ชั้นที่ 50 ของหอคอย

"อย่าเพิ่งตายตอนนี้ล่ะ... เพราะถ้าเจ้าตายตรงนี้ ข้าก็คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องหายใจต่อไป" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงสีคราม เรย์หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ปลายดาบ *'วิญญาณอาฆาต'* ที่เขากำลังถืออยู่สั่นไหวเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างเบื้องหน้า—ร่างที่มีส่วนสูง ใบหน้า ดวงตา และแม้แต่รอยแผลเป็นที่หัวไหล่ซ้ายเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน นั่นคือ 'เงา' ของเรย์ บอสประจำชั้นที่ 50 ของหอคอยแห่งการพิพากษา "แกไม่ใช่เซธ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาหรี่ลงวิเคราะห์การขยับกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย "แกคือดาต้าที่ถูกก๊อปปี้มาจากความทรงจำอันเลวร้ายของฉัน" เงาของเรย์ไม่ตอบโต้ แต่มันกลับยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มเย้ยหยันที่เรย์ไม่เคยเห็นบนใบหน้าตัวเองมาก่อน มันพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ทิ้งรอยร้าวไว้บนพื้นหินอ่อนที่เหยียบผ่าน *เปรี้ยง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง เรย์รีบถอยฉากหลังทันที แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาไปถึงหัวไหล่ นี่ไม่ใช่แค่การสู้กับตัวเอง แต่มันคือการสู้กับ 'เวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบ' ของเขาที่ไม่มีความลังเลใจ "เรย์! ระวัง! มันกำลังใช้สกิล 'วิเคราะห์จุดตาย' ระดับสูงสุด!" ลูน่าร้องเตือนจากไหล่ของเขา ร่างจิ๋วของเธอสั่นระริก แสงสีฟ้าหม่นที่ตัวเธอหมองลงชัดเจน "ถ้ามันโจมตีเข้าที่จุดเดิมซ้ำๆ สกิลคูลดาวน์ของนายจะถูกล็อกถาวรนะ!" เรย์กัดฟันกรอด เขาสไลด์ตัวหลบคมดาบที่เฉียดแก้มไปเพียงมิลลิเมตร เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิน เขาใช้จังหวะนี้ซัดไอเทม 'ผลึกระเบิดเวท' ลงบนพื้น แรงระเบิดทำให้เกิดม่านควันหนาทึบ แต่ในความมืดนั้น เรย์กลับรู้สึกถึงกระแสลมที่เย็นเยียบ "นายคิดว่าการบดบังวิสัยทัศน์จะช่วยได้งั้นรึ?" เสียงของเงามันดังอยู่ข้างหูเขา เรย์ตัดสินใจทิ้งดาบในมือแล้วคว้าหมับไปที่ข้อมือของร่างนั้น ทว่าสิ่งที่เขาจับได้กลับกลายเป็นเพียงมวลอากาศที่ค่อยๆ สลายไป *ฉึก!* ความเจ็บปวดแล่นริ้วที่แผ่นหลัง เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดไหลซึมผ่านชุดเกราะระดับตำนาน "ความผิดพลาดของนายคือ... การเชื่อว่าตัวเองเป็นผู้คุมเกม" เงาของเรย์ก้าวออกมาจากเงามืด มันแทงดาบลงมาที่ไหล่ของเรย์ย้ำแผลเดิม "ในโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับผู้แพ้ที่พยายามจะกลับใจ" เรย์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของตัวเองที่กำลังเหยียดหยามเขา แววตาของเรย์ไม่ได้สั่นคลอน แต่กลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด "แกพูดถูก... ในโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้ผู้แพ้" เรย์เค้นเสียงหัวเราะ "และแกก็ไม่ใช่แค่เงาของฉัน แกคือบทเรียนที่ฉันต้องก้าวข้าม เพื่อที่จะไปฆ่าเซธด้วยมือของฉันเอง" ทันใดนั้น ดวงตาของเรย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—เขาไม่ได้ใช้สกิลเพิ่มพลัง แต่เขาเลือกใช้ 'บัค' ที่เขาเคยพบในตอนที่ 32 นั่นคือการลดทอนค่าพลังชีวิตของตัวเองลงจนเกือบศูนย์ เพื่อรีเซ็ตความสามารถของสกิลติดตัว 'เลือดนักสู้' ให้ทำงานแบบทวีคูณ ระบบส่งเสียงเตือนรัวเร็ว: [คำเตือน! พลังชีวิตต่ำกว่า 5% เข้าสู่สถานะเบอร์เซิร์กเกอร์!] แรงกดดันรอบตัวเรย์พุ่งสูงขึ้นจนพื้นหินรอบข้างแตกร้าว เขาคว้าจับด้ามดาบที่ปักอยู่บนพื้น พลังเวทสีม่วงเข้มไหลทะลักออกจากร่างกาย เปลี่ยนสีของดาบให้กลายเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงอเวจี เงาของเรย์ชะงักไปชั่วครู่ มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ไม่ได้เกิดจากค่าสถานะ แต่เกิดจาก 'เจตจำนง' ที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ระบบจะคำนวณได้ "มาจบเรื่องนี้กัน" เรย์พุ่งทะยานออกไปเหมือนกระสุนปืน ดาบในมือฟาดฟันเป็นวงโค้งที่งดงามและรุนแรง ร่างแยกเงาของเขาพยายามจะป้องกัน แต่การโจมตีนี้ไร้ซึ่งรูปแบบ มันคือการทำลายล้างที่ไร้ความปราณี *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงปะทะดังสนั่นห้องโถง ก่อนที่เรย์จะเตะเข้าที่หน้าท้องของเงาจนมันกระเด็นไปติดกำแพง เขาพุ่งตามไปในพริบตา ปลายดาบจ่อเข้าที่ลำคอของร่างแยกที่กำลังสลายตัว เงาของเรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เรย์ต้องนิ่งค้างไป "เจ้าชนะข้าได้... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเซธไม่ได้ส่งข้ามาเพื่อทดสอบเจ้าเพียงอย่างเดียว" ทันใดนั้น บานประตูขนาดมหึมาที่อยู่หลังบัลลังก์ของชั้นที่ 50 ก็เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่หลังม่านเงา—ชายหนุ่มที่มีใบหน้าของเซธ แต่ดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด "ข้าไม่จำเป็นต้องฆ่าเจ้าเองหรอก เรย์" เซธก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น "เพราะคนที่เจ้าต้องสู้ด้วยในวินาทีนี้... ไม่ใช่เงา แต่คือคนที่เจ้าเคยรักที่สุด... และเธอกำลังจะถูกลบหายไปตลอดกาล" หญิงสาวร่างโปร่งแสงในชุดสีขาวบริสุทธิ์ถูกล่ามโซ่ตรวนแห่งความมืดไว้เบื้องหลังเซธ ใบหน้าของเธอไร้ความรู้สึก แววตาที่เคยอบอุ่นกลับว่างเปล่าสนิท เรย์เบิกตากว้าง มือที่ถือดาบสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมากับผมถึงจุดพลิกผันนี้นะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส