การตื่นขึ้นในวันที่โลกเปลี่ยนไป

“อย่าให้มันตายง่ายเกินไป เซธ... ความเจ็บปวดที่มันมอบให้พวกเรา มันยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของความทรมานที่ฉันต้องเจอในนรกขุมนั้นด้วยซ้ำ” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตดังก้องอยู่ในความทรงจำที่บิดเบี้ยว เรย์สะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านราวกับเพิ่งถูกกระชากออกมาจากเตาหลอมเหล็กที่ร้อนระอุ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นความเย็นเยียบของพื้นหินที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง เขาลืมตาขึ้น พยายามปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว แต่ทัศนียภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องนอนหรือโรงพยาบาลที่เขาควรจะอยู่ มันคือห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสถาปัตยกรรมที่ดูคุ้นตา ราวกับเป็นภาพจำลองของดันเจี้ยนระดับสูงในเกม MMORPG ที่เขาเคยพิชิตมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าครั้งนี้... ทุกอย่างดูสมจริงจนน่าสะอิดสะเอียน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นโอโซนที่อบอวลอยู่ในอากาศบอกให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่โลกที่เขาจากมา “ตื่นแล้วเหรอครับ เจ้าคนขี้แพ้?” น้ำเสียงแหลมเล็กทว่ากังวานราวกับกระดิ่งเงินดังขึ้นข้างหู เรย์ขมวดคิ้วแน่น พยายามยันกายขึ้นจากพื้น แขนของเขาสั่นไหว กล้ามเนื้อที่เคยผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีกลับดูผอมแห้งและเปราะบางเหมือนกิ่งไม้แห้ง นี่ไม่ใช่ร่างกายของ ‘เรย์’ ผู้เป็นหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่เคยบงการเกมทั้งเซิร์ฟเวอร์ แต่มันเป็นร่างของใครบางคนที่อ่อนแอจนแทบจะยืนไม่อยู่ “เธอเป็นใคร?” เรย์เค้นเสียงถาม เสียงของเขาสั่นเครือและแหบแห้ง ตรงหน้าของเขาคือสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่มีปีกใสราวกับแมลงปอ ผิวพรรณเปล่งประกายสีครามเข้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความสมเพชและหยอกเย้าในเวลาเดียวกัน มันคือ ‘ภูติไกด์’ สิ่งที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อควบคุมผู้เล่น แต่ตัวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ ดูมี ‘ชีวิต’ มากกว่าข้อมูลตัวเลขที่ถูกโปรแกรมไว้ “ลูน่า... นั่นคือชื่อที่ระบบตั้งให้ผม” ภูติจิ๋วบินวนรอบตัวเขา “และที่สำคัญกว่าชื่อของผม คือตอนนี้คุณกำลังอยู่ใน ‘โหนดหายนะ’ เขตที่สิบสาม พื้นที่ที่ถูกเขียนทับด้วยบัคของจักรพรรดิเงา เซธ... อดีตเพื่อนร่วมทีมของคุณที่กำลังหัวเราะเยาะคุณจากบัลลังก์นั่นไงล่ะครับ” คำว่า ‘เซธ’ กระแทกเข้าที่ใจของเรย์เหมือนถูกค้อนเหล็กฟาด ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำ คือรอยยิ้มเย้ยหยันของเซธในวันที่เขาหักหลังกลุ่มกิลด์ด้วยการเปิดใช้งานไอเทม ‘คำสาปแห่งการลบตัวตน’ เรย์จำได้ว่าเขาตายแล้ว... หรืออย่างน้อย เขาก็ควรจะตายไปแล้ว “ทำไมฉันถึงยังอยู่?” เรย์กัดฟันกรอด พยายามวิเคราะห์สถานการณ์รอบด้าน สายตาของเขากวาดมองไปที่ข้อมือข้างซ้าย ที่นั่นไม่มีนาฬิกาข้อมือ แต่มันกลับมีตราประทับสีดำสนิทรูปโซ่ตรวนที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ มันคือสัญลักษณ์ของผู้เล่นในสถานะ ‘ผู้ถูกกักขัง’ “คำถามที่ดีครับเรย์” ลูน่าบินมาหยุดตรงหน้าเขา นิ้วเล็กๆ ชี้ไปยังหน้าต่างโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ “ระบบต้องการ ‘เหยื่อ’ เพื่อสังเวยให้กับบัคที่เซธสร้างขึ้น และบังเอิญว่าความแค้นของคุณมันมีค่าพอที่จะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้ระบบเลือกคุณกลับมา... ในสภาพที่เป็น ‘คลาสเริ่มต้น’ แบบติดลบ” เรย์กวาดสายตามองค่าสถานะของตัวเองบนหน้าต่างโฮโลแกรม [ชื่อ: เรย์] [คลาส: ผู้ถูกสาป (ระดับต่ำสุด)] [HP: 50/50] [MP: 10/10] [สถานะ: ร่างกายอ่อนแอ (ค่าพลังกายลดลง 90%)] [ทักษะติดตัว: การวิเคราะห์จุดอ่อน (จำกัดการใช้งาน)] มันเป็นค่าสถานะที่น่าสมเพชที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคร่ำครวญ เรย์ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมก้มหัวให้กับโชคชะตาที่ถูกเขียนขึ้นโดยศัตรู เขาค่อยๆ พยุงตัวขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก สัมผัสถึงความเย็นที่กัดกินร่างกาย แต่นัยน์ตาคู่เดิมกลับฉายแววเยือกเย็นและดุดันขึ้นมาทีละน้อย “เซธคิดว่ามันชนะแล้วงั้นสิ?” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปจับเศษหินที่แหลมคมบนพื้น “มันคงไม่คิดว่าฉันจะใช้บัคที่มันสร้างขึ้น... มาเป็นบันไดก้าวขึ้นไปจัดการมันเอง” “นั่นแหละครับที่ผมอยากเห็น” ลูน่าหัวเราะเบาๆ “แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น ดูข้างหลังคุณให้ดีนะครับ... ดูเหมือนว่าระบบจะส่ง ‘ของขวัญต้อนรับ’ มาให้คุณแล้ว” เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากเงามืดภายในห้องโถง แรงกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เรย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง สิ่งที่ปรากฏออกมาจากเงามืดคือ ‘หมาป่าเงามรณะ’ สัตว์อสูรระดับสูงที่ปกติควรจะปรากฏตัวในชั้นที่ห้าสิบของดันเจี้ยน แต่มันกลับมาปรากฏตัวที่นี่ ในร่างของอสูรที่ร่างกายถูกพันธนาการด้วยไอหมอกสีดำของเซธ เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับยืนนิ่ง สติปัญญาที่ผ่านการฝึกฝนจากการเป็นหัวหน้ากิลด์กำลังทำงานหนัก หัวใจที่เต้นรัวเริ่มกลับมาเป็นจังหวะที่มั่นคง เขามองเห็นเส้นใยพลังงานที่เชื่อมต่อระหว่างหมาป่ากับพื้นห้องโถง มันคือจุดเชื่อมต่อของระบบที่ผิดพลาด “ลูน่า” เรย์เรียกสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย “ระบบให้ไอเทมติดตัวอะไรมาบ้าง?” “ความว่างเปล่าครับ” ภูติจิ๋วตอบ “นอกจากเศษหินในมือคุณ... ก็มีแค่ดวงตาที่มองเห็นความบกพร่องของโลกใบนี้ได้เท่านั้น” เรย์กระชับเศษหินในมือแน่น จ้องมองไปยังตำแหน่งหัวใจของหมาป่าที่มีแสงสีแดงกะพริบถี่ๆ นั่นคือจุดที่ระบบสร้างขึ้นอย่างไม่สมบูรณ์ หากเขาแทงพลาดแม้แต่นิ้วเดียว ร่างกายที่อ่อนแอนี้จะแตกสลายทันที แต่ถ้าเขาทำสำเร็จ... มันอาจหมายถึงไอเทมระดับตำนานที่จะเป็นกุญแจดอกแรกในการทวงคืนทุกอย่าง หมาป่ากระโจนเข้าใส่พร้อมกับกรงเล็บที่แหลมคมพอจะฉีกกระชากเหล็กกล้า เรย์ไม่ได้ถอย แต่เขาพุ่งสวนเข้าไปในระยะประชิดด้วยสัญชาตญาณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัว [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งพลังงานภายนอก!] [ผู้บุกรุก... เข้าใกล้ตำแหน่งที่ตั้งของจักรพรรดิ!] และก่อนที่เรย์จะประชิดตัวหมาป่าได้ถึงสองก้าว บรรยากาศรอบข้างพลันหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ร่างของหมาป่าหยุดค้างกลางอากาศ และเงาสีดำขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังมัน จนกลายเป็นร่างของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตาสีแดงฉานดุจโลหิตจ้องมองมาที่เรย์อย่างสมเพช “ยังไม่ตายงั้นเหรอ... สหายเก่าของฉัน?” เซธเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เดือดพล่าน “ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของฉันนะ เรย์... และครั้งนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้แกได้ตายอย่างสงบอีกแล้ว” เซธยื่นมือออกมาระหว่างที่ห้วงเวลาเริ่มกลับมาเดินต่อ หมาป่าที่หยุดค้างพลันพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย เรย์เห็นรอยแยกเล็กๆ บนมิติที่อยู่เหนือหัวของเซธขึ้นไปเพียงนิดเดียว... มันคือจุดบัคที่เซธมองข้ามไป เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที... ไม่ใช่การหลบ แต่เป็นการทิ้งตัวลงกับพื้นและขว้างเศษหินในมือขึ้นสู่ฟ้าอย่างสุดแรงเกิด! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส