ระบบคลังแสงระดับตำนาน

“เศษหินก้อนเดียว... นายคิดว่ามันจะหยุดลูกธนูสายฟ้าของบอสตัวนั้นได้จริงๆ หรือไงเรย์?” เสียงของลูน่าสั่นเครือ เธอกางปีกโปร่งแสงบินวนรอบศีรษะของผมขณะที่ตัวผมเองยังคงแนบหน้าลงกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดหยาบ แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะบนอากาศเหนือหัวส่งผลให้ฝุ่นผงคลุ้งกระจายจนแสบตา ทว่าในวินาทีที่เศษหินก้อนนั้นพุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง มันกลับไม่ได้พุ่งเข้าหาลูกธนูโดยตรง แต่มันกระแทกเข้ากับ ‘ช่องว่าง’ เล็กๆ กลางอากาศที่ซึ่งค่าความหนาแน่นของเวทมนตร์บิดเบี้ยวอยู่ *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดของพลังงานดังสนั่นหวั่นไหว ลมกระโชกแรงพัดจนผมต้องกัดฟันแน่น ลูกธนูสายฟ้าที่ควรจะสังหารผมในคราเดียวกลับถูกหักเหทิศทาง พุ่งเฉียดแผ่นหลังผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรก่อนจะระเบิดเป็นเศษเสี้ยวประจุไฟฟ้าที่ทำลายโขดหินด้านหลังจนแหลกละเอียด ผมยันตัวลุกขึ้น มือปัดฝุ่นออกจากชุดคลุมสีมอซอ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังจุดที่เศษหินของผมกระแทกเข้า ความเย็นเยือกในใจก่อตัวขึ้นเมื่อเห็นไอคอนโปร่งแสงสีแดงฉานค่อยๆ จางหายไปในอากาศ “ความผิดพลาดของระบบไม่ได้มีแค่ในบันทึกที่เซธทิ้งไว้ให้หรอกนะลูน่า” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่คนฟังต้องขมวดคิ้ว “มันมีอยู่ทุกที่... แค่เราต้องรู้ว่าจะมองหา ‘รอยร้าว’ ตรงไหน” “รอยร้าว?” ภูติตัวจิ๋วบินเข้ามาใกล้ แสงสว่างจากร่างของเธอเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ถ้าโลกนี้เป็นแค่เกมที่มีบัค นายกำลังจะบอกว่านายเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามงั้นหรือ?” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเดินตรงไปยังจุดที่ลูกธนูพุ่งผ่าน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มที่ควรจะแสดงข้อมูลปกติกลับเริ่มสั่นไหว ตัวอักษรสีทองอร่ามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในเกม MMORPG นี้ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยแห่งอดีต (Legacy Signature)] [คุณสมบัติพิเศษ: ‘ดวงตาสังเกตการณ์แห่งบรรพกาล’ ถูกกระตุ้น!] [คำอธิบาย: ผู้เล่นได้รับความสามารถในการมองเห็น ‘ไอเทมที่ถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์’ ซึ่งถูกซ่อนไว้ในมิติเหลื่อมล้ำ] หัวใจผมเต้นรัว นี่มันไม่ใช่แค่บัค แต่มันคือ ‘ขุมทรัพย์’ ที่เหล่าผู้พัฒนาตั้งใจซ่อนไว้เพื่อทดสอบว่าจะมีใครสักคนสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบที่เน่าเฟะนี้ได้หรือไม่ “เรย์ ดูนั่นสิ...” ลูน่าชี้ไปยังพื้นดินที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น พื้นที่ตรงนั้นก็บิดเบี้ยวเหมือนผิวน้ำที่ถูกหย่อนหินลงไป ภาพของดาบสั้นที่ส่องแสงสีเงินยวงค่อยๆ เผยตัวออกมาจากความว่างเปล่า มันคือนั่นคือ ‘เขี้ยวแห่งความว่างเปล่า’ อาวุธระดับตำนานที่ถูกลือว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์ยุคบุกเบิก ผมเอื้อมมือออกไปสัมผัสไอเทมนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูกกระแสไฟฟ้าเย็นเฉียบก็แล่นเข้าสู่ไขสันหลัง ระบบไม่ได้แจ้งเตือนเพียงแค่ชื่อไอเทม แต่มันกำลัง ‘โหลด’ ข้อมูลบางอย่างเข้าสู่สมองของผม ข้อมูลที่เป็นเหมือนจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของความลับที่เซธกำลังพยายามปกปิด “ทำไมถึงเป็นนาย... ทำไมต้องเป็นตอนนี้...” ลูน่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ราวกับเธอกำลังพูดกับใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในที่นี้ “ถ้าเจ้านั่นรู้ว่านายปลดล็อคสกิลคลังแสงตำนานได้ เขาไม่ปล่อยให้นายรอดไปถึงบอสใหญ่หรอกนะ เรย์” “ถ้าเขาคิดจะฆ่า ผมก็แค่ต้องเป็นคนแรกที่ไปถึงตัวเขาก่อน” ผมกระชับดาบในมือ ความรู้สึกทรงพลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้เล่นตามกฎ แต่ผมมาที่นี่เพื่อ ‘พัง’ ระบบนี้จากภายใน ระหว่างที่ผมกำลังสำรวจสเตตัสที่เปลี่ยนไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนังชั้นดีที่เหยียบลงบนพื้นกรวดอย่างจงใจ “ช่างน่าประทับใจจริงๆ เรย์” เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ดังก้องมาจากเงามืด ชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับมองเห็นเพียงแค่ตัวเลขและโปรแกรมในหัว “แกยังคงชอบเล่นสนุกกับบัคของระบบเหมือนเดิม... แต่น่าเสียดายที่ความพยายามของแกในวันนี้ จะเป็นเพียงแค่ ‘บันทึก’ หน้าสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับสูญ” จักรพรรดิเงา เซธ ก้าวเข้ามาใกล้จนผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งของเขา เขาไม่ได้มาคนเดียว รอบข้างเขามีแสงสีแดงของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูก ‘แฮ็ก’ จนกลายเป็นหุ่นเชิดนับสิบตัวปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน ผมกดดาบลงกับพื้น เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่เหนือความคาดหมาย แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักไม่ใช่กองทัพของเซธ หากแต่เป็นหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอีกครั้ง แต่มันไม่ได้เด้งจากระบบของเกม... [คำเตือนจากระบบนิรนาม: จงอย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น... ลูน่า ไม่ใช่แค่ภูติ แต่เธอคือผู้ที่เปิดประตูให้เซธเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่แรก] คำพูดที่ติดอยู่ที่ลำคอพลันหายไป ผมค่อยๆ หันไปมองภูติตัวจิ๋วข้างกายที่กำลังทำหน้าซื่อตาใส ทว่าในแววตาของเธอกลับมีความเศร้าโศกที่ผมไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน หรือนี่คือกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่ผมเคยจินตนาการไว้? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ถึงใจที่สุดครับ