดับ A ให้คุณ 20% โดยที่มือของคุณไม่ต้องเปื้อนเลือด” “แบ่งให้ผม... หรือว่าใช้ผมเป็นโล่กันกระสุนจากกองทัพของเซธกันแน่ครับ?” เรย์ขัดขึ้นทันควัน ลูน่าที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาขยับปีกเล็กน้อย ส่งสัญญาณผ่านกระแสจิตที่เรย์รับรู้ได้เพียงผู้เดียว *‘เรย์ ระวังให้ดี ข้อมูลการวิเคราะห์มิติตรงจุดนี้กำลังสั่นไหว มีใครบางคนกำลังแอบใช้โปรแกรมดักฟังจากภายนอกระบบ’* เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ซับซ้อน มันคือรหัสลับที่เขาสร้างขึ้นเพื่อสื่อสารกับระบบภายในโดยเฉพาะ “โลกใบนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยบัคที่ซ้อนทับกันนะครับ ท่านผู้นำทั้งหลาย” เรย์โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำลงจนทุกคนในห้องต้องเงี่ยหูฟัง “พวกคุณมองเห็นโหนดคือสมบัติ แต่ผมมองเห็นมันคือรอยแยก... รอยแยกที่เซธกำลังใช้มันแทรกซึมเข้ามาเพื่อลบตัวตนของพวกคุณทิ้ง หากเรายังมัวแต่แบ่งเค้กกันอยู่แบบนี้ เมื่อถึงวันที่บัคระเบิดออก ไม่ใช่แค่ไอเทมในคลังที่จะหายไป แต่หมายถึงการลบข้อมูลถาวรของพวกคุณทุกคนด้วย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ หนึ่งในผู้นำกิลด์ที่เป็นชายร่างใหญ่กำหมัดแน่น “นั่นคือการขู่เข็ญเหรอเจ้าเด็กหนุ่ม? หรือว่านายไปทำข้อตกลงลับอะไรกับเซธเอาไว้กันแน่!” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ “ถ้าผมอยู่ฝั่งเดียวกับมัน วันนี้พวกคุณคงไม่ต้องมานั่งเสียเวลานั่งเจรจา แต่คงต้องไปเกิดใหม่ที่จุดเริ่มต้นตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาแล้วครับ” เขาหยิบ ‘คริสตัลแห่งความทรงจำ’ ที่ได้จากการสำรวจดันเจี้ยนหายนะในบทก่อนหน้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสงสีม่วงหม่นส่องสว่างขึ้นกลางห้อง มันไม่ใช่แค่ไอเทมธรรมดา แต่มันคือบันทึกหลักฐานการทรยศของเซธที่เชื่อมโยงกับระบบส่วนกลาง ทุกคนที่อยู่ในห้องถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อมูลที่ไหลผ่านในคริสตัลนั้น “นี่คือสิ่งที่จะบอกว่าพวกคุณถูกหลอกให้เดินตามเกมของใคร” เรย์กล่าวพลางลุกขึ้นยืน “สมดุลอำนาจที่พวกคุณหวงแหน มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่วันที่เซธเริ่มแก้โค้ดของโลกใบนี้แล้ว ถ้าอยากรอด ก็หยุดการช่วงชิงโหนดไร้สาระพวกนี้ แล้วส่งกิลด์ชั้นนำมาซัพพอร์ตผมในการบุกโหนดหลักที่วิหารแห่งเงาเสีย” ทว่าก่อนที่วาเลเรียจะได้เอ่ยอะไรตอบกลับ ประตูห้องประชุมขนาดมหึมาก็ถูกกระแทกจนเปิดออก เสียงระฆังเตือนภัยดังระงมไปทั่วอาคาร์เดีย ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินฝ่ากลุ่มทหารรักษาการณ์เข้ามาโดยไม่รีบร้อน กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านจนคนในห้องหายใจไม่ออก เรย์สัมผัสได้ถึงพลังที่คุ้นเคย... พลังของคนที่เขาสาบานว่าจะลากลงมาจากบัลลังก์ด้วยมือของตัวเอง “เจรจากันเสร็จหรือยังครับ เพื่อนเก่า?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้น เซธก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางวงล้อม แววตาของมันไม่ได้มองผู้นำกิลด์คนไหนเลย นอกจากเรย์ “นายพยายามจะดึงพวกคนขี้ขลาดพวกนี้มาเป็นพวกงั้นเหรอ? แต่น่าเสียดายนะเรย์... เพราะในขณะที่นายกำลังคุยเรื่องสมดุล กองทัพเงาของฉันก็ได้ยึดโหนดหลักทั้งสิบแห่งไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว” เรย์กำหมัดแน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เซธ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าข้อมูลในคริสตัลที่เขานำมาเป็นเพียงกับดักที่ถูกเซธซ้อนไว้อีกชั้นหนึ่ง ลูน่าสั่นระริกอยู่ข้างหู *‘เรย์! พลังงานในห้องกำลังจะถูกตัดขาด มันไม่ใช่การเจรจา แต่นี่คือกับดักปิดตาย!’* ก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับตัว บานหน้าต่างกระจกเวทมนตร์ของห้องประชุมก็แตกกระจายออก ร่างของเงาสีดำนับร้อยพุ่งเข้ามาพร้อมกับคำสั่งเด็ดขาดจากเซธที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล “ฆ่าทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ให้หมด แล้วทำลายหลักฐานทิ้งเสีย... ยกเว้นเรย์ ผมจะเก็บเขาไว้ดูความล่มสลายของโลกใบนี้ด้วยตาของเขาเอง” --- กิลด์มาสเตอร์เอสหวังว่าทุกท่านจะสนุกกับจุดพลิกผันในครั้งนี้ และอย่าลืมติดตามกันต่อไปนะครับว่าเรย์จะฝ่าวงล้อมแห่งความตายนี้ไปได้อย่างไร!