บอสแมงมุมยักษ์

"ถอยไปลูน่า! อย่าให้อยู่ในระยะใยของมัน!" เสียงของผมตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น ร่างกายของ 'อารัคน่า ราชินีทอใยโลกันตร์' บอสใหญ่ประจำดันเจี้ยนชั้นที่ 10 ปรากฏกายขึ้นจากความมืดมิด มันไม่ใช่แมงมุมทั่วไป แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงด้วยพลังงานดิบของระบบที่บิดเบี้ยว ดวงตานับสิบดวงของมันจ้องมองมาที่ผมด้วยความกระหายเลือด ขาที่แหลมคมดุจใบมีดโกนจิกลงบนพื้นหินจนแตกกระจาย "เรย์! ระวังข้างหลัง! ค่าสถานะของมันไม่นิ่งเลย มันกำลังเปลี่ยนผ่านโหมดการโจมตีจากธาตุดินเป็นธาตุพิษร้ายแรง!" ลูน่าตะโกนตอบพลางบินวูบวาบไปมา แสงสว่างจางๆ รอบตัวเธอสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะขาดหาย ผมไม่รอช้า ผมดึง 'ยาเพิ่มปฏิกิริยาตอบสนองระดับสูง' ออกมาแล้วกรอกเข้าปากทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านลำคอเข้าสู่เส้นเลือดประสาท โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนช้าลงในสายตาของผม นี่คือความได้เปรียบเดียวที่ผมมีเหนือบัคของระบบ *เคร้ง!* ดาบโลหะดำในมือผมปะทะเข้ากับขาหน้าของมันอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้แขนผมสั่นสะท้านจนแทบไร้ความรู้สึก แต่ผมกลับยิ้มมุมปาก... เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ "ลูน่า! เปิดฟังก์ชันวิเคราะห์จุดอ่อนที่ฉันตั้งค่าไว้!" "รับทราบ! อารัคน่ามีจุดบอดที่ข้อต่อขาคู่ที่สามและหก มันใช้เวลา 0.4 วินาทีในการหมุนเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อป้องกันตัว เรย์... คุณมีเวลาไม่มากนะ!" ผมอาศัยจังหวะที่มันชักใยเข้าหาตัวเพื่อกระโจนหลบไปด้านข้าง ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมานับพันชั่วโมงในฐานะผู้เล่นแนวหน้า ผมควัก 'ระเบิดควันสูญญากาศ' ออกมาขว้างใส่พื้นเบื้องล่างของมัน แรงระเบิดไร้เสียงดูดกลืนมวลอากาศจนเกิดเป็นสุญญากาศชั่วคราว ทำให้ร่างขนาดมหึมาของบอสเสียหลักเซถลาลงมา นี่ไม่ใช่การสู้แบบตรงไปตรงมา แต่มันคือการไล่ต้อน ผมไม่ได้ต้องการฆ่ามันด้วยพละกำลัง ผมต้องการ 'ชำแหละ' มันด้วยกลยุทธ์ที่ผมวางแผนไว้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ ผมพุ่งตัวเข้าหาร่างที่ไร้การป้องกันของมัน ดาบในมือฟาดฟันลงบนจุดเชื่อมต่อข้อต่อที่ลูน่าระบุไว้ เลือดสีม่วงข้นคลั่กสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของผม "แกไม่ใช่อารัคน่าที่สมบูรณ์แบบหรอก แกก็แค่โค้ดที่ผิดพลาดของเซธเท่านั้น!" ผมตะโกนใส่หน้ามัน บอสมันกรีดร้อง เสียงแหลมสูงจนแก้วหูผมแทบแตก มันระเบิดพลังมหาศาลออกมาเป็นคลื่นกระแทกสีดำสนิท ผมยกโล่ไอเทมระดับตำนานขึ้นรับ แต่แรงปะทะก็ยังทำให้ผมกระเด็นไปไกลเกือบสิบเมตร ร่างกายซวนเซ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกระดูก ทว่าในวินาทีที่ผมคิดว่าจะจบเกมนี้ด้วยการปิดฉาก... จอภาพตรงหน้าผมกลับเกิดความผิดปกติ ตัวอักษรสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นกลางอากาศซ้อนทับกับสถานะบอส [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานระดับสูง: 'เซธ'] [คำสั่ง: บังคับเปลี่ยนสถานะบอสเป็น 'ร่างคลั่ง (Berserk Mode)'] ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังผมทันที เซธ... มันกำลังเฝ้ามองอยู่! มันไม่ได้ปล่อยให้ผมจัดการบอสตัวนี้เอง แต่กำลังเล่นสนุกกับชีวิตผมผ่านคำสั่งระบบที่อยู่เหนือกว่า "เรย์! หนีเถอะ! พลังโจมตีของมันพุ่งขึ้น 300% มันไม่ได้สู้แบบบอสในเกมแล้ว แต่มันกำลังจะระเบิดตัวเองเพื่อฝังคุณไว้ที่นี่!" ลูน่าหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ผมมองไปยังอารัคน่าที่ตอนนี้ร่างกายเริ่มขยายตัว ผิวหนังปริแตกออกจนเห็นแกนพลังงานสีดำที่เต้นตุบๆ อยู่ภายใน มันคือระเบิดเวลาที่มีชีวิต และไม่มีทางที่ผมจะหลบพ้นในระยะแคบๆ แบบนี้ ผมทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง หอบหายใจรุนแรง ดาบในมือเริ่มมีรอยร้าวจากการรับแรงกระแทกเกินขีดจำกัด ท่ามกลางความสิ้นหวัง สายตาของผมเหลือบไปเห็นบางอย่างที่พ้นออกมาจากร่างของบอสที่กำลังจะระเบิด มันไม่ใช่ไอเทมดรอป ไม่ใช่ชิ้นส่วนแมงมุม แต่มันคือเข็มกลัดตราสัญลักษณ์กิลด์เก่าของผม... กิลด์ที่ถูกเซธทำลายไปเมื่อปีก่อน ทำไมเข็มกลัดที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับซากกิลด์ถึงมาอยู่ในตัวบอสของดันเจี้ยนนี้ได้? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาในห้องโถงที่กำลังจะถล่มลงมา เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงปากทางเข้า พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเยาะเย้ยท่ามกลางเสียงหินถล่ม "ยินดีด้วยนะ เรย์... นายคือคนแรกที่ปลุก 'ความทรงจำ' ของที่นี่ได้สำเร็จ แต่เสียใจด้วยนะ บทเรียนของวันนี้น่ะ มันต้องจบลงที่ความตายของนายเท่านั้น" ผมเงยหน้ามองร่างนั้นผ่านม่านฝุ่นที่คลุ้งกระจาย ความแค้นที่ฝังลึกในใจเต้นเร่าพร้อมกับหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น เซธ... มันมาปรากฏตัวต่อหน้าผมจริงๆ นี่คือกับดักตั้งแต่ต้น และผมก็เดินเข้ามาหาความตายด้วยตัวเองอย่างเต็มใจโดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส