ดันเจี้ยนระดับ S: หอคอยมรณะ

"อย่าขยับเชียวล่ะ ถ้าไม่อยากให้หัวใจหลุดออกจากอกเพราะแรงกดดันของหอคอยนี้" เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่ประตูหินยักษ์ที่เบื้องหน้า แต่กำลังกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างระบบวิเคราะห์ที่ฉายภาพโฮโลแกรมซ้อนทับความจริง บรรยากาศภายใน 'โถงทางเข้าหอคอยมรณะ' ดันเจี้ยนระดับ S ที่ขึ้นชื่อว่าไร้ผู้รอดชีวิตนั้น เยียบเย็นจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้าน ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาดูซีดเผือด แสงสีฟ้าจางๆ ที่ตัวเธอกระพริบถี่ผิดปกติ ราวกับกำลังพยายามข่มความกลัว "เรย์... ค่าพลังเวทในอากาศที่นี่มันผิดปกติ" ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ "มันไม่ใช่มานาตามธรรมชาติของระบบ แต่มันเหมือน... เลือดที่กำลังเน่าเปื่อย" เรย์ไม่ตอบ เขาหยิบ 'ดาบสั้นแห่งการทรยศ' ออกมาจากคลังเก็บของไอเทม ใบดาบสีดำสนิทที่สะท้อนเงาความมืดไม่ได้มีความเงาวาวเหมือนอาวุธทั่วไป แต่มันดูดกลืนทุกแสงสว่างรอบข้าง ดันเจี้ยนระดับ S แห่งนี้คือจุดที่เซธเคยใช้เป็นฐานลับในการฝังบัคของระบบ และนั่นคือเหตุผลที่เขายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพื่อล่าสมบัติ แต่เพื่อหาหลักฐานที่จะกระชากหน้ากากเพื่อนเก่าคนนั้น "ระบบเริ่มจับสัญญาณการเคลื่อนไหวได้แล้ว 3... 2... 1..." ครืดดด! เสียงหินบดเสียดสีกันดังกึกก้องไปทั่วโถงมืด ประตูยักษ์ไม่ได้เปิดออกตรงๆ แต่มันเริ่ม 'ปริแตก' ราวกับกระจกที่โดนค้อนทุบ รอยร้าวสีม่วงอมดำแผ่ขยายออกมาราวกับเส้นเลือดใหญ่ ก่อนที่กรงเล็บขนาดมหึมาจะแทงทะลุหินหนาออกมา "ถอยไปลูน่า!" เรย์ตะโกนลั่น เขาดีดตัวหลบไปด้านข้างในเสี้ยววินาทีที่หมัดเหล็กหลอมไหลพุ่งกระแทกพื้นจุดที่เขายืนอยู่จนแผ่นหินแตกกระจาย แรงปะทะรุนแรงจนเศษหินคมกริบกระเด็นบาดแก้มของเขาเป็นรอยเลือดหยดเล็กๆ แต่เรย์ไม่มีเวลาเช็ด เขาใช้จังหวะนี้พุ่งตัวเข้าใส่จุดอ่อนที่เขาเพิ่งวิเคราะห์ได้เมื่อครู่ *จุดบอด: ข้อต่อไหล่ซ้ายที่บัคแสดงค่าความต้านทานเป็นเลขศูนย์* ฉึก! คมดาบฝังลึกลงไปในเนื้อหินและโลหะมืด เสียงคำรามโหยหวนเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกทารุณดังก้องจนหูอื้อ ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วไม่ใช่ความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ แต่เป็นสิ่งที่หลุดออกมาจากแผลของมัน แทนที่จะเป็นเลือดหรือวิญญาณ แต่มันกลับเป็น 'บรรทัดคำสั่ง' สีแดงฉานที่แตกกระจายเหมือนเศษแก้ว "นี่มันไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป" เรย์กัดฟันกรอด ขณะใช้ดาบยันตัวกระโดดหนีออกมา "มันคือรหัสขยะที่เซธจงใจสร้างขึ้นเพื่อกันผู้บุกรุก!" "เรย์ ดูนั่น!" ลูน่าร้องเตือน บนหน้าจอระบบที่เรย์เห็นเพียงคนเดียว ค่าสถานะของดันเจี้ยนกำลังเปลี่ยนไป จากระดับ S กลายเป็นระดับ '??? (Error)' พื้นที่รอบตัวพวกเขาเริ่มบิดเบี้ยว แรงโน้มถ่วงลดลงจนร่างของเรย์ลอยเคว้งกลางอากาศ เขาพยายามรวบรวมสมาธิ เรียกใช้สกิล 'จิตแน่วแน่' เพื่อยึดร่างตัวเองไว้กับพื้น "เซธ... นายยังคงเล่นสนุกกับกฎของโลกใบนี้สินะ" เรย์พึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าแฝงไว้ด้วยเปลวไฟแห่งความแค้นที่ปะทุขึ้น เขาเริ่มเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณ ดาบในมือหมุนวนตัดผ่านบรรทัดคำสั่งสีแดงที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกครั้งที่ดาบสัมผัสกับโค้ดเหล่านี้ ดันเจี้ยนก็จะสั่นสะเทือนเหมือนคนเจ็บปวด เรย์กำลัง 'ผ่าตัด' ดันเจี้ยนนี้ออกเป็นส่วนๆ เพื่อเข้าถึงแกนกลาง เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาพุ่งตัวเข้าไปในใจกลางของความบิดเบี้ยวที่ดูเหมือนพายุหมุนสีดำสนิท ตรงนั้น... มีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางอากาศ บนโต๊ะมีสมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี วางทับอยู่บนกุญแจสีทองที่มีตราสัญลักษณ์ของกิลด์เก่าของเขา "ไม่จริงน่า..." ลูน่าอุทาน "นั่นมันบันทึกการสร้างระบบของโลกใบนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงมาอยู่ในที่ที่ควรจะเป็นดันเจี้ยนได้?" เรย์เอื้อมมือออกไป ใจของเขาสั่นไหว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่อยู่ตรงหน้ากำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างที่เขาเชื่อมาตลอด ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะเข้ากับปกสมุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง ความเย็นเยียบที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาจนอากาศในปอดของเรย์แทบหยุดชะงัก "นายมาสายไปนะ เรย์... หรือจริงๆ แล้ว นายแค่มาเพื่อให้ฉันต้อนรับในฐานะแขกคนสุดท้าย?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานด้วยอำนาจที่คุ้นเคยทำให้เรย์ต้องชะงัก ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวออกมาจากเงามืด เซธยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่กลับว่างเปล่าเสียจนน่ากลัว ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็น 'รีโมทควบคุม' ที่กำลังแสดงแถบสถานะการลบทิ้งของโลกทั้งใบ เซธยิ้มที่มุมปากพลางเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าจะเอามันไป ก็ต้องเลือกว่าจะเก็บสมุดเล่มนี้ไว้ หรือจะให้เพื่อนคนสำคัญของนายรอดชีวิตไปจากที่นี่... เลือกมาสิ กิลด์มาสเตอร์ผู้แสนดี" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ กิลด์มาสเตอร์เอส